14.12.17

Σήμερα.

Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο σπουδαία είναι η μέρα σήμερα.
Μου έστειλε κάτι, από αυτά τα πονετικά που συνηθίζει.
Και αντί να κομματιαστώ, να πληγωθώ, να οργιστώ,
στάθηκα στην άκρη και τον κοίταξα.
Κοίταξα καθαρά.
Είπα, τι κρίμα, για άλλη μια φορά, η συναισθηματική επίγνωση εντελώς απουσιάζει.
Η αίσθηση ότι προκαλείς στον άλλο κακό.
Να το αποδώσω σε συνειδητό κίνητρο;
Δεν νομίζω....νομίζω ότι εκείνος μιμείται τα συναισθήματα, δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι πέρα από τις αυτιστικές και αυτοικανοποιητικές ευαισθησίες του νιώθει, πραγματικά νιώθει κάτι άλλο.
Πολύ κρίμα για εκείνον, δεν είναι τυχαίο άλλωστε που ζει αυτή τη ζωή.
Εντάσεις με όλους και απομόνωση σε μια τόσο κρίσιμη για κείνον ηλικία.
Δεν είμαι σίγουρη ότι του πέρασε καν από το μυαλό να μην ερεθίσει το θέμα.
Και τώρα λοιπόν ήρθε η ώρα να αγνοήσω το για άλλη μια φορά παράλογο σκηνικό.
Να μείνω έξω από αυτό, μακριά, και να του μιλήσω μετά από αρκετό καιρό.
Προφάσεις θα βρω άφθονες, πόσο μάταιο από μέρους μου να ζητώ ειλικρινή επικοινωνία! Σκέτη αυτοκαταστροφή.
Ήρθε η ώρα να αποτραβήξω το ενδιαφέρον μου για την υγεία του μακριά.
Πάνω από όλα, να προστατέψω τον εαυτό μου από μια ανούσια προστριβή μαζί του.
Όταν είμαι σίγουρη ότι θα επανέλθω στην ώριμη οπτική μου, θα επιστρέψω.
Πώς όμως;
Με την Άννα τη φίλη μου να μην μπορεί να τον βοηθήσει.
Και με την γυναίκα του να πρέπει να βρει μόνη μια λύση για τον εαυτό της.
Και με εμένα να μην καταφέρνω τελικά να μείνω τα χριστούγεννα για περισσότερο από μια μέρα, να τον συναντήσω μία φορά - με έβαλαν εκτάκτως υπηρεσία.
Πόσο κρίμα για εκείνον.
Πόσο καλά για εμένα που δεν περιμένω κάτι διαφορετικό, αφού ο άνθρωπος αυτός πραγματικά έχει σοβαρό θέμα επίγνωσης, και απλά θα προστατέψω τον εαυτό μου.
Ακόμα και να είναι ένας γνήσιος σαδιστής, που δεν το νομίζω, με το να τον αντιμετωπίζω ως ακαταλόγιστο και πάλι με προστατεύω και αποφεύγω ένα τεράστιο φορτίο μάταιου θυμού (πικρίας).


Δεν υπάρχουν σχόλια: