28.5.15

Είναι η ανάγκη για φευγιό
που με στοιχειώνει
και μετατρέπει τις παρουσίες
σε απουσίες μου,
τις ευτυχίες σε δυστυχίες μου,
γιατί κάποτε δεν μπορούσα αλλιώς να υπάρξω,
ούτε χωρούσα κάπου για να μείνω,
όλο έφευγα,
έφευγα...
Χαράχτηκε τόσο βαθιά
Στο DNΑ μου.

26.5.15

Ήσυχα όλα!

   Στους δρόμους η βροχή

                  περιδιαβάζει.
Είχα μόλις ολοκληρώσει το πλύσιμο των πιάτων και καμάρωνα, τον γυαλιστερό ολοκάθαρο πάγκο μου. Δεν πέρασαν καλά καλά 5 λεπτά και ένιωσα ένα γουργουτητό στο στομάχι μου που με ειδοποιούσε ότι έπρεπε να φάω το πρωινό μου. Αμέσως ο πάγκος γέμισε ξανά με πιάτα και ψίχουλα. Αυτό είναι η ζωή, σκέφτηκα.  

20.5.15

Όλοι έχουμε μιαν ιδιαιτερότητα να υπερασπιστούμε και να εκφράσουμε προς τα έξω. Και μακάρι να μας ενθάρρυναν από νωρίς προς τούτο.

Εις υγείαν της ποικιλομορφίας. 
Ένα από τα γνωρίσματα της ήρεμης ψυχής είναι η γλυκύτητα.
Το χειρότερο με το ψυχικό τραύμα

είναι


   οτι χτίζει ένα περίβλημα μέσα σου

              που σε εμποδίζει να έχεις πρόσβαση και στα ωραία, τα όμορφα, τα λαμπρά κομμάτια

της ψυχής σου.


Κάθονται εκεί στη γωνιά,

τραυματισμένα,

           απωθημένα,
     
                    παροπλισμένα...

19.5.15

Σπάνια
Στιγμή
Διαύγειας
Αφού λοιπον δεν μπορώ να σας μιλήσω,
θα φτιάξω λόγια από αιωνιότητα.

Νοσταλγώ
νοσταλγώ
την ψυχή μου
όταν ο Ήλιος
δεν είναι εδώ....

Κενό σκοτεινό
Πρεπει να καλέσω πίσω τους ανθρώπους μου,
εμένα.

4.5.15

Σας παρακαλώ πολύ
μην είστε αχάριστοι
με όσα σας δίνει η ζωή-
αυτό το κοριτσάκι στη Γάζα
με το απλανές βλέμμα
που έμεινε δίχως πόδια
και χέρια
δεν είσαστε εσείς. 
Αυτό που περισσότερο
πονάει
στη ζωή
είναι τ' αντίο.
Η ηλικία μας, μας λέει ψέματα.
Το σώμα, πονηρός συνεργός της.
Γιατί εγώ γνωρίζω πολύ καλά
όταν ακούω τα γλυκά,
γεμάτα ζωή "bongiorno !" του πατέρα μου,
ότι είναι εκείνος
ο ανέμελος ορειβάτης
που μου τα λέει,
που λαχταρά ακόμα
και ονειρεύεται
να τρέξει για ρακέτες
πάνω στην καυτή άμμο.
Ότι είναι νέος,
που θα πει άχρονος,
αφού η νιότη
είναι πρωτίστως ζήτημα ψυχής.
Γι αυτό σας λέω,
η ηλικία ψεύδεται.