Ο μόνος τρόπος που ήξερε ο πατέρας μου να μας διαχειριστεί ήταν να πετάει βόμβες στην ψυχή μας.
Βόμβες φόβου κι ανασφάλειας ιδανικές για την άμεση συμμόρφωσή μας.
Βόμβες υπερβολικής αυστηρότητας και θυμού.
Βόμβες που έκλεβαν την παιδική μας αθωότητα κι έτρωγαν το παιδικό μυαλό μας με τις ενήλικες σκέψεις του.
Δεν θέλω να κάνω το ίδιο στα παιδιά μου.
Δεν θα το επιτρέψω.
Τα λατρεμένα μου.
Παίζουν κι απολαμβάνουν ο ενας την παρέα του άλλου.
Το μωρό γίνεται πιο μεγάλο ανθρωπάκι. Βλέπω το κορμάκι του να απλώνεται στην κούνια και συγκινούμαι...δεκαπέντε μηνών σήμερα.
Ολόκληρο πλάσμα. Ολόκληρος κόσμος.
Οταν τον Φοίβο τον πιάνει η μανία θα πρέπει να φοράω το μωρό στην πλάτη. Θα πρέπει να κάνω κουράγιο να είμαι μαζί του και να τον ηρεμώ.
Να συζητήσουμε για την φωτογραφία που έσκισε. Εμάς και την αγάπη μας δεν μπορεί ποτέ ούτε να τα χάσει ούτε να τα καταστρέψει... να του το κάνω σαφές.
Λυπάμαι για τα παιδικά ναρκισσιστικά μου στοιχεία. Λυπάμαι που δεν είμαι τέλεια. Ευτυχώς δεν χρειάζεται...
Ονειρα γλυκά λατρεμένα μου παιδιά.