22.2.21

Μια άλλη φορά θα πιάσω τις καλοκαιρινές μας βόλτες στον Αρμενιστή και την Σάρτη. 

Τα παιχνίδια μας στο εστιατόριο "ΤΑ ΒΡΑΧΑΚΙΑ". 

Το φεγγάρι που βλέπαμε να ανατέλει με τα ηλιοκαμένα μας πρόσωπα.


Πρόσωπα ήρεμα και χορτάτα από τις ρακέτες και το πολύωρο κολύμπι και τον ήλιο.


Τότε μπορούσα ακόμα να πηγαίνω βαθιά μέσα στη θάλασσα, να προσπαθώ να αγγίζω τον ορίζοντα. Πολλές φορές η παραλία δεν φαινόταν παρά σαν μια απειροελάχιστη κουκίδα από το σημείο που βρισκόμουν. Ένιωθα να με ρουφάει το απέραντο γαλάζιο νερό, να γίνομαι ένα με την φύση. Είμαι σίγουρη ότι χωρίς να το συνειδητοποιώ έμπαινα σε μια κατάσταση αυθόρμητου διαλογισμού.

Η αίσθηση παντοδυναμίας που είχα ως παιδί ήταν απερίγραπτη. 


Ένιωθα πολύ καλά μέσα στο πετσί μου και το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να ανακαλύπτω τον κόσμο. Ναι, στα βραχάκια ήταν όμορφα και γαλήνια, σχεδόν ειδυλλιακά. 

Σε όλες αυτές τις στιγμές, τις βραδιές, τις σκέψεις και τις αισθήσεις με συντρόφευε το ακούραστο μυαλό του πατέρα μου και ο τρόπος που είχε να βλέπει τα πράγματα. 'Άλλοτε για καλό, άλλοτε για κακό, ακόμα ακούω την δική του φωνή να αντηχεί μέσα μου...



 Κάθε Σάββατο πηγαίναμε να φάμε ψάρια στην Νέα Ηράκλεια, στην Παγώνα...

Βλέπαμε τον Πασχάλη τον άντρα της, την Μαρία, την νύφη της, τον Θόδωρο, τον γιο της Παγώνας, την Πένυ...

Κλεινόμουν στις τουαλέτες με ευχαρίστηση και αδημονία, ήταν ευρύχωρες, παρίστανα ότι ήταν το σπιτάκι μου μέσα στο αγαπημένο εστιατόριο...

Οι μεγάλοι διαλέγανε τα ψάρια, ήταν κάτι σαν τελετουργικό.

Πάντα υπήρχε μια καχυποψία αναμεμειγμένη με την φιλία μεταξύ ιδιοκτητών και πελατών.

Πάντα ο πατέρας μου πίστευε ότι πάνε να τον κοροιδέψουν... και φρόντιζε να μην συμβεί αυτό.

Τρώγαμε, βλέπαμε και την Πένη, παίζαμε τα παιδιά όλα μαζί, το μέρος μύριζε επαρχεία, ένιωθα χαρά που δεν μεγάλωσα εκεί, μου έβγαζε μια εγκατάλειψη και μια θλίψη...

Άλλοτε σεργιανίζαμε στο μίνι μάρκετ της μαμάς της Πένυς....άλλοτε πάλι τρώγαμε όλοι μαζί με φίλους των γονιών μας ή συγγενείς και μετά ανάβαμε φωτιά στην αυλή του μικρού σχολείου. Εμείς τα παιδιά πρώτα παίζαμε στις κούνιες. Η αυλή δεν βρισκόταν σε μεγάλη απόσταση από την ταβέρνα και έτσι καταφεύγαμε γρήγορα γρήγορα εκεί. Μετά ερχόντουσαν οι μεγάλοι.

Κοιτούσα την φωτιά που τρεμόπαιζε και ένιωθα ότι "ανήκω". Είχε κάτι που με υπνώτιζε μα πάντα φοβόμουν και λίγο μην απλωθεί.


Μετά κάναμε βόλτα στην παραλία...είχε μια προβλήτα που την περπατούσαμε κατά μήκος. χανόταν το βλέμμα στα δέντρα και στην θάλασσα. Ο πατέρας μου χειμερινός κολυμβητής τιμούσε την φυσιολατρική του φύση και έκανε μπάνιο συχνά ανεξαρτήτως εποχής. Αυτά μέχρι τη διάγνωση της καρδιοπάθειάς του...μετά έγινε πιο δύσκολος στα πάντα.


Ω δεν θα  ξεχάσω πόσο γεμάτη ήμουν από τις μνήμες της ημέρας στην επιστροφή...Όχι δεν το φαντάζομαι, κάποια φορά πήραμε και την Πένυ μαζί μας στο σπίτι στο Πανόραμα, στρώσαμε και κοιμηθήκαμε όλα τα παιδιά μαζί. Ήταν κάπως κακομαθημένο κορίτσι αλλά μας άρεσε να την παρατηρούμε, σε εμένα τουλάχιστον. 


