Πώς θα αντέξω μια νέα προδοσία;
Αυτή η σκέψη με ακινητοποιεί στην αγωνία...
Μαμά και μπαμπά....
μόλις έριξα αληθινά δάκρυα για εσάς.
Πότισα λίγο την ψυχή μου.
Σας αγάπησα πολύ και βαθιά,
μέχρι εκεί που έφταναν τα όρια της απέραντης τρυφερότητας και αθωότητας
που είχα μέσα μου ως παιδί.
Με απογοητεύσατε και εσείς και ο κόσμος,
δεν μπορώ να βρω τα λόγια να σας εξηγήσω με το μυαλό
πόσο οδυνηρό είναι για ένα παιδί να νίωθει ότι μεγαλώνει σε ένα κόσμο
όπου καταπατάται η ευαισθησία του...
όπου η ψυχή του διπλώνεται βίαια και βιαστικά για να φορέσει τα σκληρά
παπούτσια...
Είναι κιόλας πριν από τα πρώτα μας βήματα που ψάχνουμε να βρούμε
με ποιο τρόπο θα πορευτούμε στον κόσμο αυτό.
Φρόντισα από νωρίς να γίνομαι τουλάχιστον ενοχλητική,
αφού δεν μπορούσα να είμαι αρκετά σημαντική για εσάς,
μαμά και μπαμπά...
Έστω και τώρα ένας μάρτυρας,
κοιτά υπομονετικά πάνω και μέσα από το χρόνο
(αφού στην πραγματικότητα όλα είναι λίγο αιώνια)
βρίσκει το παγωμένο και φοβισμένο χέρι μου,
το πιάνει, το ζεσταίνει στα δικά του χέρια,
με κοιτάει τρυφερά και μου λέει "σε βλέπω ολόκληρη"...
Έστω κι έτσι αγαπημένοι μου γονείς,
σας ευχαριστώ που με γεννήσατε.
Αυτή η σκέψη με ακινητοποιεί στην αγωνία...
Μαμά και μπαμπά....
μόλις έριξα αληθινά δάκρυα για εσάς.
Πότισα λίγο την ψυχή μου.
Σας αγάπησα πολύ και βαθιά,
μέχρι εκεί που έφταναν τα όρια της απέραντης τρυφερότητας και αθωότητας
που είχα μέσα μου ως παιδί.
Με απογοητεύσατε και εσείς και ο κόσμος,
δεν μπορώ να βρω τα λόγια να σας εξηγήσω με το μυαλό
πόσο οδυνηρό είναι για ένα παιδί να νίωθει ότι μεγαλώνει σε ένα κόσμο
όπου καταπατάται η ευαισθησία του...
όπου η ψυχή του διπλώνεται βίαια και βιαστικά για να φορέσει τα σκληρά
παπούτσια...
Είναι κιόλας πριν από τα πρώτα μας βήματα που ψάχνουμε να βρούμε
με ποιο τρόπο θα πορευτούμε στον κόσμο αυτό.
Φρόντισα από νωρίς να γίνομαι τουλάχιστον ενοχλητική,
αφού δεν μπορούσα να είμαι αρκετά σημαντική για εσάς,
μαμά και μπαμπά...
Έστω και τώρα ένας μάρτυρας,
κοιτά υπομονετικά πάνω και μέσα από το χρόνο
(αφού στην πραγματικότητα όλα είναι λίγο αιώνια)
βρίσκει το παγωμένο και φοβισμένο χέρι μου,
το πιάνει, το ζεσταίνει στα δικά του χέρια,
με κοιτάει τρυφερά και μου λέει "σε βλέπω ολόκληρη"...
Έστω κι έτσι αγαπημένοι μου γονείς,
σας ευχαριστώ που με γεννήσατε.