λαχτάρα ασίγαστη
μέσα στη νύχτα
ποια χρώματα ανοίγουν
τις κλειδαριές;
παρανάλωμα ελπίδας
η κρυφή νοσταλγία
όνειρα που γλείφουν τις
ρωγμές
Έσκαψα
όλης της γης
το πρόσωπο
ψάχνοντας
για ίχνη και ρυτίδες χρόνου
από μακριά
βρήκα απέραντο γαλάζιο
από κοντά
φύλλα
καταπράσινα
και μαργαρίτες.
Τα χνώτα μας
μορφές που
αγγίζουν το τοπίο
χαρίζοντάς του
στιγμιαία
μεταμόρφωση
Ταπεινέ μου
ιππότη
έλα να τρυπήσουμε
την άκρη της
ώρας μέχρι να στάξει φωτιά
έτσι
τα χρόνια μας θα είναι
εκτυφλωτικά
σαν
φωτισμένα ανάκτορα
Σου είπα είμαι πρωτίστως ζήτημα φωτός
που σκύβει πάνω απ' τις πληγές,
που φιλά απαλά τα χείλη του γαλαξία,
που διαπερνάει τις σχισμές,
και κάνει έρωτα στις θάλασσες.