25.2.19

Λέξεις...

Δεν μπορώ να δω πού θα καταλήξει η ζωή σου...

Γιατί έβγαλα ένα τόσο περίεργο παιδί;

Έχω σκεφτεί μια ωραία πρόταση για τη ζωή σου, θα σε πάρω αύριο να στην πω...

21.2.19

Πως...

Πώς ο θάνατος μπορεί να είναι ευλογία;
Αποκατάσταση αδικίας;
Αίσθηση ότι οι νεκροί σου σε φροντίζουν;
Αίσθηση ότι ελευθερωμένοι από το στενό κοστούμι της σάρκας
αναθεωρούν όλα όσα έπραξαν και σκέφτηκαν;
Πριν αναχωρήσουν για το μεγάλο ταξίδι...
Σε κάποιες κουλτούρες ο θάνατος είναι γιορτή.
Όταν είναι στο σωστό τόπο και χρόνο...
Όλα αποδομήθηκαν την τελευταία εβδομάδα και όλα έγιναν όπως έπρεπε να γίνουν.
Μέσα από το θάνατό σου πνοή δημιουργίας.
Δίαυλος για να βρω επαφή με τη μητέρα μου, τη χαμένη μου εκείνη.
Που ήσασταν, που βρίσκομαι.
Μεγάλο και πλούσιο το κληροδότημα,
αντίθετο στις ζωντανές δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε.
Συναντηθήκαμε.
Μετά το θάνατο μέσα μου σε φέρω.
Η δύναμή σου ενώθηκε με τη δική μου.
Πνευματική διαύγεια.
Αισθαντική διαύγεια η μητέρα μου.
Παλμός της γης που με καλεί.
Μου λες να καρφιτσώσω το παρόν.
Με συβμουλέυεις έτσι ελεύθερος και ηλιόλουστος που είσαι.
Έχω την έμπνευση για ένα έργο.
Θα είναι έργο ομαδικό δικό μας.
Η ενέργεια δεν χάνεται ποτέ.
Οι νεκροί μας μας συντροφεύουν.
Και η αδικία αποκαθίσταται.
Υπάρχει ναι, μια τάξη των πραγμάτων ιερή.
Ο θάνατος έχει ιερότητα, αξίζει όλο το σεβασμό μας.
Είναι το πέρασμα σε κάτι πιο ολόκληρο.
Είναι μια φωτεινή στιγμή.
Σκοτεινά γυαλιά της κουλτούρας, του φόβου, της θρησκείας,
δεν μπορείτε να μας στερείτε τις στιγμές μας.
Σε νιώθω και σε ευχαριστώ.
Ξέρω πόσο στοργικά με αγγίζεις.
Στοργικά και προσεκτικά.
Τώρα μπορώ να αγκαλιάσω όλο μου το πένθος.
Τώρα μπορώ να σας έχω και τους δύο ολόκληρους μέσα μου.
Καλό σου ταξίδι πατέρα!
Πέτα!
Σαν πουλί!
Σαν απαλή ψυχή!
Πέτα γεμάτος πεθυμιές και ομορφιά και περηφάνια.
Ψηλά, προς την Ήλιο. 

20.2.19

Κάθε πρωί...

Ξυπνώ με τη σκέψη σου...

Μνήμες, επιθυμίες, αναμνήσεις...αν ήσουν αλλιώς;
Αν ήμουν αλλιώς;
Αν όλα γίνονταν λίγο αλλιώς;
Να μεγαλώναμε λέει χωρίς αυτή την πονετική αίσθηση εγκατάλειψης....
Να μου έλεγες μπράβο! Ελένη μπορείς!
Να με ρωτούσες πιο πολλά πράγματα για εμένα.
Να μοιραζόσουν πιο πολλά πράγματα για εσένα.
Όταν κάποιος χάνεται, καταλαβαίνεις πόσο τον είχες
και ποια κομμάτια του δεν είχες ποτέ - και άρα τί δεν έχασες...

'Ηταν πολλά τα κομμάτια πατέρα...

Ανεξίτηλες οι στιγμές της τελευταίας μας εβδομάδας..

Κατά λάθος με πήρες με την κάμερα...είδες το πρόσωπό μου..

Είπες "το πρόσωπό σου..." με θαυμασμό και ανακούφιση και ικανοποίηση.
Με καλούσες, μας καλούσες συνεχώς...
Σου είπα ότι έχω το στομάχι μου, σου έδειξα τον φιδέ που έτρωγα εκείνη την ώρα...
Και ναι, την επόμενη μέρα θυμήθηκες, να με ρωτήσεις πώς είμαι..
Πώς είναι το στομάχι σου;
Με ξάφνιασες...και μετά "Έχω να σου κάνω μια πρόταση για τη ζωή σου..! Θα στην πω αύριο!"
Όλος χαρά, σαν να βρήκες τη λύση ενός παράξενου αινίγματος.
Και πιο μετά ο βήχας σου...μην ήταν η εισρόφηση των τροφών που σε πήρε μακριά;
Όπως και να έχει, αυτά τα λόγια της Άννας μου απαλύνουν τον πόνο..

"Μου είχε πει πολύ γλυκά, δεν είναι ο θάνατος που σε πειράζει, αλλά ο εκφυλισμός του ανθρώπου, ο θάνατος είναι η λύτρωση και δεν σου μένει αυτός, αλλά η πορεία που έκανες μέχρι αυτόν"

Αχ μνήμες, μνήμες κυρίως γλυκές.

"Άλλαξες γυναίκα; Όχι, Άλλαξες δουλειά; Όχι. Άλλαξες σπίτι; Όχι..Ε τότε πως να μην πάθεις καρδιά...." Ήσουν ένας bon viveur. Απορροφημένος από τον εαυτό σου, δινόσουν στην απόλαυση, σωτήριο το χαρτί σου αυτό.

Να κρατάς καλά μέσα σου το νόημα της αξιοπρέπειας...

Ελένη και Ελύτης συνδέονται με τον Ήλιο και την Ελευθερία...η ωραιότερη αφιέρωση που μου έκανες ποτέ σου. Πρέπει αυτό το βιβλίο να το βρω..

Το τραγούδι που λέγαμε και οι τρεις για τα κύματα που αρμενίζουν όταν πηγαίναμε στον Αρμενιστή, έρημοι μετά τη μαμά...Η γλυκιά σου παραμυθία.

Στη ζωή πρέπει να κάνεις υπέρβαση του ευατού.
Να ξέρεις την τέχνη της επιβίωσης.
Δεν υπάρχει θεός, μόνο ο άνθρωπος.
Αχ το γραγρού και οι καυτερές πιπεριές...
Το βουνό που μας πήγαινες...Σειχ-Σου.
Είστε σαν δύο πέτρες δίπλα στη θάλασσα που συνομιλούν...
Οι ρακέτες που παίξαμε.
Το πόσο σου άρεζε όταν έτρωγα κάτι καλό και κουνούσα το χέρι..
έτσι έκανε και η Ρίτσα! Μου έλεγες..
Το πόσο σου άρεζε όταν άρχιζα το "κακομοίρη μου!"
Το επαναλάμβανες με την τσαχπινιά σου όλη....
Πόσο γελούσαμε, μικρά, κοφτά λογάκια, με το δικό μας ιδιαίτερο χιούμορ.
Με έπιανες και σε έπιανα πατέρα.
Η παγώνα που τρόγαμε το ψαράκι μας και η βόλτα στη θάλασσα μετά.
Να θαυμάζετε την ομορφιά, κοιτάξτε το ηλιοβασίλεμα! Έλεγες με κάποια ανεξήγητη οργή, λες και παραλείπαμε να κάνουμε το αυτονόητο...
Μα μέσα μου σαν παιδί έψαχνα τον τρόπο να σου πω ότι ήταν αυτό που έκανα ήδη και εσύ το αγνοούσες...
Αχ αγάπη μου γλυκιά, έτσι σε ηρεμούσα την τελευταία σου εβδομάδα...Κάνε νανάκια αγάπη μου, σε αγαπάω...άκουγα μετά μια ανάσα ανακούφισης...

Πόσο πολύ σε αγάπησα, άραγε θα το μάθεις;
Σε νιώθω διαρκώς δίπλα μου...
ένα κομμάτι μου εγωιστικό θα ήθελε να σου πει, μείνε.
Μα θέλω να ζεις γαλήνια εκεί πέρα από τους γαλαξίες,
μέσα σε ένα παράδεισο με το πιο πράσινο χρώμα που έχεις δει ποτέ σου...
Να γελάς έτσι όπως σε θυμάμαι σε μια φωτογραφία δίπλα στη γκλίτσα σου..
Με κλειστά μάτια, απαλό πρόσωπο, στραμμένο προς τον ουρανό.

Ξεκουράσου πατέρα, πάλεψες με τους άλλους, με τον εαυτό σου, γέμισες βάσανα, αφέσου και ξεκουράσου τώρα...


18.2.19

Θέλω να σε έχω μέσα μου...

όχι ακριβώς εσένα μα την ελεύθερη εκδοχή της ψυχής σου...
Και μαζί τις δυνάμεις μας να ενώσουμε,
πατέρας και κόρη,
και πέρα από τα δεσμά να φτάσουμε.

Να μου δώσεις μια πνοή αγάπης
για τη γνώση
την ιστορία
την αρχαιολογία
τις αποχρώσεις του φωτός
τη φύση
τη θάλασσα
το ταξίδι
τους δρόμους που θα διανύσω
το μέρος που θα ζήσω
το ξύπνημα δίπλα στη φύση
τον ανοιχτό ουρανό
τον ιστορικό τουρισμό
την οικολογία
τη σοφία
την αιχμηρή κριτική
την πολιτική ματιά
την ενεργητική στάση

Πόσο πλούτο μου αφήνεις πατέρα...

Η αγάπη ένα μεγάλο καταφύγιο.

Ίπτασαι ψηλά, κοντά στον Ήλιο και την Ελευθερία,
το νιώθω. 
Το να είμαστε πρωτίστως επικριτικοί απέναντι στους άλλους
μας κρατάει καλά μακριά τους.

Τα συρματοπλέγματά μας τα φτιάχνουμε με όλες τις δυνάμεις
του μυαλού μας,
με κάθε πληγή του είναι μας. 

17.2.19

Λυπάμαι...

Λυπάμαι βαθειά,
τόσο που ξυπνάω τη νύχτα ή νωρίς το πρωί από εφιάλτες.
Η συνείδησή μου προσπαθεί να βάλει τάξη σε άναρχα
και σκληρά υπαρξιακά δεδομένα.
Η ανάγκη του εγώ μου να ασκήσει έλεγχο πάνω στην κατάσταση
μαίνεται ανεξέλεγκτη,
σαν μια μεγάλη φωτιά που καταπίνει μάτια, χέρια, πόδια
και ήσυχα βράδια.
Και όμως μετά από πολύ σκάψιμο
με τα νύχια της ψυχικής μου έντασης
και της ανάγκης μου για το ποτό της αλήθειας,
φτάνω σε ένα σημείο απάνεμο,
και για λίγο ξεκουράζομαι.

Λυπάμαι βαθιά,
μα δεν μπορώ να σε απαλλάξω από το βάρος της πραγματικότητας,
από το βάρος της συνειδητοποίησης ότι κανένας δεν ήταν εκεί.
Δεν είμαι κανένας θεός,
άνθρωπος είμαι με ατέλειες και
τη θνητότητα να με περιμένει στο τέλος κάθε δρόμου.
Λυπάμαι μα δεν είχα την άνεση να διαταράξω την εύθραυστη
ψυχική ισορροπία μιας αδερφής μου ήρθε να σε δει νωρίς το πρωί,
απαιτώντας (εγώ στη θέση του εγώ της) και άλλα από όσα ήδη έκανε.
Δεν είχα τη διάθεση να ακούσω το μολυσματικό απόηχο της
γυναίκας σου αν της ζητούσα να έρθει να σε δει
γιατί δεν σε άκουσα καλά εκείνη τη μέρα.
Είχα παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια να προσπαθώ να συνεννοηθώ μαζί της.
Μαζί τους.
Κι εσύ; Κι εσύ είχες παραιτηθεί από τη σχέση μαζί τους και μαζί μου,
ενδεχομένως όχι από αμέλεια αλλά από ανημποριά.
Μα λοιπόν η πραγματικότητα όλων αυτών είναι
ότι δεν μπορούσες παρά να βήχεις μόνος στο κενό.
Κανένας δεν δύναται να μας απαλλάξει από τις συνέπειες της μοίρας.

Είναι άδικο.
Άδικο να με κολλάω στον τοίχο και να βασανίζομαι.
Αφέθηκα στον καθησυχασμό της γιατρού σου:
καλός κορεσμός και ακροαστικά, απύρετος,
δεν φέρει λοιπή ανησυχητική συμπτωματολογία,
δεν χρήζει μεταφοράς σε κλινική.
Αφέθηκα στην έγνοια που είχαν όταν έκανα την εισαγωγή να με ρωτήσουν
αν παρουσιαστεί ανάγκη σε ποια κλινική να τον μεταφέρουνε.
Αφέθηκα στο να σε φροντίσουν,
γιατί ένα κομμάτι μου είχε πολύ κουραστεί.
Τα αρνητικά σχόλιά σου για τις γυναίκες που βρήκαμε,
το μόνιμο παράπονό σου,
τα ανησυχητικά σου λόγια για τη Μαρίνα.
Και εάν γυρίζαμε σπίτι και πάλι υπέφερες;


Αχ πατέρα.

12.2.19

Grand finale

Ήτανε μια πολύ ωραία μουσική, Μπετόβεν ή Μπαχ...
Και μου λέει "και εσένα σου αρέσει;"
"Και εμένα".

8.2.19

Μια μέρα...

Μια μέρα χειμωνιάτικη
και βροχερή θα χωριστούνε
για πάντα οι δρόμοι μας
συνοδοιπόρε μου στη ζωή
υπήρξες το κανάλι του φωτός
και πηγή πόνου
Σε αγάπησα με τρόπο ιερό
Σταματάνε λοιπόν οι κοινές μας μέρες
οι κοινές μας κουβέντες
τα κοινά μας χνάρια πάνω στο σάλι της ύπαρξης
Θέλω να πιάσω το βλέμμα σου
μέσα σε μια γαλάζια ακινησία
Θέλω να πιάσω το χέρι σου και με αποστέργεις
Γιατί έσπειρες τα λόγια σου στους ανέμους και δεν ακούω τη φωνή σου;
Σε ευχαριστώ που αγάπησες τη μητέρα μου...
Σε ευχαριστώ που μου έμαθες τον Οδυσσέα ελύτη...
Σε ευχαριστώ που με έφερες στη ζωή...

Μακάρι να μπορούσα να σε κρατήσω κι άλλο...
μακάρι να άντεχες το χέρι να μου κρατήσεις...
Μακάρι να μπορούσα να σε φιλήσω για στερνή φορά...

Θα προλάβω, ναι, θα προλάβω..
Αυτή ήταν η τελευταία φράση που μου είπες "Δεν θα προλάβεις να έρθεις Θεσσαλονίκη.."