6.11.20

 Όλα μέσα μας υπόγεια δουλεύουν

Αχνιστά κρυφά χαμόγελα

Και φόβοι

Εικόνες κι αναμνήσεις και οι πόνοι

Μικροί μεγάλοι αβίωτοι

Όλα μέσα μας φωλιάζουν

Με τα όνειρα κουρνιάζουν

Σαν παιδιά φοβόμαστε

Σαν παιδιά θλίβομαστε

Και η χαρά μας είναι μία τσιρίδα

Μικρή κι αθώα που αυθόρμητα έβγαινε απ' το στόμα 

Όταν ήμασταν βρέφη ακόμα.


4.11.20

Η μικρή αθώα σου τσιρίδα

Σε ευχαριστώ που μου χάρισες απλόχερα
αυτή την τέλεια τσιρίδα ευτυχίας !
Βουίζει ακόμα στα αυτιά μου η ηχώ της καθαρής χαράς..
Αγνή και ολόφρεσκη
σαν την ανατολή του ήλιου την νέα μέρα.

18.10.20

 Αγάπη μου

Έχουμε για πάντα χαθεί μέσα στους νέους μας ρόλους;

Θα μας καταπιεί η διακπεραίωση των καθημερινών μας μικρών υποθέσεων;

Θα αφήσουμε χώρο για τα άλλα, τα μεγάλα;

Με καίει η ανησυχία αγάπη μου...

Τα πράγματα μας μας έχουν....φοβάμαι μην μας καταπιούν.

Αλλά και πάλι, όχι. Πιστεύω σε εμάς και στο πόσο η λαβωμένη μας αγάπη θα βρει τρόπο να επιβιώσει.



7.9.20

Ζητάς να σε κρατάμε
Κι εσύ να εξερευνείς...
Μικρέ μου εξερευνητή....
Απλώνεις τα χεράκια σου...
Έμαθες να επιθυμείς και να ζητάς...
Και δεν έχω δει μεγαλύτερη και πιο αγνή χαρά
Από αυτή που απλώνεται στο πρόσωπό σου όταν σε περπατάμε...

6.9.20

 Η αγάπη που νιώθω για σένα γλυκό μου πλάσμα

Μου καίει την καρδιά....με γεμίζει ζέστη και φως...

Τα τρυφερά σου ματάκια....τα χεράκια σου....

Τα χεράκια σου ψάχνουν να βρουν το νήμα του κόσμου....αγγίζουν δεξιά αριστερά και μετά γεύεσαι με το στόμα τους μικρούς θησαυρούς....

Τα χεράκια σου αγγίζουν τα δικά μου...εξερευνούν τον αέρα μετά πάλι προσγειώνονται, ένας αυτοσχέδιος χορός...


Θέλω να σε αφήσω να με μαλακώσεις από τα αιχμηρά σημεία των παρελθόντων τραυμάτων μου γιατί η ευτυχία που μου χαρίζεις φτάνει στο κέντρο του πυρήνα μου....

Τα χρυσά σου τα μαλλιά....αχ αυτό σου το κεφάλι....είναι ότι πιο απαλό έχω αγγίξει και ότι στον κόσμο περισσότερο αγαπώ.

Τα αθώα σου τα γέλια! Γέλια γάργαρα, τσιριχτά, υπόκωφα, αυθόρμητα! Σε ευχαριστώ καρδιά μου.....

Φως μου.

Αρχίζεις να σκαρφαλώνεις στο στήθος μου και να παίζεις και καταλαβαίνω ότι θέλεις να κατακτήσεις τον κόσμο σου...

Έχεις κλείσει πια τους εφτά μήνες...

Η περιέργεια για τον γύρω κόσμο σου μεγάλη....μαζί με μία ανέμελη χαρά! διψάς ....

Σε παρακολουθώ με τρεμάμενη συγκίνηση.

Σου κρατώ το χέρι

Σου τραγουδώ

Σου κρατώ σκιά μέχρι να μεγαλώσεις ψυχή μου....

28.8.20

Υπήρξα

 Υπήρξα επειδή υπήρξες.

Η ανάσα σου προηγήθηκε της δικής μου.

Τα χέρια σου με πέταξαν ψηλά πριν να μπορώ ακόμα να καταλάβω τον κόσμο.

Ονειρεύτηκες την ζωή μαζί μου.

Μητέρα μανούλα μαμά.

Αχ κάποιος απόψε έβαλε την μορφή σου στο εξώφυλλό του

Και σου χάρισε λίγη ζωή ακόμα.

14.8.20

Δεύτερο καλοκαίρι

 Χωρίς εσένα

Η απουσία σου σκαλίζει την ψυχή

Ξεστρώνει τα σεντόνια του μέσα οίκου μου

Και μπλέκει τα μαλλιά μου


Σήμερα επάνω στο κρεβάτι σου

Τοποθέτησα τον όλο αθωότητα εγγονό σου...

Χαρούμενο χτυπούσε τα ποδαράκια του πάνω στην μπλε πικέ κουβέρτα

Ευτυχισμένο όταν με έβλεπε

Ανέμελο

Αυτό το πλάσμα σήμερα άγγιζε τα ίδια σημεία

Στο δωμάτιό σου

Με εκείνα που υπήρξαν το καταφύγιό σου για στερνή φορά


Πάτερα μου γλυκιέ

Αιώνιο παιδί

Θα ήθελα ναι, όσο κι αν αναρωτιέμαι για την έκβαση, να είχες γνωρίσει το παιδί μου.


Μου λείπεις και πάντα θα λείπεις.

Σε αγαπούσα με τον τρόπο τον πιο βαθύ.

Μακάρι μακάρι να είχα κάνει κάποια πράγματα διαφορετικά.

Συγχώρεσέ με...


Το "δεν θα προλάβεις Ελένη"  σου θα με στοιχειώνει για πάντα.


Από την αδερφή μου βλέπω την ίδια παγερή σιγή.

Δεν θα την ονομάσω αδιαφορία...


Όμως μέρα με τη μέρα συνειδητοποιώ πάτερα,

Ότι εγώ μόνη θα σκόρπισω στους ανέμους την ψυχή σου.

Θα έχω μαζί μου και τον Φοίβο.

Αυτό το φωτεινό πλάσμα που θα σε αγαπούσε πολύ.


9.7.20

Αχ παιδί μου...
Παιδί μου...
Ανακαλύπτεις τον κόσμο...
Με κοιτάς με το καθαρό σου βλέμμα..
Περιεργάζεσαι τα πάντα.

Δεν θέλω να καταλάβεις
Πόσο η καρδιά μου είναι πονεμένη.
Ούτε όμως να σου χαρίζω ψεύτικα χαμόγελα...
Αχ παιδί μου γλυκό μου πλάσμα
Μικρό μου αγοράκι
Πολύτιμη ύπαρξη
Απέραντη αγάπη μου

Τα χεράκια σου σκάβουν
Στην άμμο της ψυχής μου
Το κύμα ξεβράζει παλιές αναμνήσεις
Σε κοιτάζω και πάω μπροστά μα και πίσω
Αχ παιδί μου..

Ναι έχασα την δική μου μαμά.
Την δική μου μήτρα
Την δική μου σημαδούρα πάνω στη γη.
Αχ παιδί μου,
Πια δεν τρέμω για μένα
Αλλά για εσένα...
Τόση η αγάπη που σου έχω
Ένα σύμπαν ολόκληρο φιλιών
Αγκαλιά σε παίρνω και γαληνεύει το είναι σου.

Ναι, την έχασα.
Καταλάβαινα τον πόνο.
Οι διακοπές μας στην Κεφαλλονιά διακόπηκαν
Με τραγικό τρόπο.
Ήμασταν για χορό σε μία ντίσκο.
Πήγαμε στο νοσοκομείο γιατί το πόδι την πονούσε.
Πόση ώρα πάλεψε να το κρύψει;
Πόσο μόνη μέσα στην αγωνία της.
Με δυο παιδιά να κρέμονται από εκείνη.
Με τη θλίψη της αργής συνειδητοποίησης
Ότι η απλή καθημερινή ευτυχία δεν της ανήκει.
Με το βάρος ότι δεν ανήκε πια ούτε σε εμάς τους υπόλοιπους.

