28.4.20

Σήμερα για πρώτη φορά μπόρεσες να κρατήσεις σηκωμένο το κεφαλακι σου για λίγη ώρα ενώ ακούγαμε το τραγούδι "το μικρό μπιζέλι". Θυμάμαι ακόμα το πρώτο σου χαμόγελο δειλό και αχνό, στις 19/3. Πλέον μας χαμογελάς με έναν τρόπο διάπλατο και καθάριο. Στρώνουμε στο χαλί του σαλονιού το ροζ μικρό πάπλωμα κι εσένα πάνω με τα παιχνίδια σου κι εξερευνείς τον κόσμο μωρό μου.. κάθε μέρα λίγο πιο πολύ.

1.4.20

Το πρώτο...

Πριν λίγες μέρες μου χάρισες το πρώτο σου χαμόγελο!
Την ώρα που σε άλλαζα σταμάτησες τις αντανακλαστικές κινήσεις σου με κοίταξες και μου χαμογέλασες βαθιά! Ένα αθώο τεράστιο εγκαρδίο χαμόγελο.
Σε ευχαριστώ παιδί μου που υπάρχεις σε αυτόν τον άγριο κόσμο και που μου χαμογελάς.
Μετά το βραδύ πάλι, αργά τη νύχτα όταν σε άλλαζα θέση στο στήθος..κάτω από το αμυδρό φως της υδρογείου πόσα χαμόγελα μου χάρισες!
Φως μου...
Ο χρόνος σταμάτησε καθώς σε κοίταζα.
Γεννήθηκες στα χρόνια της χολέρας,
ακριβώς τη στιγμή που ο κόσμος σε χρειαζόταν.