28.6.16

Ακούω Chopin και σκέφτομαι...
Σκέφτομαι εσένα πατέρα....πόσο όμορφα συνδεδεμένη αισθάνομαι μαζί σου,
τώρα πια, απαλλαγμένη από τις δυσκολίες μιας καθημερινής μας αλληλεπίδρασης.
Πληκτρολογώ τις λέξεις πατέρα.
Πληκτρολογώ τις λέξεις, ακούω τις νότες, ανατριχιάζω, μετέχω...
και τα πλήκτρα δίνουν την αίσθηση ότι εκπέμπουν ήχους...
γίνονται πλήκτρα πιάνου...
Πόση μαγεία κρύβει η μουσική...η ανθρώπινη ψυχή, η δημιουργία.
Και άραγε πατέρα, άραγε πόση δημιουργικότητα ανθρώπινη δεν άνθισε,
αλλά παγιδεύτηκε σε έγνοιες;
Να, σαν τη δική σου. Παγιδεύτηκε στον αγώνα για το περιβάλλον,
στα κείμενα των νόμων. Κάθε επιλογή είναι και θυσία μιας άλλης.
Πόσο αισθαντική είναι όμως η ποίησή σου, αυτό μόνο εγώ το ξέρω,
που με έχει αγγίξει και με έχει κατακλύσει εκέινο το ποίημα που έγραψες
εκ μέρους σου, εκ μέρους μας, για τη μαμά...την αποχαιρετούσες.
Το πιο σπαρακτικό αντίο που έχω ακούσει μπαμπά.
Να, όπως αυτά τα πλήκτρα, αυτές οι λέξεις, αυτές οι νότες,
σπαράζουν από θλίψη και ομορφιά.
Θέλω να ακούσω τη φωνή σου απόψε.
Θέλω να συνδεθώ με τη δική μου φωνή.










































Εγώ εγώ
τη σοβαρότητά μου αγαπώ
και το βάρος μου
και τη θλίψη μου
και το βάρος της θλίψης μου
και το κουράγιο μου
και την υψηλή μου ανάλυση
και την υψηλή μου ευαισθησία
εγώ εγώ εγώ θα την κρατώ. 

Κι εμένα ποιος...

Κι εμένα ποιος την πληγή μου θα χαϊδέψει;
Κι εμένα ποιος το τραγούδι μου θ' ακούσει;
Κι εμένα ποιος τα δάκρυα τα σκουπίσει;
Κι εμένα ποιος θα αγαπήσει;
Κι εμένα ποιος θα με κρατήσει;