7.3.19

Να μην έχουμε συμφιλιωθεί εμείς οι δύο;
Υπάρχει κάτι χειρότερο από αυτό αγαπημένε μου μπαμπά;
Γιατί ήταν όλο μια αναμέτρηση;
Κάθε μου πλησίασμα ποτέ δεν είχε γαλήνη.
Πάντα φόβο, πάντα προστασία, πάντα να νιώθω ότι δεν εγκρίνεις.. Μα κοίτα τι χάσαμε..
Εντάξει, όμορφες στιγμές εδώ κι εκεί υπήρχαν. Αγάπη στην καρδιά υπήρχε, μα..
Μα έλειπε αυτή η ειρήνη μεταξύ μας,
αυτή η ησυχία, η αποδοχή.
Αχ λάθη λάθη, που κάνουμε εμείς οι άνθρωποι..
Χάνουμε το πιο ουσιαστικό, την επαφή.
Οι άνθρωποι με τη μεγάλη πληγή, δεν αντέχουν πολλή επαφή.
Οι άνθρωποι με το μεγάλο εγωισμό επίσης..
Αχ εγωιστή γίγαντα των παιδικών μου χρόνων, άραγε, την ψυχή μου, τη διάβασες ποτέ;

3.3.19

Χθες...

Χθες η βόλτα στο κέντρο της Αθήνας ήταν όμορφη. Τα στενάκια κάτω από την πλατεία Συντάγματατος, Μητροπόλεως, Νίκης, Απόλλωνος (το ξενοδοχείο Όμηρος που προτιμούσες για τη διαμονή σου, θυμάσαι μπαμπα;)..μου ασκούν ιδιαίτερη γοητεία. Βρίθουν από κίνηση και ζωή.
Αρχικά καθίσαμε με τη Ζήνα μου στο καφέ του PUBLIC και είχαμε θέα το Σύνταγμα. Ξέρω ότι μια κάποια πολυτέλεια της αρέσει. Πόσο κοντά μου τη νιώθω τελευταία.
Άκουγε με προσοχή το γραπτό της μαμάς που της διάβαζα. Αχ η Ζήνα μου με την εύθραστη ψυχή (μα δεν το ξέρει...) Ανυπομονώ να ξεκινήσει ψυχοθεραπεία, έχει πολλά να ανακαλύψει.
Χθες για πρώτη φορά το ξύπνημά μου ήταν καλό. Δεν σηκώθηκα από το χάραμα με ένα βάρος στο στομάχι και ένα άγχος να με σιγοκαίει.
Συνηθίζω... Ο χρόνος βοηθάει.
Μα στην πραγματικότητα έχω από καιρό μεγαλώσει. Σωστά Ζήνα μου;
Μετά συνάντησα το Φώτη. Πάντα μου ασκεί γοητεία η αφήγησή του, έχει ένα χάρισμα, αυτό της σιγανής και καθαρής αναλυτικής σε βάθος σκέψης... Διάβασα κάποια κόμικ του για την ATHENS VOICE και ανταποκρίνονται σε όσα βλέπω πάνω του όταν μιλάμε: αγάπη για την ιστορία, ξεχωριστή ματιά, προσοχή στις μικρές λεπτομέρειες που υφαίνουν τον ιστό των πραγμάτων και αποκαλύπτουν μέρος της αλήθειας.
Πέρασε στη σχολή δημόσιας διοίκησης, ένα παλιό δικό μου όνειρο. 
Άραγε, αν είχα ακολουθήσει την επιθυμία μου να περάσω σε αυτή τη σχολή, πόσο διαφορετική θα ήταν τώρα η ζωή μου;
Ξέρω ότι πάλι θα είχα έρθει Αθήνα...Μα ίσως δεν είχα γνωρίσει τη Δέσποινα. Ίσως και πάλι να την είχα γνωρίσει.
Πέρασε όμορφα η ώρα με τον Φώτη, θυμάται με λεπτομέρεια οτιδήποτε του έχω ποτέ πει. Με εκπλήσσει αυτό, και λίγο με τρομάζει.
Νιώθω σχετικά αμελής μπροστά του.
Πληθαίνουν άραγε οι φίλοι μου στην Αθήνα;
Νιώθω τη νέα μέρα να ξεκινά. Πρώτα θα δουλέψω, τώρα το πρωί, αργότερα θα σερφάρω και μετά το βράδυ θέατρο του Ίψεν: ένας εχθρός του λαού. Εδώ στη Μαυρομιχάλη με τη Γεωργία και την Ελένη.
Πρώτη φορά θα δω θέατρο τόσο κοντά στο σπίτι μου.
Πόσο με γοητεύει η Αθήνα με τη μεγάλη ζεστή αγκαλιά της, όλο βιβλία και στενάκια και θέατρα και ομιλίες και ομάδες και δραστηριότητες και διαλέξεις...Σαν ένα μεγάλο ταξίδι εξερεύνησης. 

1.3.19

Γιατί ποτέ;

Γιατί δεν σε πήγα μια βόλτα μέχρι τη θάλασσα;

ή μέχρι το σπίτι στο Χορτιάτη;

Απλά να το δεις...

Γιατί σε έβλεπα τότε, στα γενέθλιά σου, να κάνεις μια ολάκερη επανάσταση,

και δεν λύγισε η καρδιά μου να ακούσει τη δική σου;

Γιατί; Πες μου γιατί...

Γιατί δεν κατάλαβα, όταν μου είπες δεν θα προλάβεις;

Γιατί έχανα το σφυγμό της ευαισθησίας σου;

Γιατί θύμωσα τόσο πολύ με τα σπίτια, τα χρήματα που ήθελες να τα διαχειριστείς..;

Αχ πόσο δεν ήθελες να συνεννοηθείς μαζί μου...

Αχ πόσο μια ζωή μου έφτυνες την αμφισβήτηση στα μούτρα...

και με την πρώτη έλεγες λόγια πικρά..

Μας κατηγόρησες οτι στη διώχνουμε...

Με κατηγόρησες ότι κάνω ότι να ναι στη διαχείριση,

ενώ η αδερφή μου, έβλεπε πιο καθαρά εκείνη ώρες ώρες,

άσε να έχει πάντα πάνω του λίγα χρήματα, μου είπε,

ή ντρέπεται ή δεν μπορεί ή να τον πάνε τώρα στον άγιο λουκά, τί κάθονται;

ώρες ώρες την κοιτούσα με το στόμα ανοιχτό...

Συγνώμη. Συγνώμη που ο εγωισμός και ο παρορμητισμός μου έμπαιναν πιο πάνω από το να ικανοποιήσω μια τόσο πολύτιμη ανάγκη σου...

Λυπάμαι πατέρα.

Δακρύζω μα τώρα είναι μάλλον αργά; 

25.2.19

Λέξεις...

Δεν μπορώ να δω πού θα καταλήξει η ζωή σου...

Γιατί έβγαλα ένα τόσο περίεργο παιδί;

Έχω σκεφτεί μια ωραία πρόταση για τη ζωή σου, θα σε πάρω αύριο να στην πω...

21.2.19

Πως...

Πώς ο θάνατος μπορεί να είναι ευλογία;
Αποκατάσταση αδικίας;
Αίσθηση ότι οι νεκροί σου σε φροντίζουν;
Αίσθηση ότι ελευθερωμένοι από το στενό κοστούμι της σάρκας
αναθεωρούν όλα όσα έπραξαν και σκέφτηκαν;
Πριν αναχωρήσουν για το μεγάλο ταξίδι...
Σε κάποιες κουλτούρες ο θάνατος είναι γιορτή.
Όταν είναι στο σωστό τόπο και χρόνο...
Όλα αποδομήθηκαν την τελευταία εβδομάδα και όλα έγιναν όπως έπρεπε να γίνουν.
Μέσα από το θάνατό σου πνοή δημιουργίας.
Δίαυλος για να βρω επαφή με τη μητέρα μου, τη χαμένη μου εκείνη.
Που ήσασταν, που βρίσκομαι.
Μεγάλο και πλούσιο το κληροδότημα,
αντίθετο στις ζωντανές δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε.
Συναντηθήκαμε.
Μετά το θάνατο μέσα μου σε φέρω.
Η δύναμή σου ενώθηκε με τη δική μου.
Πνευματική διαύγεια.
Αισθαντική διαύγεια η μητέρα μου.
Παλμός της γης που με καλεί.
Μου λες να καρφιτσώσω το παρόν.
Με συβμουλέυεις έτσι ελεύθερος και ηλιόλουστος που είσαι.
Έχω την έμπνευση για ένα έργο.
Θα είναι έργο ομαδικό δικό μας.
Η ενέργεια δεν χάνεται ποτέ.
Οι νεκροί μας μας συντροφεύουν.
Και η αδικία αποκαθίσταται.
Υπάρχει ναι, μια τάξη των πραγμάτων ιερή.
Ο θάνατος έχει ιερότητα, αξίζει όλο το σεβασμό μας.
Είναι το πέρασμα σε κάτι πιο ολόκληρο.
Είναι μια φωτεινή στιγμή.
Σκοτεινά γυαλιά της κουλτούρας, του φόβου, της θρησκείας,
δεν μπορείτε να μας στερείτε τις στιγμές μας.
Σε νιώθω και σε ευχαριστώ.
Ξέρω πόσο στοργικά με αγγίζεις.
Στοργικά και προσεκτικά.
Τώρα μπορώ να αγκαλιάσω όλο μου το πένθος.
Τώρα μπορώ να σας έχω και τους δύο ολόκληρους μέσα μου.
Καλό σου ταξίδι πατέρα!
Πέτα!
Σαν πουλί!
Σαν απαλή ψυχή!
Πέτα γεμάτος πεθυμιές και ομορφιά και περηφάνια.
Ψηλά, προς την Ήλιο. 

20.2.19

Κάθε πρωί...

Ξυπνώ με τη σκέψη σου...

Μνήμες, επιθυμίες, αναμνήσεις...αν ήσουν αλλιώς;
Αν ήμουν αλλιώς;
Αν όλα γίνονταν λίγο αλλιώς;
Να μεγαλώναμε λέει χωρίς αυτή την πονετική αίσθηση εγκατάλειψης....
Να μου έλεγες μπράβο! Ελένη μπορείς!
Να με ρωτούσες πιο πολλά πράγματα για εμένα.
Να μοιραζόσουν πιο πολλά πράγματα για εσένα.
Όταν κάποιος χάνεται, καταλαβαίνεις πόσο τον είχες
και ποια κομμάτια του δεν είχες ποτέ - και άρα τί δεν έχασες...

'Ηταν πολλά τα κομμάτια πατέρα...

Ανεξίτηλες οι στιγμές της τελευταίας μας εβδομάδας..

Κατά λάθος με πήρες με την κάμερα...είδες το πρόσωπό μου..

Είπες "το πρόσωπό σου..." με θαυμασμό και ανακούφιση και ικανοποίηση.
Με καλούσες, μας καλούσες συνεχώς...
Σου είπα ότι έχω το στομάχι μου, σου έδειξα τον φιδέ που έτρωγα εκείνη την ώρα...
Και ναι, την επόμενη μέρα θυμήθηκες, να με ρωτήσεις πώς είμαι..
Πώς είναι το στομάχι σου;
Με ξάφνιασες...και μετά "Έχω να σου κάνω μια πρόταση για τη ζωή σου..! Θα στην πω αύριο!"
Όλος χαρά, σαν να βρήκες τη λύση ενός παράξενου αινίγματος.
Και πιο μετά ο βήχας σου...μην ήταν η εισρόφηση των τροφών που σε πήρε μακριά;
Όπως και να έχει, αυτά τα λόγια της Άννας μου απαλύνουν τον πόνο..

"Μου είχε πει πολύ γλυκά, δεν είναι ο θάνατος που σε πειράζει, αλλά ο εκφυλισμός του ανθρώπου, ο θάνατος είναι η λύτρωση και δεν σου μένει αυτός, αλλά η πορεία που έκανες μέχρι αυτόν"

Αχ μνήμες, μνήμες κυρίως γλυκές.

"Άλλαξες γυναίκα; Όχι, Άλλαξες δουλειά; Όχι. Άλλαξες σπίτι; Όχι..Ε τότε πως να μην πάθεις καρδιά...." Ήσουν ένας bon viveur. Απορροφημένος από τον εαυτό σου, δινόσουν στην απόλαυση, σωτήριο το χαρτί σου αυτό.

Να κρατάς καλά μέσα σου το νόημα της αξιοπρέπειας...

Ελένη και Ελύτης συνδέονται με τον Ήλιο και την Ελευθερία...η ωραιότερη αφιέρωση που μου έκανες ποτέ σου. Πρέπει αυτό το βιβλίο να το βρω..

Το τραγούδι που λέγαμε και οι τρεις για τα κύματα που αρμενίζουν όταν πηγαίναμε στον Αρμενιστή, έρημοι μετά τη μαμά...Η γλυκιά σου παραμυθία.

Στη ζωή πρέπει να κάνεις υπέρβαση του ευατού.
Να ξέρεις την τέχνη της επιβίωσης.
Δεν υπάρχει θεός, μόνο ο άνθρωπος.
Αχ το γραγρού και οι καυτερές πιπεριές...
Το βουνό που μας πήγαινες...Σειχ-Σου.
Είστε σαν δύο πέτρες δίπλα στη θάλασσα που συνομιλούν...
Οι ρακέτες που παίξαμε.
Το πόσο σου άρεζε όταν έτρωγα κάτι καλό και κουνούσα το χέρι..
έτσι έκανε και η Ρίτσα! Μου έλεγες..
Το πόσο σου άρεζε όταν άρχιζα το "κακομοίρη μου!"
Το επαναλάμβανες με την τσαχπινιά σου όλη....
Πόσο γελούσαμε, μικρά, κοφτά λογάκια, με το δικό μας ιδιαίτερο χιούμορ.
Με έπιανες και σε έπιανα πατέρα.
Η παγώνα που τρόγαμε το ψαράκι μας και η βόλτα στη θάλασσα μετά.
Να θαυμάζετε την ομορφιά, κοιτάξτε το ηλιοβασίλεμα! Έλεγες με κάποια ανεξήγητη οργή, λες και παραλείπαμε να κάνουμε το αυτονόητο...
Μα μέσα μου σαν παιδί έψαχνα τον τρόπο να σου πω ότι ήταν αυτό που έκανα ήδη και εσύ το αγνοούσες...
Αχ αγάπη μου γλυκιά, έτσι σε ηρεμούσα την τελευταία σου εβδομάδα...Κάνε νανάκια αγάπη μου, σε αγαπάω...άκουγα μετά μια ανάσα ανακούφισης...

Πόσο πολύ σε αγάπησα, άραγε θα το μάθεις;
Σε νιώθω διαρκώς δίπλα μου...
ένα κομμάτι μου εγωιστικό θα ήθελε να σου πει, μείνε.
Μα θέλω να ζεις γαλήνια εκεί πέρα από τους γαλαξίες,
μέσα σε ένα παράδεισο με το πιο πράσινο χρώμα που έχεις δει ποτέ σου...
Να γελάς έτσι όπως σε θυμάμαι σε μια φωτογραφία δίπλα στη γκλίτσα σου..
Με κλειστά μάτια, απαλό πρόσωπο, στραμμένο προς τον ουρανό.

Ξεκουράσου πατέρα, πάλεψες με τους άλλους, με τον εαυτό σου, γέμισες βάσανα, αφέσου και ξεκουράσου τώρα...


18.2.19

Θέλω να σε έχω μέσα μου...

όχι ακριβώς εσένα μα την ελεύθερη εκδοχή της ψυχής σου...
Και μαζί τις δυνάμεις μας να ενώσουμε,
πατέρας και κόρη,
και πέρα από τα δεσμά να φτάσουμε.

Να μου δώσεις μια πνοή αγάπης
για τη γνώση
την ιστορία
την αρχαιολογία
τις αποχρώσεις του φωτός
τη φύση
τη θάλασσα
το ταξίδι
τους δρόμους που θα διανύσω
το μέρος που θα ζήσω
το ξύπνημα δίπλα στη φύση
τον ανοιχτό ουρανό
τον ιστορικό τουρισμό
την οικολογία
τη σοφία
την αιχμηρή κριτική
την πολιτική ματιά
την ενεργητική στάση

Πόσο πλούτο μου αφήνεις πατέρα...

Η αγάπη ένα μεγάλο καταφύγιο.

Ίπτασαι ψηλά, κοντά στον Ήλιο και την Ελευθερία,
το νιώθω. 
Το να είμαστε πρωτίστως επικριτικοί απέναντι στους άλλους
μας κρατάει καλά μακριά τους.

Τα συρματοπλέγματά μας τα φτιάχνουμε με όλες τις δυνάμεις
του μυαλού μας,
με κάθε πληγή του είναι μας. 

17.2.19

Λυπάμαι...

Λυπάμαι βαθειά,
τόσο που ξυπνάω τη νύχτα ή νωρίς το πρωί από εφιάλτες.
Η συνείδησή μου προσπαθεί να βάλει τάξη σε άναρχα
και σκληρά υπαρξιακά δεδομένα.
Η ανάγκη του εγώ μου να ασκήσει έλεγχο πάνω στην κατάσταση
μαίνεται ανεξέλεγκτη,
σαν μια μεγάλη φωτιά που καταπίνει μάτια, χέρια, πόδια
και ήσυχα βράδια.
Και όμως μετά από πολύ σκάψιμο
με τα νύχια της ψυχικής μου έντασης
και της ανάγκης μου για το ποτό της αλήθειας,
φτάνω σε ένα σημείο απάνεμο,
και για λίγο ξεκουράζομαι.

Λυπάμαι βαθιά,
μα δεν μπορώ να σε απαλλάξω από το βάρος της πραγματικότητας,
από το βάρος της συνειδητοποίησης ότι κανένας δεν ήταν εκεί.
Δεν είμαι κανένας θεός,
άνθρωπος είμαι με ατέλειες και
τη θνητότητα να με περιμένει στο τέλος κάθε δρόμου.
Λυπάμαι μα δεν είχα την άνεση να διαταράξω την εύθραυστη
ψυχική ισορροπία μιας αδερφής μου ήρθε να σε δει νωρίς το πρωί,
απαιτώντας (εγώ στη θέση του εγώ της) και άλλα από όσα ήδη έκανε.
Δεν είχα τη διάθεση να ακούσω το μολυσματικό απόηχο της
γυναίκας σου αν της ζητούσα να έρθει να σε δει
γιατί δεν σε άκουσα καλά εκείνη τη μέρα.
Είχα παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια να προσπαθώ να συνεννοηθώ μαζί της.
Μαζί τους.
Κι εσύ; Κι εσύ είχες παραιτηθεί από τη σχέση μαζί τους και μαζί μου,
ενδεχομένως όχι από αμέλεια αλλά από ανημποριά.
Μα λοιπόν η πραγματικότητα όλων αυτών είναι
ότι δεν μπορούσες παρά να βήχεις μόνος στο κενό.
Κανένας δεν δύναται να μας απαλλάξει από τις συνέπειες της μοίρας.

Είναι άδικο.
Άδικο να με κολλάω στον τοίχο και να βασανίζομαι.
Αφέθηκα στον καθησυχασμό της γιατρού σου:
καλός κορεσμός και ακροαστικά, απύρετος,
δεν φέρει λοιπή ανησυχητική συμπτωματολογία,
δεν χρήζει μεταφοράς σε κλινική.
Αφέθηκα στην έγνοια που είχαν όταν έκανα την εισαγωγή να με ρωτήσουν
αν παρουσιαστεί ανάγκη σε ποια κλινική να τον μεταφέρουνε.
Αφέθηκα στο να σε φροντίσουν,
γιατί ένα κομμάτι μου είχε πολύ κουραστεί.
Τα αρνητικά σχόλιά σου για τις γυναίκες που βρήκαμε,
το μόνιμο παράπονό σου,
τα ανησυχητικά σου λόγια για τη Μαρίνα.
Και εάν γυρίζαμε σπίτι και πάλι υπέφερες;


Αχ πατέρα.

12.2.19

Grand finale

Ήτανε μια πολύ ωραία μουσική, Μπετόβεν ή Μπαχ...
Και μου λέει "και εσένα σου αρέσει;"
"Και εμένα".

8.2.19

Μια μέρα...

Μια μέρα χειμωνιάτικη
και βροχερή θα χωριστούνε
για πάντα οι δρόμοι μας
συνοδοιπόρε μου στη ζωή
υπήρξες το κανάλι του φωτός
και πηγή πόνου
Σε αγάπησα με τρόπο ιερό
Σταματάνε λοιπόν οι κοινές μας μέρες
οι κοινές μας κουβέντες
τα κοινά μας χνάρια πάνω στο σάλι της ύπαρξης
Θέλω να πιάσω το βλέμμα σου
μέσα σε μια γαλάζια ακινησία
Θέλω να πιάσω το χέρι σου και με αποστέργεις
Γιατί έσπειρες τα λόγια σου στους ανέμους και δεν ακούω τη φωνή σου;
Σε ευχαριστώ που αγάπησες τη μητέρα μου...
Σε ευχαριστώ που μου έμαθες τον Οδυσσέα ελύτη...
Σε ευχαριστώ που με έφερες στη ζωή...

Μακάρι να μπορούσα να σε κρατήσω κι άλλο...
μακάρι να άντεχες το χέρι να μου κρατήσεις...
Μακάρι να μπορούσα να σε φιλήσω για στερνή φορά...

Θα προλάβω, ναι, θα προλάβω..
Αυτή ήταν η τελευταία φράση που μου είπες "Δεν θα προλάβεις να έρθεις Θεσσαλονίκη.."

19.1.19

Όταν με παραδίδω,
όταν με παραμελώ,
όταν αφήνω να απορροφηθώ,
όταν χάνομαι στο αλλότριο,
όταν απορροφώμαι,
όταν με ξεχνώ,
όταν με φιμώνω..

Μετά δεν θα τρέχω,
να με βρω έξω από εμένα,
σε ένα "εσένα" που θα είναι πλάνη βολική,
μετά θα επιμένω,
να με θυμηθώ,
τους τρόπους,
τα κομμάτια μου,
να με ικανοποιώ,
τις επιθυμίες,
τις ανάγκες μου,
να με εξελίσσω...

Όσο βρίσκομαι κοντά στην Αλήθεια μου,
δεν έχω καμία πλάνη να φοβάμαι.

Ας είμαι λοιπόν παρούσα. 

2.1.19

Ομορφιά....

Η μεγάλη, η απέραντη ομορφιά...

Πες μου γιατί, έχω τόσες και τόσες και τόσες μνήμες από εσένα;

Μυρίζεις τα πάντα!

Χωριό, Πεντάλοφος....μαυρισμένα καυσόξυλα, κουτσομπολιό από τις γυναίκες της αυλής... αθωότητα παιδιού που παραμένει, εμφύλιο που μυρίζει αίμα, φόβο παιδικού οικοτροφείου, περηφάνια για αυτό που είσαι, αγάπη για τα δέντρα, τα ποτάμια και τα βουνά...

Πάντα η αγάπη σου αυτή για όλα με έπειθε, ιδίως για εκείνα που ποτέ δεν είπες.

Μυρίζεις ΑΠΘ και Θεσσαλονίκη και ΖΟΝΑΡ και καφετέριες και πάρτυ. Περήφανέ μου άνθρωπε, ανταγωνιζόσουν τις γυναίκες.... έτσι μου έλεγε η μάνα σου. Έβαλες κάποτε στο μάτι μια ανώτερής σου τάξης και αναρωτήθηκες εάν θα γυρνούσε ποτέ να κοιτάξει. Ο πρώτος σου γάμος ήταν λάθος, ποτέ δεν θα κατάφερνες καλά στα ζητήματα της καρδιάς.

Απέμεινες με ένα παιδί μέσα στην αμήχανη αγκαλιά σου. Δεν σου έτυχαν και λίγα... Προχώρησες μπροστά. Στον Όλυμπο γνώρισες τη μητέρα μου...άλλη πονεμένη ύπαρξη. Με καταγωγή από τη Μικρά Ασία. Ρίζες πολίτισσας, ψυχή απαλή και πασπαλισμένη με τα πιο γλυκά μπαχαρικά. Μάτια μαύρα σαν κάρβουνο, σε έδεσαν για πάντα.

Αργότερα μου είπες ότι σαν περνάς από το νεκροταφείο που πλέον κατοικούσε, φυλάς τρυφερά το πάνω μέρος της παλάμης σου και είναι κάθε φορά σαν να φιλάς εκείνη και να της λες, δεν ξέχασα ακόμα. Αυτές οι τρυφερές σχισμές της ψυχής σου με αιχμαλώτισαν. Προχώρησες μετά το χαμό της, μας φρόντισες όσο καλύτερα μπορούσες.

Πάλεψες για το περιαστικό δάσος... τα νομικά σε βάρυναν πολύ. Το χέρι σου αρρώστησε στην αρχή, σαν το δικό μου πατέρα... Μα κάποτε το πήρες απόφαση ότι η ζωή σου θα είναι να γράφεις, να γράφεις, να γράφεις. Και έπιασες τα χαλινάρια και έκανες ότι καλύτερο μπορούσες. Σε θαυμάζω γι αυτό. Πάλεψες ναι, να μην δοθεί σπιθαμή, να μην χτιστεί. Μας πήγαινες...μας έμαθες την κραυγή του ορειβάτη. Ήσουν τότε γεμάτος ονειρα, επιτυχία και όρεξη για ζωή.

Πρώτα μας παραδεισένια χρόνια! "ΕΧΕΧΕΧ ΜΩΡΕ" σε ακούω να μου φωνάζεις πίσω από τα δέντρα...Βουνίσιος αέρας, στεφάνι του Μαγιού και το απαλό φιλί που δίνεις στη μαμά. Προσπαθούσατε και καταφέρνατε να μας ποτίσετε αρκετή ευτυχία. Οι τέσσερίς μας Αρμενιστή, εμείς γυμνά στη θάλασσα.

Πλαζ στην Αρετσού. Σε κοιτάω από τη μπαλαρίνα. Αγαπώ τα άσπρα μαλλιά σου. Δεν θα ξεχάσω την αίσθηση που είχε εκείνο το κούνημα και πόσο σταθερό σημείο μου φαινόσουν εσύ όταν κοίταγα από πάνω.

Πάντα με έκανες να νιώθω ότι το κάθετι είναι λιγοστό και γι αυτό πολύτιμο. Ποτέ δεν ένιωθα ότι είχα αρκετά λεφτά για να ανέβω σε όλα τα παιχνίδια. Πλαζ, τσουρέκι, Αη- γιαννιού, κάθε χρόνο, επτά Γενάρη...Πλησιάζει πατέρα η γιορτή σου... Θυμάμαι τα κανάλια και εσάς να βουτάτε, γυμνοί και περήφανοι μες στο χειμώνα. Ο φίλος σου ο Τζίμης, η Ρούλα.... απλοί άνθρωποι, με αυτούς ρίζωνες καλύτερα. Ακόμα προσπαθώ να σου συγχωρήσω που πήγες κι άφησες στην πλαζ τον παλιό μου υπολογιστή. Με όλα τα γραπτά μου. Δεν τον ζήτησα ποτέ πίσω. Έτσι έκανα, σου χάριζα ψυχικές μου εκτάσεις χωρίς καλά καλά να το καταλαβαίνω.


Ωραίες κουβέντες που μου είπες...Στη ζωή δεν μπορούμε να έχουμε πάντα αυτό που θέλουμε (ενώ σου τραβούσα τα μαλλιά για να πιάσω το τηλεκοντρόλ, ήθελα να δω ένα παιδικό). Να ξέρεις την τέχνη της επιβίωσης. Να κάνεις υπέρβαση του εαυτού σου. Δεν υπάρχει καλός και κακός, ο καθένας το βλέπει από την πλευρά του. Δεν υπάρχει θεός, κοίτα τα μαμούνια πως γεννήθηκαν μέσα από τον τραχανά. Πιστεύω στον άνθρωπο. .. εάν τη χάσουμε θα είστε πολύ άτυχα (αυτό εκείνο το καλοκαίρι που χάσαμε τη μαμά. Χωρίς ποτέ να έχεις τα εργαλεία, προσπάθησες να μας προετοιμάσεις).

Θυμάμαι τις φορές που με χτύπησες από τα νεύρα σου, θυμάμαι πολλές αδύναμες στιγμές σου αφού χάθηκε η μαμά, μα κυρίως δεν ξεχνώ πως με την επόμενη γυναίκα σου κυλίστηκες στο λάκο της παθογένειας, της αρρώστιας. Έχανες λίγο λίγο εσένα. Σε έκανε πιο άσχημο αυτή η γυναίκα, ναι. Κι ας έπαιρνα συνήθως το μέρος της.

Πάντα κρεμόσουν από το φουστάνι της μητέρας σου και ο πατέρας σου ανησυχούσε για εσένα ότι θα τα κάνεις μαντάρα. θυμάσαι αλήθεια το Γραγρού? Ζεστή φασολάδα και ρυζόγαλο...και εκείνη η καυτερή πιπεριά που μου είπες να μην φοβάμαι να φάω. Βάλαμε ταυτόχρονα το κεφάλι μας κάτω από τη βρύση.

Θυμάσαι τότε που νόμισα ότι είχα την πρώτη μου περίοδο; ¨Ημασταν στον Πεντάλοφο άγαρμπε πατέρα μου....μου έφερες λουλούδια και μετά με μάλωσες αμέσως.

Μου είπες όπου ταξιδεύω να μελετώ από πριν την ιστορία του τόπου. Μου είπες να βγάλω κάρτα διαρκείας για το μέγαρο μουσικής και να ακούω Σοπέν. Μην νομίζεις πατέρα, τα άκουσα τα σ' αγαπώ σου, τα μάζεψα κάτω από το μαξιλάρι μου στην άκρη της νύχτας.

Εκείνος ο ρευματικός πυρετός πολύ αμφιβάλλω αν είχε καλά το πείσμα σου υπολογίσει... Μπορεί να σε έχει γονατίσει μα επιμένεις και έχεις το θαυμασμό μου γι αυτό.

Σε αγαπώ ώρες ώρες τόσο βαθιά που φοβάμαι τον αφανισμό μου με τον δικό σου.
Μα μετά λέω όχι, θα μπορέσω να είμαι ολόκληρη, η ζωή πάντα μας καλεί μπροστά.

Αχ πατέρα, πόσος θυμός στο τέλος, γιατί είχες συνηθίσει να μην σε παιδεύω μα έρπεπε να μεγαλώσω και να είμαι ο εαυτός μου. "Θέλει κότσια να κάνεις επανάσταση, δεν τα έχεις!" μου είπες άγρια κάποτε πάνω σε κάποια κυκλοθυμία σου. Αναρωτιέμαι πόσο καλά με ήξερες τότε...

Αγαπάς τον Ελύτη, τον ήλιο. Πάντα αυτό στην καρδιά μου κρατώ, και την ποίηση. Μας έδεσες πάνω σου με τα ποιήματα που έγραψες, λίγα μα αισθαντικά και λαμπερά σαν πολύτιμα πετράδια. Πριν λίγα χρόνια μου είπες ότι φαντάζεσαι εμένα και τη Δήμητρα σαν δύο πέτρες που βρέθηκαν δίπλα δίπλα στην θάλασσα και συνομιλάνε αιώνια. Δεν πρόλαβες μα ήθελες να γράψεις τη συνομιλία...Νομίζω ότι ποτέ δεν θα μπορέσω να σε ευχαριστήσω αρκετά για τις εικόνες που μου χάρισες. Χαράξαν ανεξήτιλα την ψυχή μου.


Σε αγαπώ μπαμπά και υποφέρω μαζί σου, μα προσπαθώ να κρατηθώ από τη ζωή, όπως έκανες κι εσύ, που δεν σου έτυχαν και λίγα, πάντα.


1.1.19

Συνεδρία...

Κοιτάς εκεί που δεν υπάρχει τίποτα...

μου είπε.

Και σαν να με ξύπνησε από ένα όνειρο που κράτησε 25 ολόκληρα χρόνια. 

Σήμερα...η πρώτη μέρα της Νέας Χρονιάς.

Σήμερα τιμήθηκαν όλες οι αναμονές μου...

Τόσα χρόνια αγαπώ και περιμένω...

Σε περιμένω ναι, να είσαι έτοιμη αγάπη μου... Να σταθείς όρθια και να μου πιάσεις το χέρι χωρίς να φοβάσαι... τη φλόγα μας, εμάς. Έχεις ένα υπέροχο μυαλό, μια ζεστή ποιητική ψυχή, η ευγλωττία σου που στάλα στάλα κατέκτησες μου ευφραίνει την ύπαρξη.

Σε περιμένω ναι, να δεις πόσο πολύτιμη ειναι η σχέση μας αδερφή μου....πόσο όλα είναι αλλιώτικα όταν δεν είμαστε εμείς εκεί, στο κέντρο του δικού μας κύκλου...πόσα πολλά σήκωσε η πλάτη μου τα τελευταία χρόνια... Ναι, σε περιμένω να μου πιάσεις το χέρι χωρίς να φοβάσαι..τη μεγάλη τρυφερή μας μοιρασιά.

Ελάτε, ναι, ελάτε αγάπες μου....ελάτε να πιάσουμε τα χέρια και να είμαστε με χαμόγελα εκτυφλωτικά σαν τον Ήλιο.

Ναι θεία μου, την άκουσα την ευχή σου, την έβαλα βαθειά μες στην καρδιά μου, να είμαι ευτυχισμένη ναι, ξέρω ότι το εννοείς και πια με δέχεσαι...

Και δεν μπορώ να μη βουρκώνω μπροστά σε αυτή την αργή εξημέρωση που προσφέρει στις ανρθώπινες καρδιές η αγάπη.... και δεν μπορώ να μην υμνώ το θαύμα της γέννησης κάθε καινούργιου πράγματος που μέσα μας ξημερώνει.. Η εξημέρωση και το ξημέρωμα, ας μην χάσουμε ποτέ σ' αυτά την πίστη μας, ακόμα κι αν κάποτε, αργούν. 

21.12.18

Με μειώνει ή είμαι εγώ που μειώνω τον εαυτό μου;

Υιοθετώ μια περσόνα περίεργη,

φορώντας τη μάσκα διασκεδαστή.

Είμαι λοιπόν εκεί με το βάρος της αμηχανίας εκείνου που δεν νιώθει

μέσα στο χορό, μέσα στο κλίμα

και οφείλω να διασκεδάσω τις εντυπώσεις.

Αυτή η μάσκα νιώθεις ότι σου αφήνει το περιθώριο να με πατρονάρεις,

έτσι πιστεύεις μα εγώ δεν θα πάψω να μηχανεύομαι τρόπους

να κρατάω γερά την ομπρέλα

να σου στέλνω πίσω τη μπάλα με δύναμη

χωρίς από τους κανόνες του παιχνιδιού να παρεκκλίνω.

Κι ας γνωρίζω ότι τα ανοιχτά σε κοινή θέα θέματά σου δεν είναι δική μου δουλειά,

αφού τα επωμίζομαι. 

Έλλειψη


Αυτά που μου λείπουν πάντα περισσότερα,

αυτά που έχω υποτιμημένα.

