25.7.21
Ξέρεις πληγώθηκα τότε.
"Δεν γνωρίζεις καν πως είμαι, τι είμαι..." μου είπες.
Πόσο άδικο είχες. Άνοιξαν οι πόροι του πόνου. Έτρεξαν τα καυτά δάκρυα. Μέσα μου γινόταν καταιγίδα. Έξω μου σιγή επικρατούσε. Έχεις δίκιο σου είπα.
Κι όμως...
Πόσο άδικο είχες.
Υπήρξαμε παρόντες στις στιγμές μας.
Και φαίνεται ότι τίποτε άλλο δεν μπορεί
Να χωρέσει όλη την αλήθεια
Πέρα από ένα αδιάκοπο τώρα
Γιατί μόνο έτσι υπάρχουμε
Αδιάκοπα
Άλλο είναι αν μας αρέσουνε
Οι παύσεις και οι τέλειες.
Δεν χρειάζονται τα μάτια στον έρωτα.
Δεν χρειάζονται καν τα λόγια.
Ακόμα και οι μουγγοί ερωτεύονται.
Ακόμα και οι τυφλοί.
Το μόνο που χρειάζεται στον έρωτα
Είναι ένα εγώ
Ένα εσύ
και το τώρα.
Υπήρξαμε παρόντες σε πολλά "τώρα" μας.
Άγγιξαμε πολλά ο ένας του άλλου.
Δεν χρειάζεται τα σώματα για να φωτίσει ο έρωτας.
Άλλο αν έχει από την φύση του σκοτάδι.
4.7.21
Υπόσχεση.
Θα σου φέρομαι με την ίδια υπομονή κι αγάπη
Όπως φέρομαι στο παιδί.
Η μία στην άλλη υποσχέθηκαμε.
Ήταν μία πολύ τρυφερή στιγμή.
Έτσι το παιδί δεν θα νομίζει ότι είναι κάτι ξεχωριστό το απαλό φέρσιμο η φροντίδα κι η ζεστασιά που λαμβάνει.
Έτσι θα σπάσει και η άρρητη ομοφοβική μας απόφαση να αγαπάμε πια μόνο το παιδί.
Μπορεί βεβαία να πρόκειται για απόφαση απλά συζυγική.