27.12.17

Μια κάτασπρη χαρά

Σε σκέφτομαι.
άρα υπαρχω,
κοφτές οι ανάσες
πάνω στο κρύο τζάμι.
Χειμώνας βλέπεις,
έξω βρέχει χιόνι.
Με κάθε μου ανάσα
πιο πολύ με χάνω.

Παιχνίδια της μοίρας μου φανερωθείτε,
δεν μπορεί να σπαταλήθηκα τόσο...

Χριστούγεννα
κι όλο θυμάμαι,
μια κάτασπρη χαρά
να προσπαθώ μέσα μου 
να στολίσω.

Χρόνια πολλά σου
ζεστή καρδιά μου,
ευτυχώς ακόμα σε αγγίζουν
το λιγοστό φως της φάτνης,
οι ταπεινές ανάσες των προβάτων.

Κι όταν ακόμα εσύ θα φύγεις,
αυτά, εδώ θα μείνουν.

Υπάρχει ελπίδα.

14.12.17

Σήμερα.

Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο σπουδαία είναι η μέρα σήμερα.
Μου έστειλε κάτι, από αυτά τα πονετικά που συνηθίζει.
Και αντί να κομματιαστώ, να πληγωθώ, να οργιστώ,
στάθηκα στην άκρη και τον κοίταξα.
Κοίταξα καθαρά.
Είπα, τι κρίμα, για άλλη μια φορά, η συναισθηματική επίγνωση εντελώς απουσιάζει.
Η αίσθηση ότι προκαλείς στον άλλο κακό.
Να το αποδώσω σε συνειδητό κίνητρο;
Δεν νομίζω....νομίζω ότι εκείνος μιμείται τα συναισθήματα, δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι πέρα από τις αυτιστικές και αυτοικανοποιητικές ευαισθησίες του νιώθει, πραγματικά νιώθει κάτι άλλο.
Πολύ κρίμα για εκείνον, δεν είναι τυχαίο άλλωστε που ζει αυτή τη ζωή.
Εντάσεις με όλους και απομόνωση σε μια τόσο κρίσιμη για κείνον ηλικία.
Δεν είμαι σίγουρη ότι του πέρασε καν από το μυαλό να μην ερεθίσει το θέμα.
Και τώρα λοιπόν ήρθε η ώρα να αγνοήσω το για άλλη μια φορά παράλογο σκηνικό.
Να μείνω έξω από αυτό, μακριά, και να του μιλήσω μετά από αρκετό καιρό.
Προφάσεις θα βρω άφθονες, πόσο μάταιο από μέρους μου να ζητώ ειλικρινή επικοινωνία! Σκέτη αυτοκαταστροφή.
Ήρθε η ώρα να αποτραβήξω το ενδιαφέρον μου για την υγεία του μακριά.
Πάνω από όλα, να προστατέψω τον εαυτό μου από μια ανούσια προστριβή μαζί του.
Όταν είμαι σίγουρη ότι θα επανέλθω στην ώριμη οπτική μου, θα επιστρέψω.
Πώς όμως;
Με την Άννα τη φίλη μου να μην μπορεί να τον βοηθήσει.
Και με την γυναίκα του να πρέπει να βρει μόνη μια λύση για τον εαυτό της.
Και με εμένα να μην καταφέρνω τελικά να μείνω τα χριστούγεννα για περισσότερο από μια μέρα, να τον συναντήσω μία φορά - με έβαλαν εκτάκτως υπηρεσία.
Πόσο κρίμα για εκείνον.
Πόσο καλά για εμένα που δεν περιμένω κάτι διαφορετικό, αφού ο άνθρωπος αυτός πραγματικά έχει σοβαρό θέμα επίγνωσης, και απλά θα προστατέψω τον εαυτό μου.
Ακόμα και να είναι ένας γνήσιος σαδιστής, που δεν το νομίζω, με το να τον αντιμετωπίζω ως ακαταλόγιστο και πάλι με προστατεύω και αποφεύγω ένα τεράστιο φορτίο μάταιου θυμού (πικρίας).


4.12.17

Στην αίθουσα του θρόνου

Συγκλονίστηκα εχθές,
με την έκθεση, την ομορφιά και την ψυχή του ανθρώπου αυτού.
Μετά το ντοκιμαντέρ που είδα για τη ζωή του, είμαι πια σίγουρη...
Το να είσαι καλλιτέχνης είναι πρωτίστως μια κατάσταση ύπαρξης.
Και αναπόφευκτα, συνειδητά ή μη, έρχεται για όλους εκείνη η μέρα,
που καθίζουμε στην αίθουσα του θρόνου της ψυχής μας
το μυαλό ή την καρδιά μας...
Κανένας δεν αποφεύγει την επιλογή..
Θυμάμαι πόσα χρόνια πάσχισα να κάνω τη δική μου.
Ατένισα πεδία λογοτεχνίας, ποίησης και εσωτερικής αναζήτησης,
ατένισα στιγμές και ανθρώπους...
Και κατέληξα στο να δώσω την πρωτοκαθεδρία στη λογική,
έχοντας ως αυλικό, βοηθό, αντικαταστάτη εκεί που πρέπει το συναίσθημα.
Κι αν πράξαμε καλά, πώς θα το μάθουμε;
Τις τέλευταίες λίγες ώρες μας,
τότε με τις επιλογές θα αναμετρηθούμε...

3.12.17

Vincent...

Σήμερα ήταν σαν να άπλωσες ένα σεντόνι πάνω στην ψυχή μου,
μπροστά μου, στα πόδια μου....
Μπορεί να μην βαδίσαμε στον ίδιο αιώνα,
μα το κατάφερα, σε είδα, σε άκουσα, σε ένιωσα,
με έναν από τους πιο βαθείς τρόπους που διαθέτω.
Με κάρφωσαν κατάψυχα οι εικόνες σου,
μα πιο πολύ τα λόγια σου,
αυτά ήταν που τις έκαναν να μοιάζουν με εικόνες-κραυγές...
Έζησες πλήρως το βαρύ φορτίο της ευαισθησίας σου.
Υπήρξες πιστός και αληθινός στο πνεύμα σου.
Ίσα που μπορώ να φανταστώ το μέγεθος του πόνου, του τρόμου, του σκοταδιού
μα και της ομορφιάς που αντίκρυσες...
Πάνω από τις σπάνιες εκείνες χαράδρες που σε οδηγεί η ποίηση..
Εκεί που φτάνουν τα παιδιά, οι τρελοί, τα πουλιά και οι καλλιτέχνες,
όταν κάτι βράδια σιωπηλά που δεν ακούγεται παρά η ανάσα της νύχτας,
εκείνοι ακροβατούν πάνω στο κόκκινο σκοινί,
και θαυμάζουν την πιο σπάνια ανατολή των πραγμάτων.
Σε ευχαριστώ για τα χνάρια που άφησες πίσω σου.
Για το καυτό μεγαλείο που βάσταξες τόσην ώρα, τόσα χρόνια, στη σύντομη ζωή σου, στα χέρια σου,
που το άντεξες χωρίς να καίγεσαι, ή μάλλον,
παρά το ότι καιγόσουν...
Κι έτσι τώρα  εγώ έρχομαι μέσα από τους αιώνες κι ακούω τα λόγια σου,
βλέπω ή καλύτερα νιώθω τις εικόνες σου,
πάλλομαι στη μουσική της ψυχής σου,
ατενίζω τα πράγματα με τη λάμψη σου,
έχοντας έρθει σε επικοινωνία με μια βαθιά, τυραννισμένη, προικισμένη,
αιώνια, ανθρώπινη ψυχή.
Τη δική σου...
Τον δικό σου παλμό, το δικό σου τραγούδι,
σε ευχαριστώ για τούτη την εμπειρία,
το σπάνιο δώρο σου.
Μακάρι τα λόγια μου να έρθουν να σε βρουν
και να αφήσουν ένα απαλό χάδι στο πρόσωπό σου
που θα 'ναι τώρα πια από άστρα καμωμένο,
ένα χάδι σαν βαθιά ανάσα, πρωινή δροσιά,
παιδικό φιλί, ερωτικό άγγιγμα, χαρμόσυνη ευγνωμοσύνη,
άνθος φλογερό- γεμάτο ποίηση.