26.5.18

Οι ποιητές θα φεύγουν πάντοτε

χωρίς ν' αφήνουν πίσω τους χειρόγραφα

χωρίς ν' αφήνουν ίχνη από την πάλη τους

Η Ποίηση θα καταντήσει τελικώς

ένα πολικό τοπίο
                                                                                  (...)


Κλείτος Κύρου

25.5.18

Ευτυχώς....

Ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι που ακομα πιστεύουν...

Δεν με απασχολεί σε τί πιστεύουν, σε ποιον θεό ή σε ποιον ευατό, μου αρκεί η πίστη τους...

Ευτυχώς, γιατί χωρίς πίστη γίνεται εύκολα κανείς κυνικός και αδιάφορος.

Και παχύδερμος. 

12.5.18

Μου έλειψε η φωτο-γραφή....

Η φωτογραφία....

Σήμερα όλα ξεκίνησαν με ένταση αλλά η μέρα τείνει να γλυκίζει...

Χθες το σεμινάριο του θανάση ήταν άλλη μια διαδρομή στα χνώτα του θεάτρου,

ευγνωμοσύνη...

Σήμερα θέλω να αφοσιωθώ στη νομική. 

6.5.18

Αλκυόνη...

"Το θέμα είναι να τολμάς. Για όλα τα όμορφα πράγματα στη ζωή πρέπει να τζογάρεις.
Μόνο οι μούμιες είναι απόλυτα ασφαλείς στις προθήκες τους".

Βαρκάρισσα της χίμαιρας

Μια τεράστια μπόρα..

Έξω βρέχει μια τεράστια μπόρα...
Είναι σαν να άνοιξαν στα δύο οι ουρανοί..
Η λάμψη των αστραπών αντανακλάται στο δωμάτιο... μυσταγωγία...
Βρέχει μέσα μου αποκαλύψεις, το σώμα μου έχει κουλουριαστεί.
Μυρίζω το βρεγμένο χώμα από τις γλάστρες μας και φαντάζομαι ότι είμαι ριγμένη έξω στη φύση.
Ένα δάκρυ κυλά απαλά, μου επιτρέπω λίγο να κλάψω, ανασαίνω.

Φοβάμαι. Ναι, αυτό είναι, τρέμω.
Έχω ένα Φόβο που ριζώνει μέσα μου και όλο ριζώνει και το σώμα μου κλειδώνει...
Σήμερα το σώμα μου αψήφησε τον πόνο, σήμερα του έδειξα ότι θα είμαι ολόκληρη, θα ζω τις στιγμές μου, θα ζω...και ό,τι γίνει.
Και μετά έπεσα σε έναν ύπνο γλυκό και βαθύ σα λήθαργο.
Πόσες ζωές και αποκαλύψεις και όνειρα να ζούμε άραγε στον ύπνο μας;
Μετά η μπόρα με ξύπνησε...
Και κατάλαβα.

Φοβάμαι, για την ακρίβεια τρέμω ολόκληρη...

Γλυκό μου σώμα, συγνώμη που τελικά παραβιάζω τα μικρά και μεγάλα εμπόδια που μου βάζεις...
Πόσο πονάω και συγκινούμαι με την προσπάθειά σου αυτή, με εσένα που νιώθεις τόσο φοβισμένο, έχεις στήσει ολόκληρη πλεκτάνη.
Προσπαθείς να με προστατέψεις, έτσι δεν είναι;
Με συγκινούν οι προσπάθειές σου, η φροντίδα σου αυτή..
Ναι, προσπαθείς να μου δείξεις ή καλύτερα να μου θυμίσεις πόσο αδύναμη είμαι και να σταματήσω εδώ... πόσο δεν μπορώ να διαχειριστώ τίποτα χωρίς άγχος και πόνο.

Εξάλλου έχω αρχίζει να υπερβαίνω την ηλικία της μητέρας μου και δεν είναι καθόλου αστεία πράγματα αυτά.
Το μεγάλωμα, το να γίνω αυτό που η φύση μου με προορίζει να είμαι, γυναίκα, μητέρα, πέρα από προδοσία είναι και κίνδυνος.
Γυναίκα και μητέρα σημαίνει Θ Α Ν Α Τ Ο Σ, σημαίνει
εκείνο που δεν άντεξε,
σημαίνει καρκίνος,
και τρέλα,
και θυμός,
κι αδιέξοδο.

Μέσα μου εκκολάπτεται τόσος φόβος.
Ένα μεγάλο απαγορευτικό ΣΤΟΠ, αυτό είναι τα συμπτώματα.
Ας ασχοληθώ μαζί σου, ε σώμα μου;
Μήπως και με παρασύρεις και ξεχαστώ από αυτές τι χαζές ιδέες που μου μπήκαν στο μυαλό:

Να γευτώ μια πλήρη ζωή, να κάνω παιδιά...


Όχι, δεν μου αξίζει τόση ευτυχία
και τόσα δάκρυα
και τόσος θάνατος,
σωστά ;







28.4.18

Όλο και περισσότερο απομακρύνομαι από εκείνη την κόλαση....

Την κόλαση της απουσίας, του βουβού πόνου.

Την αλάνα των παιδικών ματιών μου. 

25.4.18

Να λοιπόν τι έμαθα φέτος, από έναν ανώτερό μου δάσκαλο...

Τον κοίταξα με συμπάθεια και παρά τη σωματική μου ένταση προσπάθησα να αξιοποιήσω κάθε ευκαιρία χρόνου συζήτησης που είχα μαζί του.

"Ο τύπος αποκλείει το περιθώριο εκτίμησης".

Μια φράση καμωμένη από λέξεις μα που πίσω της κρύβει νούμερα...μαθηματικά στην πιο αγνή τους μορφή.

Είναι γι' αυτό που αγαπώ τα νομικά.
Ο κρυφός σκελετός τους αποκαλύπτει τη δομή των πραγμάτων. 

21.4.18

Αγριόχορτα...

Αυτό είμαστε,
αγριόχορτα,
σε έρημες εκτάσεις,
σε άγριες ώρες μοναξιάς,
χωρίς κανέναν να σκέφτεται
λίγο να μας ποτίσει,
να μας ακούσει...
Το κενό υπήρξε τρομακτικό.

Αλήθεια δεν υπήρχε κανείς;
Με ρωτάς.

Δεν υπήρχε κανείς, σου απαντώ,
σαν ηχώ ραγισμένη.
Μόνο εγώ και εσύ
και τα σύννεφα από τα δάκρυα που δεν κλαίγαμε,
και που έκρυβαν τους ουρανούς μας.

Και τα αγκάθια σου όταν πάνω μου έγερνες με θυμό,
αφού δεν είχες πουθενά να ακουμπήσεις...

Και τώρα;
Τώρα ο θυμός μου γδέρνει την ψυχή
Τώρα πρέπει να βρω ένα χώρο για εμένα,
τα δικά μου συναισθήματα.

Να φωνάξω δυνατά και να πω:
Σας μισώ! Σας μισώ όλους και εσένα!
Σας μισώ γιατί όλοι με τα βαριά σας νύχια σκάβατε τη σάρκα μου και ψάχνατε για νερό,
σας μισώ γιατί μου κλέψατε τους χυμούς μου.

Κι εσένα, κι εσένα μαζί,
κανένας δεν σε έχρισε παιδί μου,
πάντα με ανάγκαζες να ήμουν ωριμότερη από όσο το είχα πραγματικά ανάγκη.


ΤΩΡΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΜΑΚΡΙΑ...
Να πάψω τόσο υπεράνω να σε αγαπώ,
να χαίρομαι με τις χαρές σου,
να σου φέρομαι λες και δεν με έγδαρες ποτέ.

Κι ας ήσουν μικρή, δεν νοιάζομαι...

Εγώ γιατί το δικαίωμα αυτό δεν είχα;
Σε πέρναγα μόνο ένα χρόνο.
Ένα χρόνο και κάτι.

Και τώρα να πάτε να γαμηθείτε όλοι.
ΟΛΟΙ ΣΑΣ.


14.4.18

Άγουρο φρούτο

Είσαι ένα φρούτο
άγουρο ακόμα
μα αυτό με κάνει να θέλω να σε φάω πιο πολύ
να σε κρατώ στο στόμα
κι ας ξινίζει
καθώς δεν είσαι γινωμένο
-κι ας θυμώνεις
όταν σου το λέω-
αφού σε λαχταρώ
σαν να ήταν κατακαλόκαιρο
και να έσταζες
από παντού γλυκάδα.
Άκου με λοιπόν,
είσαι ένα φρούτο
άγουρο ακόμα
μα αυτό με κάνει να σε αγαπάω πιο πολύ. 

3.4.18

Γιατί δεν την νοιάζει για εκείνον;
Οι μνήμες τους, τα όσα κάνανε μαζί...
όλο αυτό το μαζί, το σκηνικό, τόσα χρόνια τώρα...

Το σκηνικό που μέσα του μεγαλώσαμε, αγαπήσαμε, δεθήκαμε...

Δεσμοί από αίμα και αγκάθια. 

2.4.18

Τα έχουμε όλα...

και δεν μπορούμε να χαρούμε τίποτα.

22.3.18

Συνεδριά.

Ας είμαστε ανοιχτοί στους τρόπους....μου είπε.

Πόσο με άγγιξε και πόσο έχει δίκιο...

Έχω εμπιστοσύνη... μου είπε.

Πόσο θαυμάζω την πίστη της.

Έχεις βρεθεί συχνά στη σκοτεινή πλευρά και τωρα ζητάς το φως, το γέλιο...μου είπε.

Πόσο με νιώθει.

Ευγνωμοσύνη. 

20.3.18

Ολόκληρη...

Λευκός Θεός

 .... η χαμένη μου αθωότητα...

Λευκός Θεός

     .... η χαμένη μου τρυφερότητα...

                 Συνεδρία που με καλεί πίσω στη Γη,
                        στο σώμα μου, σε εμένα,

                                ...Γίνομαι πάλι ολόκληρη.

16.3.18

Συνεδρία 15.3.2018

Πέρασαν τα χρόνια,
κι εγώ ακόμα ψάχνω εκείνη τη λύτρωση.
Με κοιτάς με τα ανήμπορα μάτια σου,
αναζητάς κι εσύ την κλεμμένη σου περηφάνια.
Με κοιτάς με τα αδέσποτα μάτια σου,
και τρυπαει η ψυχή μου....
Στάζουν δάκρυα, στάζουν παράπονα,
στάζουν μνήμες κι ερωτηματικά,
όλα απλωμένα στο βυθό μου,
βγαίνουν διστακτικά στην επιφάνεια,
ίσα να τα δω και μετά πάλι χάνονται
μέσα στο άχρονο βάθος.
Ακομα σε ψάχνω, σε αναζητώ,
όσα δεν χόρτασα, όσα δεν ρούφηξα,
ο χρόνος που μας έκλεψαν,
η μοίρα, οι στιγμές και τα καπρίτσια του χαρακτήρα.
Σε κοιτώ και μαραζώνω,
έτσι που είσαι σαν δεντράκι απότιστο,
τουλάχιστον τώρα αφήνεις να σε ακουμπά η αγάπη μας,
τώρα τα χέρια μας φτάνουν στο πρόσωπό σου,
έτσι όπως έχεις γείρει,
σαν να θέλεις να φτάσεις όσο πιο κοντά γίνεται
στη μάνα Γη.
Είμαι δίπλα σου και το βλέπεις, και το ξέρεις,
και λες εκεινο το "κόρη"
που εκλύει όλα τα "σ΄αγαπώ" που μου στέρησες,
από δειλία;
Από φόβο....
Φοβήθηκες να πιάσεις το χέρι μου,
πονούσες τόσο πολύ.
Πονούσα κι εγώ.
Πέρασαν τα χρόνια,
κι ακομα σε ψάχνω,
συναντιόμαστε πια έστω για λίγο,
αυτό το λίγο που αρκεί. 

14.2.18

γενναιόδωρη

Γενναιοδωρα σε πασπάλησα
με σκόνη παιδικής αγάπης
και όνειρα
και γλυκάδα,
ενώ δεν ήσουν εκεί.
Ή μάλλον ήσουν όποτε μπορούσες - πολύ λίγο.
Έτσι είναι όμως οι παιδικές αγάπες...
Απλά χαρίζονται, χωρίς ποτέ να κοιτάνε στα μάτια.
Ήταν σκληρά τα μάτια σου,
για το απαλό μου πρόσωπο.
Και τώρα,
δεν θα χάσω τον εαυτό μου μέσα σε ένα αίσθημα τυφλής εκδίκησης,
αλλά σίγουρα δεν θα με θυσιάσω,
θα σου προσφέρω μια αγάπη με δόσεις και με όρια.
Τόσο όσο για να αντέχω
να μ' αγαπώ παράλληλα. 

8.2.18

Κάποτε πονούσα
κι ήμουνα σκληρή σαν πέτρα.
Τώρα και τα πιο απαλά χάδια,
μπορεί να με πονέσουν.

Με διέλυσες τόσο
που είναι αδύνατον να (σ΄) αγαπήσω.
Ερείπιο είμαι
και γλείφω τις πληγές μου.
Η αγάπη θέλει ήλιο,
μα εγώ ακόμα βρέχομαι απ' την ηχώ
των δακρύων.

Είναι το σώμα σου...

Είναι το σώμα σου
που διαμαρτύρεται τώρα πια,
όταν περνάς από στενά σημεία
όταν το σπρώχνεις έστω για λίγο
όταν ζητάς της νιότης απαιτήσεις.
Είναι το σώμα σου,
μάρτυρας σιωπηλός
κι ακούραστος -άκου.


Είναι η ύβρις που διέπραξες
τότε με τα μεγάλα όνειρα
τις γρανιτένιες ελπίδες
και τα σαν νοτισμένα με σκούρο τριαντάφυλλο
χαμόγελα.
Είναι η ύβρις επειδή πέταξες
πολύ κοντά στον ήλιο. 

30.1.18

Δεν μπορώ....

Όταν τα έχεις ρημάξει όλα,
όλα αυτά που με κόπο έφτιαξα μέσα μου για εμάς,
την αγάπη, την ανάσα, τη φροντίδα και τον κόπο που έβαλα στη σχέση μας,
δεν έχω άλλη επιλογή....

Δεν το βλέπεις , αμέριμνη.
Σε λυπάμαι,  λυπάμαι για σένα, για τα δάκρυα που ξέρω ότι θα ρίξεις,
μα δεν σου αξίζει.
Ούτε και σε μένα αξίζει. 

Μην έχουν δίκιο;

η μεγαλύτερη μάλιστα τραγωδία, είναι πως ενώ εγώ βλέπω, εσύ όχι.
Και μέσα σε καθεστώς άγνοιας διαμαρτύρεσαι για τη δική μου ανετοιμότητα.
Κάποιες φορές η τύφλωση του άλλου ανθρώπου δεν αντέχεται, 
ιδίως όταν έχεις σκαλφαρώσει σε δύσκολες κορυφές...
Μην έχουν δίκιο όσοι λένε,
είναι μοναχικά εκεί πάνω....;



Κι εγώ τώρα να κάνω τι?

Που δεν είσαι έτοιμη...;
Δεν μπορώ να σε τραβήξω με το ζόρι,
δεν μπορώ να σε πάω παρά πέρα.
Δεν μπορώ να μην πληγώνομαι.
Δεν μπορώ να κλείνω τα μάτια και να κάνω πως δεν βλέπω.
Δεν μπορώ να υποκρίνομαι ότι αντέχω.
Δεν μπορώ την μαχαιριά της απάθειας.

Μπορώ όμως να φύγω.
Είναι η μόνη επιλογή που η ακεραιότητά μου μου επιτρέπει. 

27.12.17

Μια κάτασπρη χαρά

Σε σκέφτομαι.
άρα υπαρχω,
κοφτές οι ανάσες
πάνω στο κρύο τζάμι.
Χειμώνας βλέπεις,
έξω βρέχει χιόνι.
Με κάθε μου ανάσα
πιο πολύ με χάνω.

Παιχνίδια της μοίρας μου φανερωθείτε,
δεν μπορεί να σπαταλήθηκα τόσο...

Χριστούγεννα
κι όλο θυμάμαι,
μια κάτασπρη χαρά
να προσπαθώ μέσα μου 
να στολίσω.

Χρόνια πολλά σου
ζεστή καρδιά μου,
ευτυχώς ακόμα σε αγγίζουν
το λιγοστό φως της φάτνης,
οι ταπεινές ανάσες των προβάτων.

Κι όταν ακόμα εσύ θα φύγεις,
αυτά, εδώ θα μείνουν.

Υπάρχει ελπίδα.

14.12.17

Σήμερα.

Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο σπουδαία είναι η μέρα σήμερα.
Μου έστειλε κάτι, από αυτά τα πονετικά που συνηθίζει.
Και αντί να κομματιαστώ, να πληγωθώ, να οργιστώ,
στάθηκα στην άκρη και τον κοίταξα.
Κοίταξα καθαρά.
Είπα, τι κρίμα, για άλλη μια φορά, η συναισθηματική επίγνωση εντελώς απουσιάζει.
Η αίσθηση ότι προκαλείς στον άλλο κακό.
Να το αποδώσω σε συνειδητό κίνητρο;
Δεν νομίζω....νομίζω ότι εκείνος μιμείται τα συναισθήματα, δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι πέρα από τις αυτιστικές και αυτοικανοποιητικές ευαισθησίες του νιώθει, πραγματικά νιώθει κάτι άλλο.
Πολύ κρίμα για εκείνον, δεν είναι τυχαίο άλλωστε που ζει αυτή τη ζωή.
Εντάσεις με όλους και απομόνωση σε μια τόσο κρίσιμη για κείνον ηλικία.
Δεν είμαι σίγουρη ότι του πέρασε καν από το μυαλό να μην ερεθίσει το θέμα.
Και τώρα λοιπόν ήρθε η ώρα να αγνοήσω το για άλλη μια φορά παράλογο σκηνικό.
Να μείνω έξω από αυτό, μακριά, και να του μιλήσω μετά από αρκετό καιρό.
Προφάσεις θα βρω άφθονες, πόσο μάταιο από μέρους μου να ζητώ ειλικρινή επικοινωνία! Σκέτη αυτοκαταστροφή.
Ήρθε η ώρα να αποτραβήξω το ενδιαφέρον μου για την υγεία του μακριά.
Πάνω από όλα, να προστατέψω τον εαυτό μου από μια ανούσια προστριβή μαζί του.
Όταν είμαι σίγουρη ότι θα επανέλθω στην ώριμη οπτική μου, θα επιστρέψω.
Πώς όμως;
Με την Άννα τη φίλη μου να μην μπορεί να τον βοηθήσει.
Και με την γυναίκα του να πρέπει να βρει μόνη μια λύση για τον εαυτό της.
Και με εμένα να μην καταφέρνω τελικά να μείνω τα χριστούγεννα για περισσότερο από μια μέρα, να τον συναντήσω μία φορά - με έβαλαν εκτάκτως υπηρεσία.
Πόσο κρίμα για εκείνον.
Πόσο καλά για εμένα που δεν περιμένω κάτι διαφορετικό, αφού ο άνθρωπος αυτός πραγματικά έχει σοβαρό θέμα επίγνωσης, και απλά θα προστατέψω τον εαυτό μου.
Ακόμα και να είναι ένας γνήσιος σαδιστής, που δεν το νομίζω, με το να τον αντιμετωπίζω ως ακαταλόγιστο και πάλι με προστατεύω και αποφεύγω ένα τεράστιο φορτίο μάταιου θυμού (πικρίας).


4.12.17

Στην αίθουσα του θρόνου

Συγκλονίστηκα εχθές,
με την έκθεση, την ομορφιά και την ψυχή του ανθρώπου αυτού.
Μετά το ντοκιμαντέρ που είδα για τη ζωή του, είμαι πια σίγουρη...
Το να είσαι καλλιτέχνης είναι πρωτίστως μια κατάσταση ύπαρξης.
Και αναπόφευκτα, συνειδητά ή μη, έρχεται για όλους εκείνη η μέρα,
που καθίζουμε στην αίθουσα του θρόνου της ψυχής μας
το μυαλό ή την καρδιά μας...
Κανένας δεν αποφεύγει την επιλογή..
Θυμάμαι πόσα χρόνια πάσχισα να κάνω τη δική μου.
Ατένισα πεδία λογοτεχνίας, ποίησης και εσωτερικής αναζήτησης,
ατένισα στιγμές και ανθρώπους...
Και κατέληξα στο να δώσω την πρωτοκαθεδρία στη λογική,
έχοντας ως αυλικό, βοηθό, αντικαταστάτη εκεί που πρέπει το συναίσθημα.
Κι αν πράξαμε καλά, πώς θα το μάθουμε;
Τις τέλευταίες λίγες ώρες μας,
τότε με τις επιλογές θα αναμετρηθούμε...

