λέξεις λιγοστές..
μα πολύτιμες τόσο.
Κοιτάω το σπίτι, ζεστασιά,
μικρά φωτάκια,
ζεστασιά στην ψυχή μου.
Τα απέναντι μπαλκόνια,
ζεστασιά,
σκοτεινό παρελθόν μου,
ζεστασιά.
Οι σκιές τρεμοπαίζουν,
ζεστασιά,
τα λόγια περιττεύουν,
ζεστασιά.
Η Αλκυόνη που αγαπάω ένα απόγευμα Κυριακής.
Το βιβλίο δίπλα από τη μικρή μου σόμπα.
Ο χώρος μου που ξεδιπλώνεται μέσα στον άλλο χώρο.
Τα βιβλία που στιβάζονται γαλήνια στα ράφια.
Η αίσθηση του οικείου.
Η βροχή που ετοιμάζεται να έρθει...
όλα εκείνα που δεν μπορούν να με απειλήσουν.
όλες οι αναμνήσεις που έρχονται να με συναντήσουν.
Ζεστασιά μεγάλη πόρτα της ψυχής μου.
Η έκλπηξη μπροστά στην ομορφιά του κόσμου.
Όμορφο δειλινό και γλαροπούλια,
θα κατοικείτε πάντα στην ψυχή μου.
Η εντιμότητα έχει το άρωμά της,
ζεστασιά.
Η δικαιοσύνη των ανθρώπων είναι μόνο μια ιδεά,
ζεστασιά,
η τάξη των πραγμάτων έχει σα φυσικό νόμο τη δική της δικαιοσύνη.
Θα ανοίξω τα φτερά μου,
ζεστασιά,
θα συναντήσω νέους τόπους,
ζεστασιά,
οι παλιές πληγές κλείνουν,
ζεστασιά.
Έχω στρωμένο το τραπέζι για τους αγνώστους,
ζεστασιά.
Ο πόνος που ακούμπησα στο παιδικό μάγουλο της Παναγιώτας,
ζεστασιά,
οι οικογένειες από αίμα κι από αγάπη,
ζεστασιά,
η ευλογία του να είσαι ζωντανός και να ονειρεύεσαι,
ζεστασιά.
Σε ευχαριστώ ζωή μου, σε ευχαριστώ...
μα πολύτιμες τόσο.
Κοιτάω το σπίτι, ζεστασιά,
μικρά φωτάκια,
ζεστασιά στην ψυχή μου.
Τα απέναντι μπαλκόνια,
ζεστασιά,
σκοτεινό παρελθόν μου,
ζεστασιά.
Οι σκιές τρεμοπαίζουν,
ζεστασιά,
τα λόγια περιττεύουν,
ζεστασιά.
Η Αλκυόνη που αγαπάω ένα απόγευμα Κυριακής.
Το βιβλίο δίπλα από τη μικρή μου σόμπα.
Ο χώρος μου που ξεδιπλώνεται μέσα στον άλλο χώρο.
Τα βιβλία που στιβάζονται γαλήνια στα ράφια.
Η αίσθηση του οικείου.
Η βροχή που ετοιμάζεται να έρθει...
όλα εκείνα που δεν μπορούν να με απειλήσουν.
όλες οι αναμνήσεις που έρχονται να με συναντήσουν.
Ζεστασιά μεγάλη πόρτα της ψυχής μου.
Η έκλπηξη μπροστά στην ομορφιά του κόσμου.
Όμορφο δειλινό και γλαροπούλια,
θα κατοικείτε πάντα στην ψυχή μου.
Η εντιμότητα έχει το άρωμά της,
ζεστασιά.
Η δικαιοσύνη των ανθρώπων είναι μόνο μια ιδεά,
ζεστασιά,
η τάξη των πραγμάτων έχει σα φυσικό νόμο τη δική της δικαιοσύνη.
Θα ανοίξω τα φτερά μου,
ζεστασιά,
θα συναντήσω νέους τόπους,
ζεστασιά,
οι παλιές πληγές κλείνουν,
ζεστασιά.
Έχω στρωμένο το τραπέζι για τους αγνώστους,
ζεστασιά.
Ο πόνος που ακούμπησα στο παιδικό μάγουλο της Παναγιώτας,
ζεστασιά,
οι οικογένειες από αίμα κι από αγάπη,
ζεστασιά,
η ευλογία του να είσαι ζωντανός και να ονειρεύεσαι,
ζεστασιά.
Σε ευχαριστώ ζωή μου, σε ευχαριστώ...