22.3.21

Ο χρόνος περνάει
Το αίνιγμα που είμαστε παραμένει
Το τότε πια δεν υπάρχει
Οι ρίζες έχουνε κοπεί
Κι εγώ έσπειρα τους δικούς μου κόπους
Μαζί με όνειρα και καλοκαιρινές ελπίδες
Έπιασαν τόπο
Τα ανθή έχουνε τώρα ξεμυτίσει
Κάθομαι και τα μυρίζω
Και ευφραίνεται η καρδιά μου
Κάθομαι και ξεφυλλίζω
Το τότε
Που κάποτε ήταν τώρα
Αναμνήσεις φρέσκες γεμάτες χλωροφύλλη
Στον ήλιο της μνήμης τις απλώνω
Με τα χέρια απαλά 
Και μετά μία μία
Στα συρτάρια του μυαλού και τις ψυχής μου
Τις τακτοποιώ γοργά.

17.3.21

 Αυτή η μόνιμα χαρούμενη περσονα μου σύντομα θα καταλήξει να γίνει πνιγηρή για το παιδί.

Κάθε φορά σχεδόν που μιλάω στην Μαργαρίτα για τον θυμό ή την θλίψη μου μου λέει ότι δεν φαίνεται.

Θα αρχίσει να καταλαβαίνει τα ΠΆΝΤΑ.

Ότι δίνω εντολές στην άλλη του μαμά λες και είναι καμία υποδεέστερη.


Ότι του πρόσφερα να πιει μπύρα!

Πόση ασφάλεια να νιώσει; πόση αντίφαση;

Θα προσπαθεί να με καταλάβει...θα λέει είναι λίγο ακατανόητη η μαμά μου.

Όχι θέλω να τρώμε μαζί

Να του δίνω χώρο και χρόνο.

Να είμαι ολόκληρη για να είναι και εκείνος..

Παιδί μου.....παιδί μου!

15.3.21

Απόψε

 Μου λείπεις....αχ πόσο μου λείπεις.

Η φωνή σου

Ρίζες

Τα λόγια σου

Ευφυία

Οι παρατηρήσεις σου

Αγάπη

Η ποίησή σου 

Ομορφιά

Η κριτική σου

Μαχαιριά.

Το φανελάκι σου

Μυρωδιά