31.1.14
24.1.14
Κοντά στο σπίτι μου υπάρχει ένα καφέ μπαρ που λέγεται «Χάρτες»
και κάθε Τρίτη τραγουδάνε άνθρωποι που οι φωνές τους
με παίρνουν μακριά...πολύ μακριά.
Φωνές ταξίδια
φωνές καράβια
φωνές - πυξίδες.
Δεν τους είπα ποτέ ευχαριστώ ούτε ζήτησα αυτόγραφο
-το θεωρώ τόσο λίγο ένα αυτόγραφο.
Ελπίζω όμως να το βλέπουνε στα μάτια μου.
Εκείνες τις στιγμές είμαι απόλυτα παρούσα.
Θέλω να γίνω ολόκληρη
μια αίσθηση από Αθήνα
ήχοι, φωτάκια
τρεμοπαίζουν
μυρωδιά από Σύνταγμα
Εξάρχεια
τραπέζια στους δρόμους
χαρούπια στην Αρεοπαγίτου
ή και στην Αθηνάς
χορός
χαρούμενο μπαλέτο
μια μικρή γειτονιά
γνώριμη μέσα στην πόλη
βράδυ φωτισμένο
το φεγγάρι παίζει με τις πολυκατοικίες
δραπετεύει κι επιστρέφει πάλι
αιώνια ξανά
το περίπτερο από κάτω
Πακιστάν
Ομόνοια
Φιξ
παλλόμενο ψηφιδωτό
πολύχρωμη κηλίδα
ανθρωπότητας
Μετρό σκάβει τη γη
αρχαία σε βιτρίνες
κι ο Παρθενώνας
για καλό μετατοπισμένος
Μουσείο Ακρόπολης
κι ένα μικρό σχολείο
με φωνές παιδιών απ' το πουθενά
στην Πλάκα ξεχνάς
υπνωτίζεσαι
Πόλη της λήθης και
των αντιθέσεων
Καθ' εικόνα
Κατ΄ ομοιώση
δικών μας ελλειμμάτων
ή πλεονασμάτων
Μουσικοί των δρόμων
Καλλιτέχνες της κίνησης
Πολύβουη Ερμού
Παλιατζίδικα περήφανα
και οι γνήσιοι Αθηναίοι
περήφανοι ή αμήχανοι;
Ποιος μπορεί να πει
Κολωνάκι γεμάτο γλυκά
μυρωδιές και θελκτικές
βιτρίνες
πόσο χρώμα για να οχυρωθούν
από τη θλίψη και την φτώχεια
οι πλούσιοι;
Κι οι άστεγοι
α αυτή η πόλη σχεδόν σας ανήκει
Κάνετε την ομορφιά να ματώνει
Ασκληπιού
Απόμακρη οδηγείς στο Λόφο
Θέατρα μικρά
χωμένα σε κάθε γωνιά
Μυρίζεις κάτι από
γκράφιτι
και Τέχνη
Θέλω να γίνω ολόκληρη
μια αίσθηση
Μια αίσθηση από Αθήνα.
μια αίσθηση από Αθήνα
ήχοι, φωτάκια
τρεμοπαίζουν
μυρωδιά από Σύνταγμα
Εξάρχεια
τραπέζια στους δρόμους
χαρούπια στην Αρεοπαγίτου
ή και στην Αθηνάς
χορός
χαρούμενο μπαλέτο
μια μικρή γειτονιά
γνώριμη μέσα στην πόλη
βράδυ φωτισμένο
το φεγγάρι παίζει με τις πολυκατοικίες
δραπετεύει κι επιστρέφει πάλι
αιώνια ξανά
το περίπτερο από κάτω
Πακιστάν
Ομόνοια
Φιξ
παλλόμενο ψηφιδωτό
πολύχρωμη κηλίδα
ανθρωπότητας
Μετρό σκάβει τη γη
αρχαία σε βιτρίνες
κι ο Παρθενώνας
για καλό μετατοπισμένος
Μουσείο Ακρόπολης
κι ένα μικρό σχολείο
με φωνές παιδιών απ' το πουθενά
στην Πλάκα ξεχνάς
υπνωτίζεσαι
Πόλη της λήθης και
των αντιθέσεων
Καθ' εικόνα
Κατ΄ ομοιώση
δικών μας ελλειμμάτων
ή πλεονασμάτων
Μουσικοί των δρόμων
Καλλιτέχνες της κίνησης
Πολύβουη Ερμού
Παλιατζίδικα περήφανα
και οι γνήσιοι Αθηναίοι
περήφανοι ή αμήχανοι;
Ποιος μπορεί να πει
Κολωνάκι γεμάτο γλυκά
μυρωδιές και θελκτικές
βιτρίνες
πόσο χρώμα για να οχυρωθούν
από τη θλίψη και την φτώχεια
οι πλούσιοι;
Κι οι άστεγοι
α αυτή η πόλη σχεδόν σας ανήκει
Κάνετε την ομορφιά να ματώνει
Ασκληπιού
Απόμακρη οδηγείς στο Λόφο
Θέατρα μικρά
χωμένα σε κάθε γωνιά
Μυρίζεις κάτι από
γκράφιτι
και Τέχνη
Θέλω να γίνω ολόκληρη
μια αίσθηση
Μια αίσθηση από Αθήνα.
15.1.14
14.1.14
12.1.14
8.1.14
Συντονισμένη τρυφερότητα
Συντονιστήκαμε λοιπόν.
Και μη ξεχνάς.
Κρατάς το απολίθωμα
του ομφάλιου λώρου μου.
Μην ξεχνάς
πόσα ανέμελα χαμόγελα σπείραμε
στους ανέμους
κι έπιασαν και βγάλανε φτερά.
Πόσο ωραίοι και τρυφεροί γίναμε
για να μπορέσει ο ένας να αγαπήσει τον άλλο
άραγε πρώτη ήρθε η αγάπη ή η τρυφερότητα
που την εκφράζει;
Και μην ξεχνάς
ότι κρατάς στα χέρια σου
τη μικρή απολιθωμένη μου καρδιά
-έχει μάτια αλανιού
και περιμένει από σένα απαντήσεις.
Στη νηνεμία όμως των χορτασμένων
ερωτήσεων,
σ' αυτό
πίνω απόψε.
Στο λαμπερό μας συναπάντημα,
στους δρόμους που τελείωνουν
κι κείνους που αρχίζουν
και σ' όσους ωριμάζουν.
Στην υγειά μας!
Και μη ξεχνάς.
Κρατάς το απολίθωμα
του ομφάλιου λώρου μου.
Μην ξεχνάς
πόσα ανέμελα χαμόγελα σπείραμε
στους ανέμους
κι έπιασαν και βγάλανε φτερά.
Πόσο ωραίοι και τρυφεροί γίναμε
για να μπορέσει ο ένας να αγαπήσει τον άλλο
άραγε πρώτη ήρθε η αγάπη ή η τρυφερότητα
που την εκφράζει;
Και μην ξεχνάς
ότι κρατάς στα χέρια σου
τη μικρή απολιθωμένη μου καρδιά
-έχει μάτια αλανιού
και περιμένει από σένα απαντήσεις.
Στη νηνεμία όμως των χορτασμένων
ερωτήσεων,
σ' αυτό
πίνω απόψε.
Στο λαμπερό μας συναπάντημα,
στους δρόμους που τελείωνουν
κι κείνους που αρχίζουν
και σ' όσους ωριμάζουν.
Στην υγειά μας!
7.1.14
La magie noire by René Magritte, 1946// Η Νύχτα
Άγρια στριφογυρίζει τα χέρια
κι αγγίζει
μισοτελειωμένα κτίρια σε μπλε άβυσσο.

Γυρνώντας το κεφάλι πίσω
κλαίει
και στάζει δάκρυα
κάτασπρα περιστέρια
πάνω απ' τον κάμπο του κόσμου.
Ψάχνει το σκοτάδι μήπως και δει
χωρίς να ξέρει τί ακριβώς
μα όλη η αθωότητα την ικετεύει
-ακόμα και
τα δέντρα σκύβουν όταν περνά-
να σταματήσει.
Αλλά εκείνη
επιμένει
να αιφνιδιάζει το πρωινό
και με τα κοφτερά δόντια της
ξεκολλάει τα κοχύλια
απ' το στόμα
της θάλασσας.
κι αγγίζει
μισοτελειωμένα κτίρια σε μπλε άβυσσο.

Γυρνώντας το κεφάλι πίσω
κλαίει
και στάζει δάκρυα
κάτασπρα περιστέρια
πάνω απ' τον κάμπο του κόσμου.
Ψάχνει το σκοτάδι μήπως και δει
χωρίς να ξέρει τί ακριβώς
μα όλη η αθωότητα την ικετεύει
-ακόμα και
τα δέντρα σκύβουν όταν περνά-
να σταματήσει.
Αλλά εκείνη
επιμένει
να αιφνιδιάζει το πρωινό
και με τα κοφτερά δόντια της
ξεκολλάει τα κοχύλια
απ' το στόμα
της θάλασσας.
6.1.14
«Η ελευθερία, ο έρωτας και η ποίηση σημαίνουν ότι το αδύνατο μας έλκει»
«Η πραγματικότητα της ποιητικής εικόνας είναι η πραγματικότητα του Σύμπαντος»
...Και αυτό ακριβώς είναι που επιθυμεί να δώσει με τη ζωγραφική του ο Ρενέ Μαγκρίτ: όλα όσα δεν μπορούν να εξηγηθούν ή να εκφραστούν και κατοικούν αυτό που, ελλείψει πιο συγκεκριμένου όρου, ονομάζουμε Μυστήριο του Κόσμου.
«..το μυστήριο δεν είναι μια από τις δυνατότητες της πραγματικότητας, το μυστήριο είναι αυτό που είναι απόλυτα αναγκαίο για να υπάρξει η πραγματικότητα», του αρέσει να τονίζει.
Ρενέ Μαγκρίτ
«Η πραγματικότητα της ποιητικής εικόνας είναι η πραγματικότητα του Σύμπαντος»
...Και αυτό ακριβώς είναι που επιθυμεί να δώσει με τη ζωγραφική του ο Ρενέ Μαγκρίτ: όλα όσα δεν μπορούν να εξηγηθούν ή να εκφραστούν και κατοικούν αυτό που, ελλείψει πιο συγκεκριμένου όρου, ονομάζουμε Μυστήριο του Κόσμου.
«..το μυστήριο δεν είναι μια από τις δυνατότητες της πραγματικότητας, το μυστήριο είναι αυτό που είναι απόλυτα αναγκαίο για να υπάρξει η πραγματικότητα», του αρέσει να τονίζει.
Ρενέ Μαγκρίτ
5.1.14
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)



