Πολύ σημαντικό αυτό που σήμερα αγγίξαμε:
Ποτέ δεν έκανε χώρο για εμάς, με την έννοια της φροντίδας.
Είχε το δικό του χώρο. Εάν μπορούσα να βολευτώ εκεί καλώς.
Να πάω με το πρόγραμμα και τους ρυθμούς του και τον τρόπο του.
Διαφορετικά, όταν κάποια στιγμή δικαιολογημένα ήθελα να κάτσω να ξαποστάσω,
να ξεδιπλωθώ, να ανασάνω και έλεγα στοπ, δεχόμουν επίθεση (ή αδιαφορία)...
Οι ενοχές μου τεράστιες. Είχα ενοχές (λάθος). Έτρεχα να καλύψω την απόσταση (λάθος).
Η πλήρως διαστρεβλωμένη έννοια της φροντίδας που θα έπρεπε να είχα λάβει, έτσι όπως τώρα εγώ την έδινα.
Για να βρεθούμε κάπου, να συναντηθούμε.
Εξαιρετικά ενδεικτική η ανάμνηση με το σπίτι. Χωρίς κλειδιά, χωρίς δωμάτιο, μόνο κάτι παπλώματα παλιά.
Στερούνταν της ικανότητας παροχής φροντίδας, δημιουργίας χώρου.
Κουτσοί, στραβοί, ανάπηροι άνθρωποι....γιατί;
Ποτέ δεν έκανε χώρο για εμάς, με την έννοια της φροντίδας.
Είχε το δικό του χώρο. Εάν μπορούσα να βολευτώ εκεί καλώς.
Να πάω με το πρόγραμμα και τους ρυθμούς του και τον τρόπο του.
Διαφορετικά, όταν κάποια στιγμή δικαιολογημένα ήθελα να κάτσω να ξαποστάσω,
να ξεδιπλωθώ, να ανασάνω και έλεγα στοπ, δεχόμουν επίθεση (ή αδιαφορία)...
Οι ενοχές μου τεράστιες. Είχα ενοχές (λάθος). Έτρεχα να καλύψω την απόσταση (λάθος).
Η πλήρως διαστρεβλωμένη έννοια της φροντίδας που θα έπρεπε να είχα λάβει, έτσι όπως τώρα εγώ την έδινα.
Για να βρεθούμε κάπου, να συναντηθούμε.
Εξαιρετικά ενδεικτική η ανάμνηση με το σπίτι. Χωρίς κλειδιά, χωρίς δωμάτιο, μόνο κάτι παπλώματα παλιά.
Στερούνταν της ικανότητας παροχής φροντίδας, δημιουργίας χώρου.
Κουτσοί, στραβοί, ανάπηροι άνθρωποι....γιατί;