18.9.18

Το να διατηρείς την αυτονομία σου μέσα στη σχέση,
τη ζωτική σου δύναμη,
ναι είναι κάτι εφικτό.

Να μην αφήνεσαι, να μην ξεχνάς εσένα,
να μην παραδίνεσαι στα θέλω και τις επιλογές του άλλου.
Να μην έχεις μαξιλάρι σου τον άλλο.
Η ζωή είναι αυτό που είναι για εσένα, αρκεί να ακούς τον εαυτό σου. 

17.9.18

Η ανάγκη επαφής με τον πυρήνα μου,
η ανάγκη να βρω τον εαυτό μου,
να φοράω τα χίπικα χαλαρά ρούχα μου,
να μην ασκώ εξουσία αλλά αγάπη,
να κάνω βόλτες αιθέριες στην παραλία,
να έχω συμφιλιώσει την ευθύνη με την ελευθερία.

Να τραγουδάει η ψυχή μου ελεύθερα,
γάργαρα, 
να τρέφει με ζωτική δύναμη το κορμί μου,
να με βρω, 
να με βρω....

Σε ευχαριστώ και συγνώμη.
Που ψάχνω να με βρω έξω από εμένα.

Και από εδώ και στο εξής δεν θα αφεθώ στα χέρια κανενός.

Και θα υπερασπίζομαι τη φωνή μου, το ρυθμό μου, αυτά που αγαπώ,
που προτιμώ, τα χνάρια στα οποία θέλω να βαδίζω και θαρετά,
υπομονετικά, σταθερά, την άποψή μου θα εκθέτω σε όσα διαφωνώ.

Ναι δέχομαι.

Να είμαι αληθινή.

11.9.18

Γυρνώντας στα ίδια σημεία
δεν βρίσκω την ίδια εμένα.

Τα χρόνια ξεκολλάνε από πάνω μας
κομμάτια εαυτού.

Γυρνώντας στα ίδια σημεία
βρίσκω πάντα λίγη από εμένα.

Μια κουκίδα αναλλοίωτη που έμεινε 
στο μέσο του ωκεανού.

9.9.18

Ανθρώπινο τραύμα...

Αυτό που περισσότερο απ' όλα κινδυνεύει να χαθεί με το τραύμα,
είναι η απαλότητά σου...


7.9.18

Το σώμα είναι ο ναός της ψυχής ...

Σε ευχαριστώ για όλα τα προβλήματα που μου έχεις δημιουργήσει...

Σε ακούω πάντα σώμα μου....πιο απαλά, μου λες, πιο σιγά, μου λες.....
Θα ενσωματώσω σε όσα έχω ήδη στο διάβα μου, περισσότερη απαλότητα. Μα τι όμορφη λέξη...και συναίσθημα, ναι..... είμαι μαλακή, σαν ζυμάρι, σαν λουλούδι που γέρνει στην πρώτη υποψία ανέμου...είμαι απαλή σαν το πιο ανεπαίσθητο χάδι..

Απαλή σαν το τραγούδι των κοχυλιών.

Έσκυψα πολλά βράδια από πάνω σου,

εγώ κι εσύ δυο άγνωστοι γνωστοί.

Και να που με ανταμοίβεις.

Σε ακούω και σε ευγνωμονώ.