25.6.21
5.6.21
Αχ μπαμπά μου....
Πόσο μου λείπεις!
Αν ήσουν εδώ πως θα αντιμετώπιζες το παιδί μου;
Είχες τόση αγωνία και τόση λαχτάρα να κάνω ένα παιδί. Δεν πίστευες ότι αυτό θα ήταν εφικτό.
Νομίζω θα ησυχάζες εάν έβρισκες ένα ψέμα να διασκεδάσεις τις εντυπώσεις των άλλων.
Αχ μπαμπάκα. Πόσο άγχος σου δημιουργούσε το γεγονός ότι αν και μοιάζαμε σε τόσο πολλά, την ίδια στιγμή ήμουν εντελώς διαφορετική από εσένα. Με άλλες προτεραιότητές και άλλες επιλογές.
Δεν έχεις ασχοληθεί με την πολιτική. Μου είπες κάποτε κάνοντας έναν απολογισμό της ζωής μου. Άρα και της αξίας σου ως γονιού.
Αχ μπαμπά.....πως άφησα έτσι το χεράκι σου;
Αυτό το χέρι με γράπωνε και με εσφιγγε.
Το λάτρευα αυτό το χέρι. Δεν έβλεπα φως στο σπίτι με την Μαρίνα. Δεν σε φρόντιζε πια. Δεν έβρισκα άλλο άτομο. Είχα μία κοπέλα που δεν κατάφερνε να σε κάνει να φάς και έπεφτες όλη την ώρα. Δεν σε έπλενε. Δεν σε άλλαζε σωστά. Μόλις με είδες μου είπες σου μιλάει απότομα και να την αλλάξω.
Δεν ξέρω εάν έκαναν σωστά την δουλεία τους στο γηροκομείο. Τραγική παράλειψη να μην σε έχει δει ένας καρδιολόγος. Τραγική παράλειψη να μην σε έχουν σε όρθια στάση στο κρεβάτι ιδίως μετά το φαγητό. Από την άλλη ο καρδιολόγος που τότε σε έβλεπε μου είπε ότι το πολύ πολύ να παρατείναμε την ζωή σου για ένα δυο μήνες. Τέλειωνε το σκοινί.
Στο γηροκομείο σε έπλυναν. Έτρωγες! Ήρθαν και σε είδαν οι φίλοι σου.... η Τασούλα.
Δεν ήμουν εκεί. Δεν θα προλάβεις μου είπες. Αχ πάτερα. Με ρώτησες πως είναι το στομάχι μου τότε που το χεράκι σου κατά λάθος με κάλεσε με κάμερα. Μου έδειξες αγάπη.
Όμως μου έλεγες τόσο έντονα λόγια. Μαχαιρώνες το μέσα μου. Μέχρι και δυο μέρες πριν φύγεις. Έχω βρει μία λύση για την ζωή σου μου είπες. Δεν άντεχα να τα ακούω πια αυτά. Ούτε άντεχα να σκέφτομαι ότι μισό χρόνο πριν μου έκανες εξώδικα. Ανησυχούσες μην πουλήσω κάποιο σπίτι μαζί με την σύντροφό μου. Δεν σου άρεσε που αντί να νοικιάσω κάπου το πατρικό το έδωσα στο γονέα που πάλευε με τον καρκίνο του παιδιού του. Το ήξερα αυτό το παιδί.
Ο αποχωρισμός μας κι ο αποχαιρετισμός μας δεν θα μπορούσαν να είναι απλά ένα μαζί....όπως δεν ήταν και η ζωή μας. Πάλευα να έρθουμε κοντά αλλά ποτέ δεν με θεώρησες ισότιμο συνομιλητή σου.
Κοιτάω τις πρωινές ειδήσεις και είναι σαν να είσαι δίπλα μου. Να πίνεις τον ελληνικό σου. Να κάνεις παρατήρηση ότι δεν είναι πολύ πετυχημένος. Να σχολιάζεις πόσο άμυαλοι είναι οι Έλληνες. Να κοιτάς από το παράθυρο τα περιστέρια και να συνομιλάς μαζί τους... το ξέρεις ότι ο εγγονός σου που σήμερα κλείνει τους 16 μήνες ζωής χθες στο πάρκο δίπλα από το σπίτι κυνηγούσε με λαχτάρα τα περιστέρια; στην αρχή ήθελε να τα πιάσει με τα δυο του χέρια. Μετά με ένα κλαράκι. Στο τέλος ήθελε να τα πιάσει κρατώντας τα παξιμάδια που του έχω πει ότι τρώνε. Ήταν τόσο χαριτωμένος! Πόσα μάτια τον κοίταζαν γλυκά. Νομίζω και τα δικά σου μάτια έτσι θα τον κοιτούσαν. Δεν θα μπορούσες να αντισταθείς στην αγάπη για τον εγγονό σου.
Πιο πολύ με πονάει που δεν φρόντισα καλύτερα τις συνθήκες. Η Μαρίνα να σε βλέπει. Το χαρτονόμισμα που σου πήρα από την τσέπη να το είχες πάνω σου κι ας το έχανες. Ίσως να τους πλήρωνα παραπάνω να σε προσέχουν. Η ψυχολόγος μου δεν το έβρισκε καλή ιδέα....να έμενα εκεί την πρώτη σου εβδομάδα. Ναι είχα διάσκεψη κι έπρεπε να επαναληφθεί γιατί είχε ματαιωθεί. Έπρεπε να την ματαίωσω. Έπρεπε να αντέξω.....έπρεπε;
Ήταν πολύ σημαντικό να προσαρμοστείς. Από την άλλη η αδερφή μου και η γυναίκα σου έκαναν τα πάντα πιο δύσκολα. Πάλευα μόνη με τα πάντα. Το έβλεπε η Μαρίνα. Μου το αναγνώριζε. Εσύ με πολεμούσες για την ζωή και τις επιλογές μου. Είχαν στερέψει τα αποθέματα δύναμης. Αφέθηκα. Έγινα αυτό που έβλεπες: μία αδύναμη.
Κράτησα την δύναμή μου μέσα μου με τον τρόπο μου. Πάλευα για την εξωσωματική τότε και η διετής φροντίδα σου παρά το ότι μέναμε σε άλλες πόλεις με είχε καταλάβει. Είχε κάνει κατάληψη στο ζωτικό μου χώρο. Ο όγκος εργασίας μου συσσωρευόταν. Η ψυχολογία μου στα πατώματα. Κάπως έτσι αποφάσισα να κάνω τα πρώτα μας Χριστούγεννα μακριά σου. Τότε κατάλαβε η αδερφή μου ότι αυτή θα φύγει στα Γρεβενά της και κανένας δεν θα φροντίσει τον πάτερα της. Δεν το πίστευε ότι δεν θα ανεβω. Κατάλαβε ότι κρατούσα την συνοχή όλου αυτού. Γύρισε νωρίτερα για να τον δει και με πήρε ένα τηλέφωνό αγωνίας κάπως να βλεπόμαστε στις γιορτές.
Αχ πάτερα. Ένα μήνα μετά σε χάσαμε. Ο φυσιοθεραπευτής έβλεπε μία κόρη να αγαπάει και να τρέμει για τον πάτερα της και μου έλεγε να μην σε αφήσω. Το έβλεπα. Του έδωσα τα βιβλία σου. Δεν τον άκουσα γιατί οι άλλες επιλογές που είχα έμοιαζαν ακατόρθωτες. Δεν είχα πουθενά να σε αφήσω που να νιώθω εμπιστοσύνη.
Αχ πάτερα. Πόσο μου λείπεις.
Θα έβλεπες τα πάντα να κλείνουν λόγω του νέου ιού και θα το φιλοσόφουσες βαθιά. Πιστεύω θα το έβρισκες μία δίκαιη τιμωρία για τον άνθρωπο που τα πάντα σπαταλά χωρίς να τον νοιάζει.
Η φωνή σου και η ψυχή σου μου λείπουν.
Σε αγαπώ.

