25.8.14

Χθες ειδα στο λεωφορείο
μια γιαγιά
ήτανε τόσο νέα
πιο νέα κι από εμένα νομίζω
κρατούσε τσίπουρο
και σταφύλια πράσινα 
ζουμερά
ερχόταν απο μια κηδεία
-γελούσε
και γέμισε το λεωφορείο 
με γέλια γάργαρα
και μια ωραία μέθη.

2.8.14

Κάθε απόρριψη, μας θυμίζει μια άλλη απόρριψη, μεγαλύτερη και οδυνηρή τόσο, που να επιμένουμε να τη λησμονούμε. 
ακόμα ακούω τη φωνή σου...
Η φωνή σου μεταδίδει ηλεκτρικά κύματα
Η φωνή σου μου μεταγγίζει το φορτίο σου
Η φωνή σου αποκαλύπτει μιαν επίγνωση
του χώρου και του χρόνου που γευτήκαμε
Μαρτυρά, μαρτυρώ, μαρτυρεί
ό,τι εκεί υπήρξε
Η φωνή σου σπάνια πυξίδα
ενός κόσμου που ανάσανε
-κι εγώ μαζί του
Μου λέει σε αγαπώ
με αναγνωρίζει
Με ξέρει
Με αγγίζει
Με βαπτίζει
αυτό που ήμουν, είμαι και θα γίνω.
Η φωνή σου
κάστρο ολόκληρο.
Ήταν απόψε
ένα τραπέζι
μετέωρο
κάτω από άστρα
νεφελώματα και αστερισμούς
των πιο νυχτερινών μας σκέψεων
του πιο νυχτερινού καλοκαιριού μας
τεράστιο
μέσα στον κήπο
της πιο φευγαλέας μας συνάντησης
στην άκρη της πλαγιάς
πανύψηλο
άντεχε
εμάς
τα ποτά
και
τα γέλια μας
τα ψίχουλα που αφήναμε στην άκρη
και την ακίνητα όμορφη γωνιά δίπλα στο τζάκι
με έμβλημα την τριπλή εγκυκλοπαίδεια
πάπυρος
larousse
britannica

όλα τα άντεχε,
τη ζωή και
το θάνατο.
Σε πείσμα όλων
ζωή 
εσύ
συνεχίζεις να
ανθίζεις
διαπερνώντας 
την υφή
της ασφάλτου
ανέρχεσαι 
πανηγυρικά
σαν χορταράκι που επιμένει
να ξεμυτίζει κάθε άνοιξη
ή σαν κλάμα μωρών
νεογέννητων
που 
αγνοούν
την εμπόλεμη ζώνη.