27.6.14

Είσαι για μένα
κάτι που δεν χωράει σε λέξεις.
Μια συγγένεια πνεύματος
που υπερβαίνει το αίμα. 
Ένα ολότελα 
κι ένα αναπάντεχα
που συνοδεύει τις πιο σημαντικές
στιγμές. 
Ένα απαλό τραγούδι
ερημίας
μοναξιάς και
αντάμωσης.
Δεν υπάρχει
ευγνωμοσύνη να με εκφράσει
ούτε εικόνισμα
ούτε χάδι.
Μόνο η σιωπή μπορεί να ανταποκριθεί
σε αυτές τις λεπτές
γραμμές
που βάφονται
στην ψυχή όταν φέγγει.

26.6.14

Να τα φοβάσαι
τα μικρά παιδιά
με τα μικρά
παιδικά τους όνειρα
να κρέμονται στα χέρια
-χέρια ενήλικα
αταίριαστα
στον παιδικό θυμό τους.
Να τα φοβάσαι
αυτά τα όνειρα
-αόρατα
μαχαίρια. 

8.6.14

Ξέρω ότι είσαι η εικόνα
που θα με στοιχειώνεις για πάντα.
Ακόμα δεν τολμώ
να σε φανταστώ
μόνο κάτι γωνίες
στην άκρη του κάδρου
-μικρές ρωγμές
γύρω από το πρόσωπο-
εκεί που τώρα
είναι κενό. 

5.6.14

Καρφιτσώνω στο μυαλό μου μια στιγμή που ήσουν σαν κλαμμένη Παναγία 
να σε αθωώνει από τα όλα τα παρόντα και τα μέλλοντα
που είναι να ρθουν

όταν ξένο το πρόσωπό σου θα φαντάζει
παραμορφωμένο όπως θα ναι απ´ το φόβο
ή κι από την καθαρή δειλία

αντίδοτο σε κάθε λιποψυχία
το βλέμμα σου εκείνο το καθάριο.

2.6.14

Κάποτε άπλωσες
θεαματικά
μπροστά μου τα Παιδιά του Αδάμ
ένα σημείο του κόσμου δύσβατο
κρυμμένο μέσα στη φύση και την ποίηση
τώρα σε ψάχνω στον άνεμο.

Είναι γερή η θύελλα μα θα περάσει
-μόνο-
κράτα το χέρι μου.