3.12.17

Vincent...

Σήμερα ήταν σαν να άπλωσες ένα σεντόνι πάνω στην ψυχή μου,
μπροστά μου, στα πόδια μου....
Μπορεί να μην βαδίσαμε στον ίδιο αιώνα,
μα το κατάφερα, σε είδα, σε άκουσα, σε ένιωσα,
με έναν από τους πιο βαθείς τρόπους που διαθέτω.
Με κάρφωσαν κατάψυχα οι εικόνες σου,
μα πιο πολύ τα λόγια σου,
αυτά ήταν που τις έκαναν να μοιάζουν με εικόνες-κραυγές...
Έζησες πλήρως το βαρύ φορτίο της ευαισθησίας σου.
Υπήρξες πιστός και αληθινός στο πνεύμα σου.
Ίσα που μπορώ να φανταστώ το μέγεθος του πόνου, του τρόμου, του σκοταδιού
μα και της ομορφιάς που αντίκρυσες...
Πάνω από τις σπάνιες εκείνες χαράδρες που σε οδηγεί η ποίηση..
Εκεί που φτάνουν τα παιδιά, οι τρελοί, τα πουλιά και οι καλλιτέχνες,
όταν κάτι βράδια σιωπηλά που δεν ακούγεται παρά η ανάσα της νύχτας,
εκείνοι ακροβατούν πάνω στο κόκκινο σκοινί,
και θαυμάζουν την πιο σπάνια ανατολή των πραγμάτων.
Σε ευχαριστώ για τα χνάρια που άφησες πίσω σου.
Για το καυτό μεγαλείο που βάσταξες τόσην ώρα, τόσα χρόνια, στη σύντομη ζωή σου, στα χέρια σου,
που το άντεξες χωρίς να καίγεσαι, ή μάλλον,
παρά το ότι καιγόσουν...
Κι έτσι τώρα  εγώ έρχομαι μέσα από τους αιώνες κι ακούω τα λόγια σου,
βλέπω ή καλύτερα νιώθω τις εικόνες σου,
πάλλομαι στη μουσική της ψυχής σου,
ατενίζω τα πράγματα με τη λάμψη σου,
έχοντας έρθει σε επικοινωνία με μια βαθιά, τυραννισμένη, προικισμένη,
αιώνια, ανθρώπινη ψυχή.
Τη δική σου...
Τον δικό σου παλμό, το δικό σου τραγούδι,
σε ευχαριστώ για τούτη την εμπειρία,
το σπάνιο δώρο σου.
Μακάρι τα λόγια μου να έρθουν να σε βρουν
και να αφήσουν ένα απαλό χάδι στο πρόσωπό σου
που θα 'ναι τώρα πια από άστρα καμωμένο,
ένα χάδι σαν βαθιά ανάσα, πρωινή δροσιά,
παιδικό φιλί, ερωτικό άγγιγμα, χαρμόσυνη ευγνωμοσύνη,
άνθος φλογερό- γεμάτο ποίηση. 

27.11.17

Το πιο αποτελεσματικό όπλο που φαίνεται να έχω απέναντί του για την προστασία μου είναι η μεγάλη μου χαρά.
Δεν την αντέχει,
σχεδόν εξανεμίζεται. 

Η ζωή μου

Η ζωή μου θα μπορούσε να είναι θεατρικό με τίτλο
"Η τραγωδία του να είσαι καλός και να εργάζεσαι σε πράγματα που δεν αγαπάς". 

5.11.17

Ο,τι αξίζει είναι ποίηση.
Κι ό,τι πονάει πάλι ποίηση είναι. 
Ένα ανάμεσα
με πιάνει από τα δάχτυλα
με πάει σιωπηλή βόλτα
στα ξεχασμένα δρομάκια που περπάτησα
Θεσσαλονίκη,
βράδυ Αυγούστου.
Άνοιξη στο βουνό,
στεφάνια από λουλόυδια.
Σπασμένο καράβι
Πέρα βαθία στις μνήμες
Το ροζ εκείνο που δεν ξεχάστηκε
μα χάθηκε στον ορίζοντα.
Η ακτή νεκρική γύρω γύρω.
Δάκρυα για την ανάσα μιας εποχής
που χάθηκε ολόκληρη.
Άφησε πίσω της ίχνη.....
Κοίτα στην Αρετσού,
πως ο ήλιος βασιλεύει.
Κοίτα στον Αρμενιστή,
πώς το κύμα αρμενίζει
και ο δρόμος γεμάτος στροφές
στέφεται το πράσινο της Αγίας Φύσης
κοίτα πάνω από το μέτωπό σου
το σταυρουδάκι της μητέρας σου
κρέμεται ενώ λούζει το παιδικό σου κεφάλι.
Κι εσύ τώρα στροβιλίζεσαι όλο και πιο μακριά.
Τα γρανάζια της καθημερινότητας
σε έχουν καταπιεί.
Τα βλέπεις,
τα αγνοείς.
Τα αφήνεις.....
Να σε πάνε,
όλο και πιο πέρα
από την αλήθεια σου.
Άραγε που;

Βαθαίνει το βλέμμα της
Σκύβει πάνω από τα ανοιχτά παράθυρα
Μυρίζει βουκαμβίλιες
Όπως τότε που όλος ο ορίζοντας ήταν θάλασσα.
Μεγαλώνει και απλώνει,
τα όνειρα σε αγωνίες,
τις θλίψεις σε θαμπές χαρές.
Μόνο όταν χαράζει χαμηλώνει το πρόσωπο,
ή όταν σουρουπώνει.
Μόνο εκεί χωράει,
στο ανάμεσα.

Μακρινά

Μακρινά φαίνονται όλα....
Τα όνειρα, οι ανάσες, τα χαμόγελα.
Εννοώ τα αληθινά χαμόγελα, αυτά που πηγάζουν από την πληρότητα.
Από την επαφή...
Τί είναι ζωή χωρίς επαφή;
Τα συναισθήματα και η επαφή με τους άλλους είναι ότι πολυτιμότερο έχουμε.
Και μέσα από αυτά έρχεται και η επαφή με τον εαυτό μας.

Υπαρξιακά μιας χαμένης

Μου λείπεις εαυτέ μου,
δεν μπορώ να σε ξεχάσω
έτσι όπως κατάματα σε αντίκρισα τόσες φορές.
Στις πιο ανούσιες βόλτες μου,
τότε που χάζευα τα στάσιμα νερά του Θερμαϊκού,
τότε που χάιδεψα εκείνο το γατάκι κι έπιανα και το χέρι της Έλενας μαζί,
τότε που με τη Στέλα ατενίζαμε τα αστέρια και τις ψυχές,
τότε που τα κεριά φώτισαν όλη τη νυχτιά των γενεθλίων μου.
Έχω ζήσει, τόσα έχω ζήσει,
στιγμές επαφής εαυτέ μου, με εσένα,
με τον άλλο.
Κι όμως να περπατώ μες τον ύπνο σου εγώ.
Και μόνο στα όνειρα μου δίνεις φιλιά ξανά.
Χωρίς αυτή τη σκοτεινιά τα χρόνια μένουν άδεια...
Δεν θέλω να πικραίνεσαι τις Κυριακές τα βράδια.

Θα ξεχαστείς στη διαδρομή ποιος ήσουν και πως μοιάζεις.



30.10.17

Όταν...

Όταν περνάς ένα ζόρικο πρόβλημα υγείας
και μέσα στην απόγνωση κοιτάς τον κάποιο σου και του λες
"δεν αντέχω άλλο θέλω να φουντάρω"
και η αυθόρμητη πηγαία απάντηση που παίρνεις είναι
"μα έχεις πολλά να κάνεις στη ζωή σου, έχεις τόση ποίηση να γράψεις...",
τότε ξέρεις ότι αυτός εκεί ο κάποιος
είναι ο πιο σημαντικός λατρεμένος πυλώνας σου. 

12.10.17

Κλαίω γιατί δεν μ' έχουν αγαπήσει...

 Κλαίω
       γιατί
           δεν μ' έχουν
                      αγαπήσει
                έτσι
           ξανά.