Σήμερα ήταν σαν να άπλωσες ένα σεντόνι πάνω στην ψυχή μου,
μπροστά μου, στα πόδια μου....
Μπορεί να μην βαδίσαμε στον ίδιο αιώνα,
μα το κατάφερα, σε είδα, σε άκουσα, σε ένιωσα,
με έναν από τους πιο βαθείς τρόπους που διαθέτω.
Με κάρφωσαν κατάψυχα οι εικόνες σου,
μα πιο πολύ τα λόγια σου,
αυτά ήταν που τις έκαναν να μοιάζουν με εικόνες-κραυγές...
Έζησες πλήρως το βαρύ φορτίο της ευαισθησίας σου.
Υπήρξες πιστός και αληθινός στο πνεύμα σου.
Ίσα που μπορώ να φανταστώ το μέγεθος του πόνου, του τρόμου, του σκοταδιού
μα και της ομορφιάς που αντίκρυσες...
Πάνω από τις σπάνιες εκείνες χαράδρες που σε οδηγεί η ποίηση..
Εκεί που φτάνουν τα παιδιά, οι τρελοί, τα πουλιά και οι καλλιτέχνες,
όταν κάτι βράδια σιωπηλά που δεν ακούγεται παρά η ανάσα της νύχτας,
εκείνοι ακροβατούν πάνω στο κόκκινο σκοινί,
και θαυμάζουν την πιο σπάνια ανατολή των πραγμάτων.
Σε ευχαριστώ για τα χνάρια που άφησες πίσω σου.
Για το καυτό μεγαλείο που βάσταξες τόσην ώρα, τόσα χρόνια, στη σύντομη ζωή σου, στα χέρια σου,
που το άντεξες χωρίς να καίγεσαι, ή μάλλον,
παρά το ότι καιγόσουν...
Κι έτσι τώρα εγώ έρχομαι μέσα από τους αιώνες κι ακούω τα λόγια σου,
βλέπω ή καλύτερα νιώθω τις εικόνες σου,
πάλλομαι στη μουσική της ψυχής σου,
ατενίζω τα πράγματα με τη λάμψη σου,
έχοντας έρθει σε επικοινωνία με μια βαθιά, τυραννισμένη, προικισμένη,
αιώνια, ανθρώπινη ψυχή.
Τη δική σου...
Τον δικό σου παλμό, το δικό σου τραγούδι,
σε ευχαριστώ για τούτη την εμπειρία,
το σπάνιο δώρο σου.
Μακάρι τα λόγια μου να έρθουν να σε βρουν
και να αφήσουν ένα απαλό χάδι στο πρόσωπό σου
που θα 'ναι τώρα πια από άστρα καμωμένο,
ένα χάδι σαν βαθιά ανάσα, πρωινή δροσιά,
παιδικό φιλί, ερωτικό άγγιγμα, χαρμόσυνη ευγνωμοσύνη,
άνθος φλογερό- γεμάτο ποίηση.
μπροστά μου, στα πόδια μου....
Μπορεί να μην βαδίσαμε στον ίδιο αιώνα,
μα το κατάφερα, σε είδα, σε άκουσα, σε ένιωσα,
με έναν από τους πιο βαθείς τρόπους που διαθέτω.
Με κάρφωσαν κατάψυχα οι εικόνες σου,
μα πιο πολύ τα λόγια σου,
αυτά ήταν που τις έκαναν να μοιάζουν με εικόνες-κραυγές...
Έζησες πλήρως το βαρύ φορτίο της ευαισθησίας σου.
Υπήρξες πιστός και αληθινός στο πνεύμα σου.
Ίσα που μπορώ να φανταστώ το μέγεθος του πόνου, του τρόμου, του σκοταδιού
μα και της ομορφιάς που αντίκρυσες...
Πάνω από τις σπάνιες εκείνες χαράδρες που σε οδηγεί η ποίηση..
Εκεί που φτάνουν τα παιδιά, οι τρελοί, τα πουλιά και οι καλλιτέχνες,
όταν κάτι βράδια σιωπηλά που δεν ακούγεται παρά η ανάσα της νύχτας,
εκείνοι ακροβατούν πάνω στο κόκκινο σκοινί,
και θαυμάζουν την πιο σπάνια ανατολή των πραγμάτων.
Σε ευχαριστώ για τα χνάρια που άφησες πίσω σου.
Για το καυτό μεγαλείο που βάσταξες τόσην ώρα, τόσα χρόνια, στη σύντομη ζωή σου, στα χέρια σου,
που το άντεξες χωρίς να καίγεσαι, ή μάλλον,
παρά το ότι καιγόσουν...
Κι έτσι τώρα εγώ έρχομαι μέσα από τους αιώνες κι ακούω τα λόγια σου,
βλέπω ή καλύτερα νιώθω τις εικόνες σου,
πάλλομαι στη μουσική της ψυχής σου,
ατενίζω τα πράγματα με τη λάμψη σου,
έχοντας έρθει σε επικοινωνία με μια βαθιά, τυραννισμένη, προικισμένη,
αιώνια, ανθρώπινη ψυχή.
Τη δική σου...
Τον δικό σου παλμό, το δικό σου τραγούδι,
σε ευχαριστώ για τούτη την εμπειρία,
το σπάνιο δώρο σου.
Μακάρι τα λόγια μου να έρθουν να σε βρουν
και να αφήσουν ένα απαλό χάδι στο πρόσωπό σου
που θα 'ναι τώρα πια από άστρα καμωμένο,
ένα χάδι σαν βαθιά ανάσα, πρωινή δροσιά,
παιδικό φιλί, ερωτικό άγγιγμα, χαρμόσυνη ευγνωμοσύνη,
άνθος φλογερό- γεμάτο ποίηση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου