29.5.17

Εξορία...

Εγώ λοιπόν εξορίστηκα
από την επικράτεια των αθώων.
Εσύ πάντα το αρνιόσουνα
αλλά μάλλον δεν έβλεπες...
Ή απλά άντεχες για λόγους που ίσως επιλέγω να αγνοώ.
Εμένα λοιπόν δεν μου αξίζει ούτε ένα σκπήπτρο
απαλής αγάπης.
Όχι! Μου φωνάζεις, έρχεσαι και μου το δίνεις.
Ευχαριστώ για τη γλυκιά διάψευση,
μα βλέποντας τη δική σου καλοσύνη,
αναρωτιέμαι αν απλά είμαι τυχερή.
Θα το κρατήσω.

24.5.17

Δεν θα ξεχάσω ποτέ...

Δεν θα ξεχάσω ποτέ
τον τρόπο που στεκόσουν από πάνω μου
με τα γυαλιά ηλίου να κρύβουν τα μάτια σου
και αυτή την εκτυφλωτική σου αγάπη
που έτσι όπως αθόρυβα και κοφτά μου είπες
"το κοίταξα"
ξεχύθηκε όλη από
το στόμα σου,
γλυκό κι αγαπημένο στόμα,
που με γέμισε πολυάριθμες κουκίδες φωτός,
με άγγιξε απαλά στο πρόσωπο,
με διαβεβαίωσε ότι υπάρχεις,
δίπλα μου.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ
το ωραίο σου ανάστημα,
της ψυχής μου το πετάρισμα,
την ομορφιά
των αθώων στιγμών μας.


19.5.17

Να γεννάς το από εσένα αυτόνομο...

Να προσδωκάς να δεις τη μορφή που θα πάρει η ζωή...

Να ξενυχτάς μαθαίνοντας,

να αγκαλιάζεις αγνοώντας...



18.5.17

Δημιουργική Αναμονή

Σε περιμένω όπως κι αν είσαι.
Σε περιμένω όπως κι αν έρθεις.
Σε περιμένω με όλη μου τη λαχτάρα.
Σε περιμένω με όλη σου την ύπαρξη.
Σε περιμένω για πάντα από πάντα.
Σε περιμένω με κάθε μου γνώση και κάθε μου γνώμη στην άκρη.
Σε περιμένω με όλη την αθωότητα που μέσα μου ακόμα κατοικεί.
Σε περιμένω με όλες τις ευτυχισμένες μου αναμνήσεις.
Σε περιμένω με την πόρτα ενός παράδεισου για σένα ανοιχτή.
Σε περιμένω με όλα μου τα χάδια.
Σε περιμένω με όλη μου την προσμονή.
Σε περιμένω με όλη μου την υπομονή.
Σε περιμένω με όλη μου τη δύναμη.
Σε περιμένω με τα μάτια της ψυχής ολάνοιχτα.