21.4.18

Αγριόχορτα...

Αυτό είμαστε,
αγριόχορτα,
σε έρημες εκτάσεις,
σε άγριες ώρες μοναξιάς,
χωρίς κανέναν να σκέφτεται
λίγο να μας ποτίσει,
να μας ακούσει...
Το κενό υπήρξε τρομακτικό.

Αλήθεια δεν υπήρχε κανείς;
Με ρωτάς.

Δεν υπήρχε κανείς, σου απαντώ,
σαν ηχώ ραγισμένη.
Μόνο εγώ και εσύ
και τα σύννεφα από τα δάκρυα που δεν κλαίγαμε,
και που έκρυβαν τους ουρανούς μας.

Και τα αγκάθια σου όταν πάνω μου έγερνες με θυμό,
αφού δεν είχες πουθενά να ακουμπήσεις...

Και τώρα;
Τώρα ο θυμός μου γδέρνει την ψυχή
Τώρα πρέπει να βρω ένα χώρο για εμένα,
τα δικά μου συναισθήματα.

Να φωνάξω δυνατά και να πω:
Σας μισώ! Σας μισώ όλους και εσένα!
Σας μισώ γιατί όλοι με τα βαριά σας νύχια σκάβατε τη σάρκα μου και ψάχνατε για νερό,
σας μισώ γιατί μου κλέψατε τους χυμούς μου.

Κι εσένα, κι εσένα μαζί,
κανένας δεν σε έχρισε παιδί μου,
πάντα με ανάγκαζες να ήμουν ωριμότερη από όσο το είχα πραγματικά ανάγκη.


ΤΩΡΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΜΑΚΡΙΑ...
Να πάψω τόσο υπεράνω να σε αγαπώ,
να χαίρομαι με τις χαρές σου,
να σου φέρομαι λες και δεν με έγδαρες ποτέ.

Κι ας ήσουν μικρή, δεν νοιάζομαι...

Εγώ γιατί το δικαίωμα αυτό δεν είχα;
Σε πέρναγα μόνο ένα χρόνο.
Ένα χρόνο και κάτι.

Και τώρα να πάτε να γαμηθείτε όλοι.
ΟΛΟΙ ΣΑΣ.


Δεν υπάρχουν σχόλια: