22.2.20

Κι όμως μόνη..

Πόσο μου λείπει ένας σύντροφος ώριμος...
Που μετά από καβγά - αν επιτρέψει και τον κάνει- θα γυρίσει στο σπίτι με χαμόγελο και θα προσπαθήσει ανεξάρτητα του ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο να γεφυρώσει το χάσμα.
Κορίτσι μου, θα μου πει... δεν θέλω να μιλάμε έτσι ο ένας στον άλλο. Μην τυραννάς τον εαυτό σου. Περνάς μία πολύ ιδιαίτερή συναισθηματικά φάση και θέλω να μου λες πως νιώθεις και θέλω να με αφήνεις να είμαι δίπλα σου... και στο παιδί. Δεν ξέρω γιατί αντέδρασες έτσι μα θέλω να κάνω ότι χρειάζεται για να νιώσεις καλύτερα και θέλω να με βοηθήσεις να καταλάβω.
Αντί αυτού έχω απέναντί μου το αιώνιο παθητικό φοβισμένο θυμωμένο θύμα.
Κανένα περιθώριο επαφής.
Καμία ελπίδα ότι τη μοναξιά μου απλά τη φαντάστηκα...ότι είναι αποκλειστικά ιδέα δική μου.
Πόσο ξεκάθαρα φωτίζονται οι ελλείψεις όταν η αγάπη στην πιο ανώτερη μορφή της είναι αναγκαία από τις συνθήκες.

12.2.20

5.2.2020

Ώρα 15.20
Σε περίμενα. Μήνες και μέρες και νύχτες.
Ξέρω ότι άκουγες το τραγούδι της ψυχής και της αγάπης μου.
Μέρες και ώρες και μήνες.
Ξέρω ότι υιέ μου, γιε μου, γιοκάκι μου, γιοκαρίνι μου, την αγάπη αυτή που νιώθω να αναβλύζει στην ψυχή μου μπορεί να μην την καταλάβεις... τον κρυφό μου πόνο για την απώλεια που ενυπάρχει σε κάθε κοινή διαδρομή, την αγωνία μου για τον πόνο που μέσα στο διαβα της ζωής είσαι προορισμένο να βιώσεις...
Αυτή η αγάπη μου ζεσταίνει την ψυχή, μου τρύπα την ύπαρξη, με συντροφεύει τα βράδια,
με κάνει να κοιτάω με αγαλλίαση την άκρη του ενός ματιού σου που κάπως συνομωτικά εξερευνά τον κόσμο και το σώμα μου όταν σε θηλάζω..
Αυτή τη χαμένη αθωότητα όλων στο βλέμμα σου επάνω στολισμένη ποτέ δεν θα ξεχάσω.
Σε ευχαριστώ που μου τη θύμισες...
Τι κι αν κάποτε γίνεις άντρας, παλικάρι ολόκληρο ή ένας γέρος με λευκά μαλλιά;
Για εμένα πάντα μα πάντα μα πάντα θα είσαι -έστω και χωρίς να το ξέρεις -το μικρό μου γιοκαρίνι που κούρνιασε μέσα μου εννιά μήνες, που με έκανε μητέρα, που αρπάζε το στήθος μου με μία πρωτόγονη αγωνία, που αφού έπινε βυθιζόταν εν αγνοία του στον πιο χαρμόσυνο ρεμβασμό, που έκανε από τα ματιά μου να τρέξουν τα πιο γλυκά δάκρυα όλου του κόσμου.