14.2.18

γενναιόδωρη

Γενναιοδωρα σε πασπάλησα
με σκόνη παιδικής αγάπης
και όνειρα
και γλυκάδα,
ενώ δεν ήσουν εκεί.
Ή μάλλον ήσουν όποτε μπορούσες - πολύ λίγο.
Έτσι είναι όμως οι παιδικές αγάπες...
Απλά χαρίζονται, χωρίς ποτέ να κοιτάνε στα μάτια.
Ήταν σκληρά τα μάτια σου,
για το απαλό μου πρόσωπο.
Και τώρα,
δεν θα χάσω τον εαυτό μου μέσα σε ένα αίσθημα τυφλής εκδίκησης,
αλλά σίγουρα δεν θα με θυσιάσω,
θα σου προσφέρω μια αγάπη με δόσεις και με όρια.
Τόσο όσο για να αντέχω
να μ' αγαπώ παράλληλα. 

8.2.18

Κάποτε πονούσα
κι ήμουνα σκληρή σαν πέτρα.
Τώρα και τα πιο απαλά χάδια,
μπορεί να με πονέσουν.

Με διέλυσες τόσο
που είναι αδύνατον να (σ΄) αγαπήσω.
Ερείπιο είμαι
και γλείφω τις πληγές μου.
Η αγάπη θέλει ήλιο,
μα εγώ ακόμα βρέχομαι απ' την ηχώ
των δακρύων.

Είναι το σώμα σου...

Είναι το σώμα σου
που διαμαρτύρεται τώρα πια,
όταν περνάς από στενά σημεία
όταν το σπρώχνεις έστω για λίγο
όταν ζητάς της νιότης απαιτήσεις.
Είναι το σώμα σου,
μάρτυρας σιωπηλός
κι ακούραστος -άκου.


Είναι η ύβρις που διέπραξες
τότε με τα μεγάλα όνειρα
τις γρανιτένιες ελπίδες
και τα σαν νοτισμένα με σκούρο τριαντάφυλλο
χαμόγελα.
Είναι η ύβρις επειδή πέταξες
πολύ κοντά στον ήλιο.