Πόσοι χοροί της ζωής μου στοιχειώθηκαν;
Έβαλα στον χορό της ζωής τον πανικό και τον πόνο και τον φόβο...σαν εκείνο το βραδύ της απότομης διακοπής της ψευδαίσθησης ότι είμαστε ακόμα ευτυχισμένοι να έμεινε μέσα μου αναλλοίωτο.

Όμως ο δικός μας χορός αγάπη μου γλυκιά,
Κεφάλι μου χρυσό και τρυφερό,
Θέλω να έχει τον ανέμελο χαρούμενο ρυθμό του.
Γι αυτό τα γράφω παιδί μου γλυκό.
Και μέσα μου τα μαρτυράω όταν απαλά
Σου τραγουδώ για καληνύχτα.

2.7.20

Η ζωή σου μετρά  3.551 ώρες.
Τα χεράκια σου και τα ματάκια σου με συγκλονίζουν.
Η κούραση είναι μεγάλη.
Σιγά σιγά κατανοώ την αποκαθήλωση της ατομικότητας μου.
Η νέα μου διάσταση μαζί σου μου δίνει πνοή.
Τα αστεράκια ψιθυρίζουν το όνομά σου.
Ο πατέρας μου μου λείπει.
Μακάρι να σε είχε γνωρίσει.
Θα του γλυκαίνες την καρδιά.
Θα σε αγαπάω πάντα όπως τώρα.
Ότι κι αν κάνεις,
οποίος κι αν γίνεις,
γιοκαρίνι μου.

26.5.20

Τα παιδιά μας...
Θα είναι οι πρωταγωνιστές της δικής τους ιστορίας...
Όλα αρχίζουν ξανά.

4.5.20

Πρώτη φορά είδα το σώμα μου έτσι στρογγυλό...
Όταν ρώτησα τι σημαίνει μου είπαν : μαμά.
Θέλω να δώσω στο παιδί μου κάτι χειροπιαστό τόσο που θα το κρατά μία ζωη ολόκληρη σαν φυλαχτό.

2.5.20

Διέσχισα πολλές θάλασσες
για να βρεθώ σε τούτο το απάνεμο λιμάνι

Έχω όμως την ανάγκη
να συνεχίσω να θυμάμαι ποια είμαι.

28.4.20

Σήμερα για πρώτη φορά μπόρεσες να κρατήσεις σηκωμένο το κεφαλακι σου για λίγη ώρα ενώ ακούγαμε το τραγούδι "το μικρό μπιζέλι". Θυμάμαι ακόμα το πρώτο σου χαμόγελο δειλό και αχνό, στις 19/3. Πλέον μας χαμογελάς με έναν τρόπο διάπλατο και καθάριο. Στρώνουμε στο χαλί του σαλονιού το ροζ μικρό πάπλωμα κι εσένα πάνω με τα παιχνίδια σου κι εξερευνείς τον κόσμο μωρό μου.. κάθε μέρα λίγο πιο πολύ.

1.4.20

Το πρώτο...

Πριν λίγες μέρες μου χάρισες το πρώτο σου χαμόγελο!
Την ώρα που σε άλλαζα σταμάτησες τις αντανακλαστικές κινήσεις σου με κοίταξες και μου χαμογέλασες βαθιά! Ένα αθώο τεράστιο εγκαρδίο χαμόγελο.
Σε ευχαριστώ παιδί μου που υπάρχεις σε αυτόν τον άγριο κόσμο και που μου χαμογελάς.
Μετά το βραδύ πάλι, αργά τη νύχτα όταν σε άλλαζα θέση στο στήθος..κάτω από το αμυδρό φως της υδρογείου πόσα χαμόγελα μου χάρισες!
Φως μου...
Ο χρόνος σταμάτησε καθώς σε κοίταζα.
Γεννήθηκες στα χρόνια της χολέρας,
ακριβώς τη στιγμή που ο κόσμος σε χρειαζόταν.

5.3.20

Τον έχασα.... τον έχασα για πάντα.
Τον μπαμπάκα μου....
Η καρδία αιμορραγεί...η ψυχή σφίγγει τα δόντια...
Ματώνω που έφυγες μονός....
Που δεν ήμουν εκεί...
Που ανησυχούσες τόσο για εμένα και τη ζωή μου...
Ματώνω για τα πικρά λόγια και τις ακόμα πιο πικρές ελλείψεις επικοινωνίας και επαφής.
Ματώνω για όσα δεν άφησες να περάσουν ανάμεσά μας ... όπως την αγάπη μας.
Μέσα από χαραμάδες....
Μακάρι να ήταν όλα αλλιώς...
Και να έβλεπες τον εγγονό σου και να έλιωνες από αγάπη....
Μα αν ήταν αλλιώς θα ήσουν κι εσύ άλλος.
Και εγώ σε αγάπησα: ακριβώς έτσι όπως ήσουν και υπήρξες.....
Σε έχω μέσα μου σαν φως.
Έτσι ονόμασα το γιο μου.

22.2.20

Κι όμως μόνη..

Πόσο μου λείπει ένας σύντροφος ώριμος...
Που μετά από καβγά - αν επιτρέψει και τον κάνει- θα γυρίσει στο σπίτι με χαμόγελο και θα προσπαθήσει ανεξάρτητα του ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο να γεφυρώσει το χάσμα.
Κορίτσι μου, θα μου πει... δεν θέλω να μιλάμε έτσι ο ένας στον άλλο. Μην τυραννάς τον εαυτό σου. Περνάς μία πολύ ιδιαίτερή συναισθηματικά φάση και θέλω να μου λες πως νιώθεις και θέλω να με αφήνεις να είμαι δίπλα σου... και στο παιδί. Δεν ξέρω γιατί αντέδρασες έτσι μα θέλω να κάνω ότι χρειάζεται για να νιώσεις καλύτερα και θέλω να με βοηθήσεις να καταλάβω.
Αντί αυτού έχω απέναντί μου το αιώνιο παθητικό φοβισμένο θυμωμένο θύμα.
Κανένα περιθώριο επαφής.
Καμία ελπίδα ότι τη μοναξιά μου απλά τη φαντάστηκα...ότι είναι αποκλειστικά ιδέα δική μου.
Πόσο ξεκάθαρα φωτίζονται οι ελλείψεις όταν η αγάπη στην πιο ανώτερη μορφή της είναι αναγκαία από τις συνθήκες.

12.2.20

5.2.2020

Ώρα 15.20
Σε περίμενα. Μήνες και μέρες και νύχτες.
Ξέρω ότι άκουγες το τραγούδι της ψυχής και της αγάπης μου.
Μέρες και ώρες και μήνες.
Ξέρω ότι υιέ μου, γιε μου, γιοκάκι μου, γιοκαρίνι μου, την αγάπη αυτή που νιώθω να αναβλύζει στην ψυχή μου μπορεί να μην την καταλάβεις... τον κρυφό μου πόνο για την απώλεια που ενυπάρχει σε κάθε κοινή διαδρομή, την αγωνία μου για τον πόνο που μέσα στο διαβα της ζωής είσαι προορισμένο να βιώσεις...
Αυτή η αγάπη μου ζεσταίνει την ψυχή, μου τρύπα την ύπαρξη, με συντροφεύει τα βράδια,
με κάνει να κοιτάω με αγαλλίαση την άκρη του ενός ματιού σου που κάπως συνομωτικά εξερευνά τον κόσμο και το σώμα μου όταν σε θηλάζω..
Αυτή τη χαμένη αθωότητα όλων στο βλέμμα σου επάνω στολισμένη ποτέ δεν θα ξεχάσω.
Σε ευχαριστώ που μου τη θύμισες...
Τι κι αν κάποτε γίνεις άντρας, παλικάρι ολόκληρο ή ένας γέρος με λευκά μαλλιά;
Για εμένα πάντα μα πάντα μα πάντα θα είσαι -έστω και χωρίς να το ξέρεις -το μικρό μου γιοκαρίνι που κούρνιασε μέσα μου εννιά μήνες, που με έκανε μητέρα, που αρπάζε το στήθος μου με μία πρωτόγονη αγωνία, που αφού έπινε βυθιζόταν εν αγνοία του στον πιο χαρμόσυνο ρεμβασμό, που έκανε από τα ματιά μου να τρέξουν τα πιο γλυκά δάκρυα όλου του κόσμου.