6.5.18

Μια τεράστια μπόρα..

Έξω βρέχει μια τεράστια μπόρα...
Είναι σαν να άνοιξαν στα δύο οι ουρανοί..
Η λάμψη των αστραπών αντανακλάται στο δωμάτιο... μυσταγωγία...
Βρέχει μέσα μου αποκαλύψεις, το σώμα μου έχει κουλουριαστεί.
Μυρίζω το βρεγμένο χώμα από τις γλάστρες μας και φαντάζομαι ότι είμαι ριγμένη έξω στη φύση.
Ένα δάκρυ κυλά απαλά, μου επιτρέπω λίγο να κλάψω, ανασαίνω.

Φοβάμαι. Ναι, αυτό είναι, τρέμω.
Έχω ένα Φόβο που ριζώνει μέσα μου και όλο ριζώνει και το σώμα μου κλειδώνει...
Σήμερα το σώμα μου αψήφησε τον πόνο, σήμερα του έδειξα ότι θα είμαι ολόκληρη, θα ζω τις στιγμές μου, θα ζω...και ό,τι γίνει.
Και μετά έπεσα σε έναν ύπνο γλυκό και βαθύ σα λήθαργο.
Πόσες ζωές και αποκαλύψεις και όνειρα να ζούμε άραγε στον ύπνο μας;
Μετά η μπόρα με ξύπνησε...
Και κατάλαβα.

Φοβάμαι, για την ακρίβεια τρέμω ολόκληρη...

Γλυκό μου σώμα, συγνώμη που τελικά παραβιάζω τα μικρά και μεγάλα εμπόδια που μου βάζεις...
Πόσο πονάω και συγκινούμαι με την προσπάθειά σου αυτή, με εσένα που νιώθεις τόσο φοβισμένο, έχεις στήσει ολόκληρη πλεκτάνη.
Προσπαθείς να με προστατέψεις, έτσι δεν είναι;
Με συγκινούν οι προσπάθειές σου, η φροντίδα σου αυτή..
Ναι, προσπαθείς να μου δείξεις ή καλύτερα να μου θυμίσεις πόσο αδύναμη είμαι και να σταματήσω εδώ... πόσο δεν μπορώ να διαχειριστώ τίποτα χωρίς άγχος και πόνο.

Εξάλλου έχω αρχίζει να υπερβαίνω την ηλικία της μητέρας μου και δεν είναι καθόλου αστεία πράγματα αυτά.
Το μεγάλωμα, το να γίνω αυτό που η φύση μου με προορίζει να είμαι, γυναίκα, μητέρα, πέρα από προδοσία είναι και κίνδυνος.
Γυναίκα και μητέρα σημαίνει Θ Α Ν Α Τ Ο Σ, σημαίνει
εκείνο που δεν άντεξε,
σημαίνει καρκίνος,
και τρέλα,
και θυμός,
κι αδιέξοδο.

Μέσα μου εκκολάπτεται τόσος φόβος.
Ένα μεγάλο απαγορευτικό ΣΤΟΠ, αυτό είναι τα συμπτώματα.
Ας ασχοληθώ μαζί σου, ε σώμα μου;
Μήπως και με παρασύρεις και ξεχαστώ από αυτές τι χαζές ιδέες που μου μπήκαν στο μυαλό:

Να γευτώ μια πλήρη ζωή, να κάνω παιδιά...


Όχι, δεν μου αξίζει τόση ευτυχία
και τόσα δάκρυα
και τόσος θάνατος,
σωστά ;







Δεν υπάρχουν σχόλια: