21.9.19

ΑΔΕΡΦΑΓΑΠΗ



θυμάμαι όταν ήμασταν ακόμα μικρά,

τοσοδούλικα

και μαλώναμε

και σε έβλεπα να κλαις

είχες ένα λευκό σημάδι στο πρόσωπο
-δεν είχες αρκετή μελανίνη,
έτσι μας είπαν

και κάθε φορά
την ώρα εκείνη
κοιτούσα το μουτράκι σου
με το σημάδι

και ράγιζε η καρδιά μου

σε λυπόμουν και σε αγαπούσα τόσο πολύ
που δεν μπορούσα με τίποτα να σου θυμώσω

ακόμα κι αν ήξερα ή πίστευα ότι είχες άδικο.

Πάντα το λευκό σου σημάδι
στο κλαμμένο σου μουτράκι με νικούσε. 

3.9.19

Ένας ολοκληρωμένος τάφος...

Ένας τάφος φροντισμένος
φέρει μέσα του τόση δυσκολία
σαν να σηκώνεις όλο αυτό το αγέρωχο μάρμαρο στους ώμους σου
όλο του το λευκό βαμμένο από τα γράμματα
που έμελλε να χαραχτούν πάνω του για πάντα.

Ένα μνήμα είναι μνήμη και η μνήμη είναι πόνος.
Πώς να υπάρξει μέσα σε χαμένα νιάτα χαρα;
Μικρό κόκκινο τριαντάφυλλο, ακόμα στέκεις.
Στολίζεις τον πόνο
χαιδεύεις τα δάκρυα
καλημερίζεις τον ήλιο
κι ας σου τρώει το δέρμα.

Ένας τάφος που φρόντισα κι εκείνος
με φρόντισε πίσω.
Μα σαν να με έγδαρε όλη αυτή η φροντίδα κι η ομορφιά
δίπλα σε τόση νεκρική ησυχία.
Δίπλα στην απουσία που σηματοδοτεί αυτό που πέρασε.
Κι αυτό που θα περάσουμε όλοι.
Η ησυχία είναι ανίκητη, αμειλικτη.

Μα μέσα μου φέρω τη ζωή.
Γλυκό μου πλάσμα,
γλυκό χαμόγελο,
που φανερά πια ανθίζεις.
Μέρος του κύκλου είμαστε
και ήρθες κι εσύ να ξεκινήσεις τη δική σου κουκίδα.
Μικρό μου πλάσμα,
με οδηγείς σε κάτι τόσο μεγάλο.
Μας οδηγείς εκεί που ακόμα δεν πατήσαμε.
Στο νέο, το καινούργιο.

Σε ευχαριστώ αγάπη μου.