4.3.26

Η μεγάλη έλλειψη

 Πάσχω από μεγάλη έλλειψη.

Πάσχω αθεράπευτα από αυτήν.

Με κρατώ μακριά από το πένθος.

Για αυτό που δεν υπήρξε:

Επαφή, τρυφερότητα, στοργή.

Φρόντισα να συνεχίσω να βιώνω

την έλλειψη αυτή με κάθε τρόπο.

Το σχήμα φαινόταν τέλειο,

για αρχή, βρήκα μία γυναίκα.

Μετά κατάλαβα ότι η γυναίκα αυτή έπρεπε

να είναι και ήταν απούσα.

Πώς θα επέτρεπα στον εαυτό μου την παρουσία;

Αόρατη με έγδερνε ενοχή,

αλλά και φοβόμουν πολύ αυτή την παρουσία επαφής.

Αφού εμένα δεν μου δόθηκε.

Αφού εμένα δεν μου άξιζε.

Ζω τιμωρώντας με.

Ζω προστατεύοντάς με.

Και να πότε η προστασία αυτή έγινε πνιγηρή.

Μετά από χρόνια παρουσίας με μοναξιά.

Βρήκα εκείνη που είναι δίπλα μου χωρίς να είναι.

Έτσι επί χρόνια αποτίω φόρο τιμής στο πεθαμένο μου.

Το πατημένο πεθαμένο μου κομμάτι...

Βάρυνε πολύ η μοναξιά, χρόνια ολόκληρα.

Κι έπειτα, έγινα εγώ η μαμά.

Και είδα πως είναι να αγαπώ τα δυο μου παιδιά.

Δυνάμωσα και τώρα λαχταρώ αυτό που πάντοτε δεν ήταν εδώ.

Την παρουσία, την επικοινωνία, τη φροντίδα.

Για να μπορώ να ζω ολόκληρη.

Εβαλα το πεθαμένο μου σε ένα φέρετρο.

Βρήκε την θέση του κι ανήκει πια εκεί.

Κι εγώ μπορώ να ζήσω, δικαιούμαι,

μία σχέση υγιή, γεμάτη δέσιμο και επαφή.