16.2.17

Άφηνέ με...

Άφηνέ με λίγο λίγο να σε εξημερώνω αδερφή μου...
και να υποδεχτούμε τη νέα ζωή που εντός σου κατοικεί...
Και να βάφω με αγιοσύνη το πρόσωπό σου
που το καταδιώκουνε οι ψηλοί ίσκιοι των παιδικών μας χρόνων
και μιας ροπής σου στην εύκολη ευκολία,
αυτό που καλύτερα θα ονόμαζα μια παραπονεμένη
και παραδομένη στη δυσκολία παιδική ηλικία που ζητά την εκδίκησή της.
Έτσι θέλω πάντα να μπορώ να σε βλέπω εγώ,
αγιοβαμμένη, απαλή στις εκφράσεις σου και τα χρώματα,
να σε ραίνω με την αγάπη μου, να σε εξυψώνω.
Να παίρνει φόρα και η ψυχή σου,
να στροβιλίζεται.
Να στροβιλιζόμαστε μετά παρέα στον κυκεώνα των
πραγμάτων που όλα μαζί
κάνουν το αμφίσημο, πολύσημο,
παράταιρο σύνολο εκείνων των στιγμών
που απαρτίζουν τη ροή της ανθρώπινης ζωής μας.


Αν...

"Αν όμως μ' εξημερώσεις, η ζωή μου θα γίνει ηλιόλουστη. Θ' αναγνωρίζω τον θόρυβο ενός βήματος διαφορετικού απ' όλα τ' άλλα".

Αντουάν.

13.2.17

Μονοχρωμία...

Μου είπε ακόμα...
(βλέποντας τις καταστροφικές συνέπειες που είχε στον χαρακτήρα του πατέρα μου η ύπαρξη ενός αυστηρού πατέρα και μιας απόλυτα ενδοτικής μητέρας)...
με τα δικά μου παιδιά να μην είμαι ούτε μόνο αυστηρή, ούτε μόνο τρυφερή.
Δεν μιλάει καλά τα ελληνικά και για το λόγο αυτό επικοινωνούμε σε ένα επίπεδο βαθύτερο.
Εκεί που οι έννοιες είναι έννοιες καθαρές και δεν χάνονται μέσα στις λέξεις.
Εκεί που μόνο η ουσία μπορεί να διασώσει την επικοινωνία και για το λόγο αυτό λείπουν όλα τα περιττά.
Μου είπε λοιπόν να μην είμαι μόνο ένα πράγμα αλλά ανάλογα με το τι χρειάζεται κάθε φορά να είμαι λιγότερο ή περισσότερο αυστηρή, λιγότερο ή περισσότερο ανεκτική.
Να αποφύγω λοιπόν ...τη μονοχρωμία...
Ναι! Συμφώνησε με χαρά που την κατάλαβα και που το κατάλαβε κι εκείνη.
Ωραία κουβέντα...

Θα είμαι λοιπόν πολύχρωμη.