29.8.13


Πώς μπορεί να ξεπεραστεί η αβάσταχτη ομορφιά μιας τοκάτας*;



 * (ιτ. Toccata, από το ρήμα toccare = αγγίζω)

27.8.13

Φιλία

Eτερόχρωμες αναμνήσεις
σκυφτά βράδια
συνομιλίας 
επαφής
αγάπης

ετερόχρωμες ανάσες
πάθη
λάθη
στη στροφή του δρόμου

ετερόχρωμη ματιά
στο κίτρινο
του ήλιου
γλυκό καλοκαίρι

της παιδικής ψυχής σου

κοίτα την πώς παίζει
και βάφει με τα
πινέλα της
το μαβί σούρουπο

τον ωραίο εαυτό σου.




Προσευχή

Άπλωσα το χέρι
στο ύψος της προσευχής
-ίσως πιο ψηλά-
ένα πράγμα λαχταρούσα
"να αγαπιούνται"
είπα

κι έμεινα τώρα πια
ριγμένη σε κάτι αδιόρατα βράδια
να φοβάμαι
που αντικρίζω
το τραγικό τέλος των γραμμών,
των ιχνών,
των ιλαρών αρχών.

Υπήρξαν άραγε ποτέ τέτοιες;
Ή μήπως τις φαντάστηκα;

Κι όμως κάπου
πρέπει να υπάρχουνε αρχές
και να είναι ιλαρές.

26.8.13

25.8.13

Άγριες νύχτες!*

Προσοχή προσοχή!
Μην κάποια κομμάτια σου μείνουν θαμμένα
εκεί!
Αυτά τα θαρραλέα
δημιουργικά περήφανα "όχι"
που κοιμούνται ήσυχα στον ίσκιο του χθες.
Προσοχή προσοχή!
Στην τάση της άγριας φυγής
που φορά τη μάσκα της αδράνειας
στα όνειρα της ημέρας
τα σκεπάζει με το πέπλο της νύχτας.
Προσοχή!
Κι έτσι ποτέ δεν θα αγγίξεις
το πρόσωπο του άγνωστου
όπως θα ήθελες ερωτικά
ούτε τις γραμμές του θα χαράξεις
πάνω στο χαρτί σου
ούτε τις καμπύλες
άλλες πορείες θα ακολουθήσεις
ζαλισμένος απ' το σκούρο ορίζοντα
μέσα στη νύχτα που πορεύεται
η συλλογική κωμωδία της εποχής σου.
Προσοχή!

*Ο τίτλος εμπνευσμένος από το ποίημα της Emily Dickinson Άγριες νύχτες -Άγριες νύχτες!

Φύγαμε αγαπάκι!



Tο τραγούδι
της ζωής

Ξημέρωμα



Ποιο το χρώμα της αγάπης;
Ποιος θα μου το πει...



Τόξο
φωτός

24.8.13

Κάποτε λικνιστήκαμε

στο ρυθμό της ηλιακής αρμονίας
την ώρα της δύσης
των βουνών και
των ανθρώπων.

Σε κοίταζα
με τα βουβά μου
μάτια

κι απλώνοντας τα χέρια στον ουρανό
έφτασα στο ίχνος
της ελπίδας,


θυμάσαι;
Όταν λίγο πιστεύεις στον εαυτό σου
πόσο λίγο πιστεύεις και στον άλλο
που πιστεύει σε εσένα. 
Ατενίζω τη ζωή μου
με το πάντα βαρύ και περίεργο βλέμμα της νιότης.
Σαν η κάθε μέρα καινούργια να είναι
Σαν να μην υπήρχε η πληγή του χθες.
Φρέσκιες οι νύχτες
φρέσκιες οι ανατολές
πρωτόγνωρο το αίνιγμα του κόσμου

στα ψηλά τα χόρτα
που παίζουν με τον άνεμο
γυρεύω

αιώνιες μυρωδιές.

Μικρή άφεση αμαρτιών



Κάθε άνοιγμα
της παλάμης
μια
μικρή άφεση

κάθε πλησίασμα
μια
αποκάλυψη

για τους λίγους
και εκλεκτούς

έχει το τίμημά της
κι η ακρίβεια -
όπως η φτώχεια
που είναι αξιοπρεπής
ή το παιδί που
στέκεται ειλικρινές
μετά το λάθος του
ή το σούρουπο
που αφηγείται
τα παρελθόντα

κι αμέσως
εκείνα
τρυπάνε την ψυχή

τη γεμίζουν
χρώματα
την ώρα που
η πλάση
ξοδεύεται
στον τελευταίο χορό της