Ναι, εκείνη η υπέροχη αίσθηση στο αυτοκίνητο στο δρόμο της επιστροφής..Είχαμε το στομάχι γεμάτο και κοιτούσαμε τα άλλα αμάξια. Κάναμε στάση στο ζαχαροπλαστείο "Ο ΝΙΚΟΣ" για γλυκό. Έβλεπα την οικεία διαδρομή και όταν δεν τραγουδούσα με την αδερφή μου ένιωθα απλή σκέτη ευτυχία ρεμβάζοντας. Αυτό λοιπόν είναι η πληρότητα.


Κανένας όμως δεν με προειδοποίησε τότε για το πόσο φευγαλέα είναι όλα.

Ούτε ήξερα ότι μπορεί με τους ανθρώπους που αγάπησα να διασταυρωθούν οι ζωές μας απλά για λίγο και κάποτε θα διασχίζω μόνη μου τα σταυροδρόμια της ζωής...


Έτσι νιώθω σήμερα. Έβαλα το μωρό για ύπνο, ναι τον γιο μου. Έχω γιο, εγώ που κάποτε ήμουν μόνο κόρη και σήμερα δεν νιώθω εκείνα τα παιδικά μου χρόνια πιο μακριά από μια στιγμή. 


Κάθε καλοκαίρι πηγαίναμε στη Μεταμόρφωση στα "σκιουράκια". Έτσι έλεγαν το συγκρότημα των θερινών κατοικιών που μέναμε. Και εκεί μια παρέα παιδιών και οι μεγάλοι να μαζεύονται τα βράδια όλοι μαζί. 


Υπήρχε ένας χωματόδρομος που έβγαζε στη θάλασσα...πόσα καλοκαίρια και μνήμες μου χαράχτηκαν εκεί. Με θυμάμαι να παιχνιδίζω για ώρες στα νερά...και τι δεν σκάρωνα με την φαντασία μου...ότι τα κοχύλια μου μιλούσαν, ότι ήμουν μια χαμένη ναυγαγός, ότι η αδερφή μου πνιγόταν και έτρεχα να την σώσω, ότι με παρέσερνε ένας στροβιλισμός..... ο ήλιος έλουζε το κορμί μου και η αρμύρα της θάλασσας ήταν μονίμως στην γλώσσα μου....πλατσούριζα και γέμιζα ήχους και εικόνες και τα βράχια της θάλασσας ζωγραφίστηκαν για πάντα μέσα μου. Θυμόμουν το τραγούδι με τα καβουράκια "η μαμά τους η κυρία καβουρίνα...πάει τσάρκα στην Αθήνα...", έβλεπα πολλά καβούρια και υπόγεια, χωρίς καλά καλά να το γνωρίζω, είχα αρχίσει να με θεωρώ κόρη της θάλασσας και του ήλιου.


Η απόσταση από το σπίτι μέχρι την θάλασσα ήταν δεν ήταν ένα τέταρτο με τα πόδια. Διασχίζαμε ένα χωματόδρομο για να φτάσουμε. Υπήρχε και η επιλογή να κατεβούμε μια απότομη σκάλα από μια χααράδρα στο βουνό η οποια με τρόμαζε και πάντα προτιμούσα την πιο αργή και σίγουρη δαδρομή. 

Η μαμά συχνά έπαιρνε πικέ κουβέρτες και φαγητά σε τάπερ και έστρωνε πάνω στον χωματόδρομο να κάνουμε πικ νικ. Θυμάμαι να καθόμαστε για ώρες δίπλα στις ξερές πευκοβελόνες και να ακούγονται τα τζιτζίκια ρυθμικά....ακούγαμε την μανούλα μας να μας διηγείται παραμύθια και μετά πέφταμε και οι τρεις στον πιο βαθύ ύπνο, εκεί πάνω στο χώμα. Δεν ξέρω αν υπάρχει βαθύτερη ευτυχία από αυτή. 


Στο χέρι μου έχω ένα σημάδι που που θυμίζει τα σκιουράκια (έτσι λέγανε το συγκρότημα γιατί πράγματι είχε και τα βλέπαμε πολλά σκιουράκια πάνω στα δέντρα, όπως περήφανα μας εξηγούσε ο πατέρας μου - διότι του άρεζε να μας εξηγεί αυτά που δεν ξέραμε). 

Άσχημη πτώση με ποδήλατο. Έτσι προκλήθηκε. Ξεχάστηκα και δεν πάτησα φρένο στο τέλος του δρόμου με αποτέλεσμα να πέσω πάνω σε κάτι πεζούλια μέσα στο γήπεδο που υπήρχε μετά το δρόμο. Ακόμα θυμάμαι τα ουρλιαχτά μου και το "φωνάξτε ένα ασθενοφόρο" που φώναξαν κάποιοι παραθεριστές στο ίδιο συγκρότημα. Τελικά με λίγο ιώδιο και λίγη φροντίδα όλα πήγανε καλά. Όποτε κοιτάω το σημάδι που έμεινε στο μεσαίο μου δάχτυλο σκέφτομαι ότι δεν είναι δυνατόν ένα σημάδι από μια πτώση να "κρατάει για πάντα". Και όμως είναι, και μέσα από το σημάδι αυτό κοιτάω το παρελθόν μου να βρίσκεται κατά κάποιον τρόπο ολοζώνταντο στο παρόν. 


Ναι τα καλοκαίρια μας ήταν γεμάτα θάλασσα και μάλιστα η θεία μου η Ρένα με έπαιρνε πριν καν μάθω καλά καλά κολύμβι με το ψαροντούφεκο στα βαθιά. Ο λόγος που επέπλεα ήταν ότι φορούσα μάσκα και αναπνευστήρα και χάζευα τους υφάλους του βυθού και τα ωραία χταπόδια πριν τα καμακώσει η θεία μου. 

Συχνά βρίσκαμε αραγμένο κάποιο κότερο και κάναμε βουτιές. Τα βράδια πάιζαμε κυνηγητό και κρυφτό μεγάλες παρέες από παιδιά και θυμάμαι τα απλωμένα ασπρόρουχα να φεγγοβολούν και εγώ να ψάχνω να κρυφτώ πίσω τους...ναι κι αυτό ήταν ευτυχία. Χιλιάδες μνήμες όμορφες και απαλές σαν χάδια στόλισαν το πρόσωπο, τα μαλλιά μου και όλη μου την ανέμελη ύπαρξη.



15.2.21

 Μπαμπά μου

Χιονίζει! Θα σου έλεγα....

Και θα χαιρόμασταν παρέα.

 Έξω χιονίζει κι εσύ κοιμάσαι στην αγκαλιά μου

Προστατευμένο

Από το κρύο και την παγωνιά

Και θερμαίνεται η ψυχή μου

Από τη ζέστη ρυθμική σου ανάσα

Καθώς θηλάζεις

Κι από τον απαλό χορό 

Των νιφάδων του χιονιού.




10.2.21

Η μυρωδιά σου

 Μου μυρίζεις γη και καθαρό αέρα

Πίτα στην αυλή του χωρίου

Σούσουρο των γυναικών

Μου μυρίζεις την καμμένη πέτσα από το γάλα

Φρέσκο όπως βγήκε από τα στήθη των κατσικών.

Μου θυμίζεις την Αρετσού

Την γλυκιά γλυκιά νοσταλγία

Για μία ζωή τόσο παλιά βιωμένη

Που μοιάζει με όνειρο φευγαλέο

Ακόμα ακούω την φωνή σου.

Φωνή άγρυπνη δραματική

Φωνή που είδε πολλά και άγγιξε αλλά τόσα

Ακόμα χαϊδεύω το χέρι σου

Σου μιλάω από μέσα μου βαθιά 

Κι εσύ με συντροφεύεις

Μυρίζεις Σέιχ Σου και άρωμα πεύκου

Και χωματόδρομους Χαλκιδικής

Και ευγενείς πόθους

Και ρομαντικά κίνητρα

Και ταπεινή γαλήνη.

Την γαλήνη ενός που κοίταξε τον ήλιο

Ψηλά από κορφές

Και δάμασε τα κύματα

Και νίκησε τον χρόνο.


5.2.21

 Σαν αύριο γεννήθηκε το παιδί μου. Δεν θα τον γνωρίσεις και δεν θα σε γνωρίσει ποτέ. Το μικρό πλάσμα μεγαλώνει και μαζί του κι εμείς...του δίνω να ανασαίνει όλη την αχνιστή αγάπη μου.

Η ζωή μου όλη είναι γεμάτη μνήμες.

Από τα πράγματα που έζησα ως παιδί - μα πόσο ζωντανές είναι....μέχρι όλα εκείνα που κατά καιρούς ζήσαμε μαζί.

Το όμορφο κομμάτι σου μου λείπει. Μυρίζει απόψε γρα γρου. Θυμάσαι πως καίγανε και κλαίγανε τα μάτια μας από την πιπεριά; μας πήγες κάτω από την βρύση. Είχες τόσες γνώσεις μέσα σου.

Θυμάμαι όλη την προηγούμενη ζωη μου σαν μία ατέρμονη συνομιλία μαζί σου. Να κάνω υπερβαση του εαυτού μου μου είπες. Και ο άνθρωπος τα πάντα μπορεί ακόμα και να κολυμπήσει στα παγωμένα νερά μίας λίμνης.

Μετά από μία ζόρισμενη στιγμή στην τουαλέτα μου έτριβες το πόδι....τανίστηκα, μου είπες....

Κι όταν ενίοτε δεν ήμουν καλά με έπαιρνες τηλέφωνο να με ακούσεις.

Κόρη! Έλεγες τρυφερά και χαρούμενα και περήφανα.

Αχ τρελέ μου επιστήμονα μου λείπεις.

Θα ήθελα να σου είχα κρατήσει το χέρι.

Ναι θα κάνω όπως είπες : θα διαβάζω την ιστορία των ανθρώπων και του μέρους που επισκέπτομαι.

Αχ πάτερα...μου λείπεις...

Θα τον λάτρευες.

Έχετε αρκετά κοινά.