Επιτέλους και πάλι στην Καλαμάτα, μετά από καιρό....
Μια πινελιά ομορφιάς αυτή η πόλη που ποτέ δεν προλαβαίνω να ρουφήξω παρά γεύομαι απλά λίγο.
Απέναντι από τα δωμάτια το μικρό λιμανάκι. Καθαρός αέρας.
Τα φύλλα των δέντρων είναι κίτρινα, επιβλητικά, όπως φαντάζουν μέσα από το μπλε πλαίσιο του παραθύρου στο γραφείο μου.
Τα δικαστήρια θα έπρεπε να μυρίζουν περισσότερο αγάπη, κρίνουν ανθρώπινες ζωές.
Μας επηρεάζει η ενέργεια των χώρων, τα χρώματα των χώρων..
Σκέφτομαι το ποίημά μου : κι όμως, ήθελε μόνο λίγη αγάπη.
Είναι εύκολο να αγαπάμε εκείνους που εμπνέουν την αγάπη μας, αλλα συνήθως όσοι την έχουν περισσοτερο αναγκη οχι απλά δεν θα μας τη ζητήσουν αλλά θα "φροντίσουν" να μας γίνονται απωθητικοί.
Υποδέχομαι το βαθύ βράδυ με τη σκέψη αυτή και με μια βαθιά λαχτάρα να χαθώ σε ενα ταξίδι, κοντά στη φύση, έστω για λίγο. Κάτι που τόσο έλειψε και μου έλειψε.
Εξω μυρίζει Καμμένο ξύλο. Στην επαρχία οι άνθρωποι καίνε περισσότερα τζάκια..
Μου θυμίζει το χωριό μου, τον Πεντάλοφο...και την Καστανιά. Και τα αγκάθια στα χέρια...και τη γλύκα που ανέδιδαν τα κάστανα που με τόσο κόπο μαζέψαμε - ναι ηταν τα δικά μας κάστανα- όταν τρώγαμε την πρώτη δαγκωνιά.
Μου λείπει η γιαγιά μου.
Και οι δύο.
Μια πινελιά ομορφιάς αυτή η πόλη που ποτέ δεν προλαβαίνω να ρουφήξω παρά γεύομαι απλά λίγο.
Απέναντι από τα δωμάτια το μικρό λιμανάκι. Καθαρός αέρας.
Τα φύλλα των δέντρων είναι κίτρινα, επιβλητικά, όπως φαντάζουν μέσα από το μπλε πλαίσιο του παραθύρου στο γραφείο μου.
Τα δικαστήρια θα έπρεπε να μυρίζουν περισσότερο αγάπη, κρίνουν ανθρώπινες ζωές.
Μας επηρεάζει η ενέργεια των χώρων, τα χρώματα των χώρων..
Σκέφτομαι το ποίημά μου : κι όμως, ήθελε μόνο λίγη αγάπη.
Είναι εύκολο να αγαπάμε εκείνους που εμπνέουν την αγάπη μας, αλλα συνήθως όσοι την έχουν περισσοτερο αναγκη οχι απλά δεν θα μας τη ζητήσουν αλλά θα "φροντίσουν" να μας γίνονται απωθητικοί.
Υποδέχομαι το βαθύ βράδυ με τη σκέψη αυτή και με μια βαθιά λαχτάρα να χαθώ σε ενα ταξίδι, κοντά στη φύση, έστω για λίγο. Κάτι που τόσο έλειψε και μου έλειψε.
Εξω μυρίζει Καμμένο ξύλο. Στην επαρχία οι άνθρωποι καίνε περισσότερα τζάκια..
Μου θυμίζει το χωριό μου, τον Πεντάλοφο...και την Καστανιά. Και τα αγκάθια στα χέρια...και τη γλύκα που ανέδιδαν τα κάστανα που με τόσο κόπο μαζέψαμε - ναι ηταν τα δικά μας κάστανα- όταν τρώγαμε την πρώτη δαγκωνιά.
Μου λείπει η γιαγιά μου.
Και οι δύο.