22.8.19

Το να μεγαλώνει ο γονιός σου είναι σαν να έχεις ένα μωρό..
Όπως τα μωράκια είναι ανήμπορα, έτσι κι αυτός.
Όπως βοηθάς τα μωράκια να μεγαλώσουν, έτσι πρέπει να βοηθήσεις κι αυτόν.
Και για τον ηλικιωμένο η φυσική εξέλιξη είναι ο θάνατος.
Πρέπει να "του κρατάς το χέρι", στην πιο οδυνηρή στιγμή της κοινής σας ζωής.
Το καταφέρνουν λίγοι..

Απομεινάρια μιας ζωής

Σήμερα πήγα στο σπίτι..
Μύρισα τα φανελάκια σου και ήσουν εκεί..
Πόσο μου έλειψες κακομοίρη μου..
Αγκάλιασα το βάζο με την τέφρα σου
γιατί ήθελα να αγκαλιάσω το αγαπημένο σου σώμα, την πονεμένη σου ψυχή.
Λατρεία μου. Γεράκο μου.
Το bedadin, η nivea σου, όλα τα φάρμακα και οι βιταμίνες σου.. Σε απογυμνώσαμε από αυτά. Για το καλό σου.. το μπαστούνι σου: get up and go! Με πόση δύναμη ψυχής, με πόση αξιοπρέπεια, υπέμεινες το δρόμο της φθοράς. Και το χιούμορ σου.. Αχ το χιούμορ. Αυτό μου επιβεβαίωνε ότι πάντα με αγαπάς.
Κατάφερα να σώσω τις λεμονιές σου..
Πόσο καθαρό ήταν το σπίτι, προσπάθησα να το διατηρήσω έτσι. Γλυκιέ μου, ιδιαίτερε πατέρα. Τα βιβλία σου, τα γράμματά σου, ο υπολογιστής, το κινητό.. αναμνήσεις.. αυτά που μένουν πίσω και μας καίνε την ψυχή.
Και όλα σε θυμίζουν. Τα γλυκά σου τα φιλιά.
Τα όμορφα λόγια που είπαμε. Τα τραγούδια που μου έδινες. Η τέχνη που μου έδειχνες. Και όλη η ποίηση πατέρα. Κατοικούν όλα σε εκείνο το σπίτι.. Πόσο μου λείπεις. Η πλευρά σου που αφηνόταν, εκείνο το "κόρη!" που λεγες με καμάρι, εκείνος ο τρόπος σου να θαυμάζεις την ομορφιά.. Ο Ελύτης με τον οποίο με συνέδεσες. Η τέχνη της επιβίωσης και η υπέρβαση του εαυτού μας ως στόχοι ζωής, το πάθος.. Αχ πατέρα. Πάντα μα πάντα μέσα μου θα ζεις. Κι επειδή κανείς εδώ δεν ενδιαφέρεται, θα πάρω την τέφρα σου μαζί μου.. θα χτίσω ένα εικονοστάσι της αγάπης μου, θα τη φυλάξω εκεί μέσα. Πάντα θα θυμάμαι που έφυγες νιώθοντας πλήρης και ακούγοντας κλασική μουσική.
Πονάω. Μου λείπεις.
Σε αγαπάω.
Η αιώνια κόρη σου.