Το αίνιγμα που είμαστε παραμένει
Το τότε πια δεν υπάρχει
Οι ρίζες έχουνε κοπεί
Κι εγώ έσπειρα τους δικούς μου κόπους
Μαζί με όνειρα και καλοκαιρινές ελπίδες
Έπιασαν τόπο
Τα ανθή έχουνε τώρα ξεμυτίσει
Κάθομαι και τα μυρίζω
Και ευφραίνεται η καρδιά μου
Κάθομαι και ξεφυλλίζω
Το τότε
Που κάποτε ήταν τώρα
Αναμνήσεις φρέσκες γεμάτες χλωροφύλλη
Στον ήλιο της μνήμης τις απλώνω
Με τα χέρια απαλά
Και μετά μία μία
Στα συρτάρια του μυαλού και τις ψυχής μου
Τις τακτοποιώ γοργά.