27.12.17

Μια κάτασπρη χαρά

Σε σκέφτομαι.
άρα υπαρχω,
κοφτές οι ανάσες
πάνω στο κρύο τζάμι.
Χειμώνας βλέπεις,
έξω βρέχει χιόνι.
Με κάθε μου ανάσα
πιο πολύ με χάνω.

Παιχνίδια της μοίρας μου φανερωθείτε,
δεν μπορεί να σπαταλήθηκα τόσο...

Χριστούγεννα
κι όλο θυμάμαι,
μια κάτασπρη χαρά
να προσπαθώ μέσα μου 
να στολίσω.

Χρόνια πολλά σου
ζεστή καρδιά μου,
ευτυχώς ακόμα σε αγγίζουν
το λιγοστό φως της φάτνης,
οι ταπεινές ανάσες των προβάτων.

Κι όταν ακόμα εσύ θα φύγεις,
αυτά, εδώ θα μείνουν.

Υπάρχει ελπίδα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: