26.3.17

Μια λέξη μπορεί για όλα

λέξεις λιγοστές..
μα πολύτιμες τόσο.

Κοιτάω το σπίτι, ζεστασιά,
μικρά φωτάκια,
ζεστασιά στην ψυχή μου.

Τα απέναντι μπαλκόνια,
ζεστασιά,
σκοτεινό παρελθόν μου,
ζεστασιά.

Οι σκιές τρεμοπαίζουν,
ζεστασιά,
τα λόγια περιττεύουν,
ζεστασιά.

Η Αλκυόνη που αγαπάω ένα απόγευμα Κυριακής.
Το βιβλίο δίπλα από τη μικρή μου σόμπα.
Ο χώρος μου που ξεδιπλώνεται μέσα στον άλλο χώρο.
Τα βιβλία που στιβάζονται γαλήνια στα ράφια.
Η αίσθηση του οικείου.
Η βροχή που ετοιμάζεται να έρθει...
όλα εκείνα που δεν μπορούν να με απειλήσουν.
όλες οι αναμνήσεις που έρχονται να με συναντήσουν.
Ζεστασιά μεγάλη πόρτα της ψυχής μου.
Η έκλπηξη μπροστά στην ομορφιά του κόσμου.
Όμορφο δειλινό και γλαροπούλια,
θα κατοικείτε πάντα στην ψυχή μου.
Η εντιμότητα έχει το άρωμά της,
ζεστασιά.
Η δικαιοσύνη των ανθρώπων είναι μόνο μια ιδεά,
ζεστασιά,
η τάξη των πραγμάτων έχει σα φυσικό νόμο τη δική της δικαιοσύνη.
Θα ανοίξω τα φτερά μου,
ζεστασιά,
θα συναντήσω νέους τόπους,
ζεστασιά,
οι παλιές πληγές κλείνουν,
ζεστασιά.
Έχω στρωμένο το τραπέζι για τους αγνώστους,
ζεστασιά.
Ο πόνος που ακούμπησα στο παιδικό μάγουλο της Παναγιώτας,
ζεστασιά,
οι οικογένειες από αίμα κι από αγάπη,
ζεστασιά,
η ευλογία του να είσαι ζωντανός και να ονειρεύεσαι,
ζεστασιά.

Σε ευχαριστώ ζωή μου, σε ευχαριστώ...


19.3.17

Γνώση, γνώση, γνώση...
     
                                      καταραμμένη γνώση.


Γνώση, γνώση, γνώση...

                                      ευλογημένη γνώση.

Μαρτυρίες...

Το να γίνεσαι μάρτυρας μαζί με τον άλλο
στιγμών
σημαντικών, όμορφων
μα και επώδυνων, 
δημιουργεί ένα δεσμό αδιάρρηκτο.
Υπάρχουμε χάρη στα μάτια που μας κοίταξαν,
επειδή μας κοίταξαν 
και είμαστε πάντα σημαντικοί για τους μάρτυρές μας.

Ένα ζευγάρι μάτια που γνωρίζει την ύπαρξή σου 
που είναι μάρτυρας των στιγμών σου,
αυτή είναι η ουσία και η έννοια του δεσμού.


18.3.17

Είμαι βαριά άρρωστος απο παιδί.
Έχω την ασθένεια του απελπισμένου έρωτα.
Απελπισμένο λέμε τον έρωτα που ξέρει το τέλος του.
Αλλά-
ο πιο απελπισμένος έρωτας, 
είναι ο έρωτας που δεν έχει αντικείμενο.
Που δεν έχει αρχή.
Καμιά.
Όλοι νομίζουν ότι ο έρωτας είναι για κάποιον-
πάντα.
Δεν ξέρουν πως η καταγωγή του έρωτα
είναι που δεν έχει κανέναν να αγαπήσει.
Αυτή είναι η αρχή του έρωτα:
ο κανένας.
Μετά βρίσκουμε κάποιον-
γιατί δεν αντέχεται ο έρωτας, μόνος του.
Και τον αγαπάμε πολύ. Πάρα πολύ.
Όσο το τίποτα- τόσο πολύ.
Που αν αυτό το πολύ όσο το τίποτα
δεν βρει να ακουμπήσει,
θα μας σκοτώσει ο όγκος του.
Όταν νιώθω απελπισμένο έρωτα- βγαίνω στο δρόμο.
Και βρίσκω ένα μέρος
που να ακούγεται ένα τραγούδι.
Οποιοδήποτε.
Και στέκομαι, εκεί,
στο σκοτάδι- και κλαίω.
Για το τραγούδι…
Αυτό είναι το κοντινότερο του έρωτα:
το τραγούδι.
Ένα τίποτα, δηλαδή.
Που το απευθύνεις.
Έχει τύχει να αγαπήσω άνθρωπο-
επειδή ένα τραγούδι έπαιζε εκείνη την ώρα.
Το τραγούδι σκέτο,
χωρίς άνθρωπο, δεν είναι έρωτας.
Αφού δεν απευθύνεται.
Αλλά και ο άνθρωπος σκέτος-
ούτε αυτό είναι έρωτας.
Αφού δεν έχεις να του απευθύνεις.
Κάτι.
Έχω πλήρη συνείδηση της φύσης του απελπισμένου έρωτα.
Γι’ αυτό και σύντομα θα σκοτώσω.
Kάποιον.
Κάτι.
Πιθανόν εμένα.
Μέχρι τότε,
τραγουδάω.
Μόνος μου.
Εγώ.
Για μένα.
(Μπορεί και για σένα...)
Τσιμάρας Τζανάτος