28.9.17

Συναισθήματα...

Πώς θα αντέξω μια νέα προδοσία;
Αυτή η σκέψη με ακινητοποιεί στην αγωνία...
Μαμά και μπαμπά....
μόλις έριξα αληθινά δάκρυα για εσάς.
Πότισα λίγο την ψυχή μου.
Σας αγάπησα πολύ και βαθιά,
μέχρι εκεί που έφταναν τα όρια της απέραντης τρυφερότητας και αθωότητας
που είχα μέσα μου ως παιδί.
Με απογοητεύσατε και εσείς και ο κόσμος,
δεν μπορώ να βρω τα λόγια να σας εξηγήσω με το μυαλό
πόσο οδυνηρό είναι για ένα παιδί να νίωθει ότι μεγαλώνει σε ένα κόσμο
όπου καταπατάται η ευαισθησία του...
όπου η ψυχή του διπλώνεται βίαια και βιαστικά για να φορέσει τα σκληρά
παπούτσια...
Είναι κιόλας πριν από τα πρώτα μας βήματα που ψάχνουμε να βρούμε
με ποιο τρόπο θα πορευτούμε στον κόσμο αυτό.
Φρόντισα από νωρίς να γίνομαι τουλάχιστον ενοχλητική,
αφού δεν μπορούσα να είμαι αρκετά σημαντική για εσάς,
μαμά και μπαμπά...
Έστω και τώρα ένας μάρτυρας,
κοιτά υπομονετικά πάνω και μέσα από το χρόνο
(αφού στην πραγματικότητα όλα είναι λίγο αιώνια)
βρίσκει το παγωμένο και φοβισμένο χέρι μου,
το πιάνει, το ζεσταίνει στα δικά του χέρια,
με κοιτάει τρυφερά και μου λέει "σε βλέπω ολόκληρη"...
Έστω κι έτσι αγαπημένοι μου γονείς,
σας ευχαριστώ που με γεννήσατε.

8.9.17

Μετά τη συνεδρία ΙΙ

Με συγκινεί ο χώρος αποδοχής και γιατί όχι, αγάπης που δημιουργεί μια συνεδρία...
Το νοιάξιμο το αληθινό...
Το άκουσμα με προσοχή....
Το να σκύβει κάποιος ως καθυστερημένος αλλα κρίσιμος μάρτυρας πάνω από το παρελθόν σου, να κάθεστε εκεί να το κοιτάτε μαζί και να σε αποζημιώνει για όλη τη μοναξιά που ρούφηξες, να στέκεται δίπλα σου, να αγκαλιάζει το παιδί, να συνομιλεί με τον ενήλικα, να σκύβετε μαζί πάνω από κάτι.
Νομίζω ότι ο αληθινός ορισμός της αγάπης είναι αυτός: να σκύβετε μαζί πάνω από κάτι.


7.9.17

Μετά τη συνεδρία...

Νιώθω σαν να με κοιτάζει με αγάπη και να μου λέει:

"Είσαι τόσο φοβισμένη μικρή μου... Δεν πειράζει, δεν θα σε πιέσει κανείς, κανείς δεν θα σε πιέσει να σε σώσει. Μπορείς να χρησιμοποιείς τα χέρια μου, τα χέρια μας ως δίχτυ, μπορείς να κάνεις ότι θέλεις και ότι έχεις πραγματικά ανάγκη εσύ..."

Με συγκινούν όλα αυτά τα λόγια που δεν ειπώθηκαν αλλά τα ένιωσα. Ειπώθηκαν, αλλά διαφορετικά....

Είσαι αλήθεια τόσο πλγωμένη, τόσο φοβισμένη, τόσο βασανισμένη μικρή μου;
Αποφάσισες να γίνεις τόσο ικανή, να τα κάνεις όλα μόνη σου; Να μην αφήσεις ποτέ ξανά κάποιον κοντά, τόσο κοντά ώστε να σε πληγώσει;
Μου είπε ότι είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα που δεν έκλαψα τότε που έχασα τη μαμά...
Πού να βρω χέρι να ακουμπήσω; Πού να βρω χώρο να κλάψω;
Να πάρει, ήμουν ένα τόσο μα τόσο γεμάτο όρεξη για χαρά και για ζωή παιδί, βάφτηκε η ζωή μου με χρώμα μελανό. Οι μεγάλοι φρόντιζαν να είναι πάντα εκεί και να κρατούν ένα μαύρο πανί που ήθελε να τα πνίξει όλα....
Μαζί με τη μαυρίλα όμως πάντα άνθιζε μέσα μου ένα λουλούδι απέραντο.
Ένας εορτασμός της ζωής και της ύπαρξης, της αγάπης, του ονείρου.......

Πόση θέληση είχα και έχω για να ζήσω!

Η φιλία μου με την Κορνηλία, τη Ρωξάνη, τα παιδιά πάντα βρίσκουν δρόμους. Τα παιδιά πάντα βρίσκουν τρόπους διαφυγής. Τις έπαιρνα και πηγαίναμε με τραγούδια στο νεκροταφείο. Υποβιβάζοντας την κατάστασή μου με βοήθησαν, η σκληρή και δίκαιη αγάπη τους με βοήθησε. Με τον τρόπο τους μου είπαν, μου έλεγαν, δεν πρόκειται να σε λυπηθούμε ποτέ.....
Ίσως αν με λυπόντουσαν να έσπαγα. Και θα ήταν καλό ή κακό αυτό;
Μήπως αυτό κάνει δειλά δειλά το σώμα μου; Σπάει; Και το κάνει με έναν τρόπο που κανείς δεν μπορεί να του πει τίποτα και που εγώ να μην μπορώ να το αγνοήσω...

Σε αγαπώ σώμα μου, σε αγαπώ ψυχή μου.
Σπάσε λιγάκι, σπάσε πολύ, σπάσε τόσο όσο δεν σε φοβίζει.
Πλέον έχεις πολλά χέρια γύρω σου να πιαστείς.
Πλέον βρήκες ανθρώπους-νησιά που τραγουδάνε κι εκείνοι το τραγούδι της αγάπης.