30.7.16

το βλέμμα

...άνοιξε η καρδιά
και ξεπήδησαν από μέσα
όλα της τα μυστικά
-τώρα πια ξέρω γιατί
μου δόθηκε τέτοιο
βλέμμα...

29.7.16

Ευτυχώς κρατήθηκα μακριά
από ανούσιες συναναστροφές
την πολυλογία του κόσμου
την ανία και την ενασχόλησή του
με τόσα μικρά αδιάφορα πράγματα
επειδή φοβούνται τα μεγάλα
διώχνουν τη μελαγχολία σαν να ταν κατάρα
βγαίνουν στα μπαρ και όλο μιλάνε,
ασταμάτητα.
Δεν γνωρίζουν αν ακούνε,
ψάχνουν διαρκώς να βρουν τί θα πούνε.

Ευτυχώς κρατήθηκα μακριά από ανούσιες συναναστροφές
καλύτερη συντροφιά η μοναξιά μου
όχι πως δεν είναι πολύτιμοι οι άλλοι,
είναι, όταν δεν χάνονται στο πλήθος.
Σε φέρνει τότε η αλληλεπίδραση μαζί τους
πιο κοντά
και όχι πιο μακριά από τον εαυτό σου.

Η ανταριασμένη μου ψυχή ξύπνησε πια.
Ξύπνησε για τα καλά.
Πέρασαν οι πόνοι της γέννας.
Καλημέρα Κόσμε. 

18.7.16

Αν μπορούσες να καταλάβεις
αυτο που λένε τα μάτια μου
θα έβλεπες ότι κλαίνε
για όλη την απελπιστική
σκληρότητα που επέδειξες
εγκλωβισμένος στην ασπίδα του
εγωισμού σου
για όλη τη ζωή που έχασες
αδυνατώντας να σχετισθείς με τον
δίπλα σου άνθρωπο
για όλη τη μοναξιά που επέβαλες
στον εαυτό σου και εκείνους που
σ' αγάπησαν
για όλο τον πόνο που προκάλεσες
σε όσους μοιραία διασταυρώθηκαν
με τη ζωή σου.
Αν μπορούσες να καταλάβεις
αυτό που λένε τα μάτια μου
θα έβλεπες ότι αδιαφορούν για
ανθρώπους σαν εσένα
και μόνο ένα χρέος γραμμένο
πάνω στον κοινό γενετικό μας κώδικα
με κάνει να υπομένω
τις μικρές και μεγάλες
ανοησίες σου
τις εγωπάθειες
και όλα τα τρισάθλια φερσίματά σου.
Στη ζωή σου όλοι οι υπόλοιποι
ήμασταν μια παρένθεση.
Μόνο για το εγώ σου υπήρχε
άπλετος χώρος
κι όμως,
δεν έχω δει άνθρωπο να αποδέχεται λιγότερο
τον εαυτό του από εσένα.
Πάντα έτσι θα βαδίζεις μέσα στον κόσμο,
σαν έρμαιο,
ανασφαλής,
συναισθηματικά ανάπηρος.
Ας είναι,
αυτός είναι ο μόνος τρόπος
που ξέρεις να υπάρχεις
και αδιαμφισβήτητα
ευλόγησες τον τόπο με καλά
-αρκεί να μην είχες να κάνεις με ανθρώπους,
κατά τα άλλα, καλά τα κατάφερες.




14.7.16

ψάχνω
ν' αποκαταστήσω
τη χαμένη ακεραιότητα:
θραυσματα εαυτού
συντρίμμια
σκόρπια
να ενώσω
σε ένα Όλον

την πορτοκαλί ώρα της ημέρας
                 -την αγαπημένη μου. 

13.7.16

Αντέχεις;

Η αλήθεια που έχω
να σου πρόσφέρω
δεν έχει πυροτεχνήματα
τεχνάσματα,
μύηση,
γητειές,
φερσίματα
ή ύφος αινιγματικό.
Δεν έχει σιωπές
λέξεις ακατάληπτες σχεδόν,
υπονοούμενα, 
δεν έχει κάτι μαγικό
ή σπουδαίο
που σε αυτό βρίσκεται
κρυμμένη η μαγεία 
των πραγμάτων.
Η αλήθεια μου 
μοιάζει με λευκή πέτρα
κάτω από 
τον ολόγιομο ήλιο,
ίδια με τη διαφάνεια
του φωτός
και με μια παπαρούνα,
που θριαμβεύει
καταμεσίς
του καλοκαιριού.
Η αλήθεια μου τη νύχτα
εξημερώνει τ' άστρα,
ονοματίζοντάς τα,
και την ημέρα,
προφέρεται σε λέξεις
μικρές
κοφτές 
και γήινες. 
Αντέχεις; 

12.7.16

ΑΣΤΕΓΑ
...
Να καείς πρέπει, να γίνεις στάχτη πρώτα, για να 'ρθει η ποίηση.
Τα πράγματα είναι αλύπητα μαχαίρια:
σ' έχουν χαράξει.
Βαριά λιθάρια σωρός, έχουν συνθλίψει τη μικρή ζωή σου.
...
Ιεροί δείκτες ματωμένης πορείας τα ποιήματα είναι.

Μες στους αγρούς της συμφοράς, αδάμαστο
το άνθος σου, ποίηση.
...
Στόμα της νύχτας που όλους θα μας ρουφήξεις,
σε καταγγέλω.
...
Με το θεριό μετρήθηκα για σένα.
Να με θυμάσαι.

Ανέστης Ευαγγέλου