Υποφέρω από μια αβάσταχτη έλλειψη πληρότητας

Τα φαντάσματα παραμονεύουν....

Εσύ πρέπει πάντα να λείπεις

κι εγώ πάντα να υποφέρω. 

19.12.18

Κάποια στιγμή θέλεις απλά να κάτσεις σε μια πέτρα κάτω από τον ήλιο και να βγάλεις την πανοπλία σου...

29.11.18

Σήμερα έβρεξε μια άσπρη μέρα,

γεμάτη χιόνι και αποκαλύψεις.

Στον καθρέπτη με αναγνώρισα με δυσκολία.

Το πρόσωπό μου το πήρε το πρόσωπο του χρόνου,

μικρά ψεγάδια,

αλήθειες μεγάλες.

Όταν ήμουν παιδί

δεν ήξερα ότι η λέξη που έψαχνα σε 'κεινο το όνειρό μου

ήταν η "ραθυμία".

Καμιά φορά δεν χρειάζεται να ξέρεις,

ίσως καλύτερα να μην.

Έτσι, για να το ζεις ακέραια,

χωρίς ερωτήσεις, διερωτήσεις, περιπλανήσεις,

χωρίς τίποτα εκείνη τη στιγμή

ώστε να βλέπεις πιο καθαρά,

τότε που ο χρόνος θα έχει αλλοιώσει τα συμβάντα,

τα συναισθήματα,

τα όσα 'μείναν,

τότε που από παιδί θα έχεις γίνει η μετέπειτα εκδοχή σου.

Σήμερα έβρεχε μια μέρα άσπρη,

γεμάτη λόγια που δεν ήθελαν να γίνουν ήχοι,

αλλά κούρνιασαν σαν γραμματάκια

στη ζέστη της μικρής μου σόμπας,

αυτήν τη γλυκιά ώρα.






9.11.18

Το σύνδρομο της σταχτοπούτας

-Ζητάς από τον πατέρα σου την άδεια να σε αφήσει να ζήσεις τη ζωή σου;

Μου είπε...πόσο μου ετνυπώθηκε η φράση, τη σκέφτομαι ξανά και ξανά...είναι τραγικό αλλά ναι, πέρα για πέρα αληθινό. Γεννήθηκα χρωστώντας.

Εάν θα μπορούσα να βάλω έναν τίτλο στο παραμύθι μου, αυτό θα ήταν "το σύνδρομο της σταχτοπούτας".

Αρχίζω να καταλαβαίνω ότι εγώ και μόνο εγώ τους αφήνω να ορίζουν τη ζωή μου.
Το σύνδρομο της υπηρέτριας. Αγοράζω κάτι ακριβό και έχω τύψεις.
Είμαι εδώ για να σε υπηρετώ.
Για να σε φροντίζω να μην σου λείψει τίποτα.
Είμαι εδώ για να δίνω μέχρι να στραγγιστώ τελείως.
Ο ένας με πήρε τηλέφωνο για να μου κάνει τον έξυπνο. Να μου δώσει συμβουλή! Αν είναι ποτέ δυνατόν!

Η άλλη αγανάκτησε που έκανε τη μισή από τη δουλειά που της αναλογούσε και δεν έχασε καιρό να μου πετάξει ότι έχει και παιδί και δεν μπορώ να απαιτώ τέτοια πράγματα από εκείνη!

Αθόρυβα θα χαθώ, θα λάβω αποστάσεις. Έξω από τη ζωή μου η τοξικότητα, το οφείλω ΣΕ ΕΜΕΝΑ, στη σταχτοπούτα που είμαι, να βάλω το καλό μου φόρεμα, τα γυαλιστερά μου γοβάκια και να βγω για το παλάτι, να χορέψω τον χορό της ζωής. Το οφείλω στη σχέση μου και στην οικογένεια που θέλω να κάνω.

Και επίκεντρο θα είμαι εγώ!
Ένιωθα άσχημα που θα ντραπεί για εμένα αν εκτεθώ! Που θα εκθέσω το όνομά του!
Δεν έβλεπα ότι υποφέρω από τα σημάδια της κακοποίησης, ότι δεν μου άφηνε χώρο να αναπνέω, ότι με μείωνε με όποιο τρόπο μπορούσε για να με ελέγχει, να ελέγχει τις κινήσεις μου μα πολύ περισσότερο το μυαλό μου, στο οποίο έχει φυτέυσει έναν μόνιμο σαμποτέρ!
Όχι, εγώ τον λυπόμουν και έλεγα, ας μην του δώσω κι άλλο πικρό ποτήρι. Πάλι εκείνος το επίκεντρο! Πάλι ντροπή απέναντί του! Πάλι λίγη απέναντί του!!!!ΛΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΧΡΩΣΤΑΩ!
Τους έχω χαρίσει πάνω από τη μισή μου ζωή. Η έγνοια μου για τους ρόλους που μου ανέθεσαν, η καλή αδερφή, η καλή μητέρα, η καλή σταχτοπούτα.... ποτέ δεν γκρίνιαξα για τις μουτζούρες στο πρόσωπο, την αγένεια, τις προσβολές. Υπέμενα σαν οσιομάρτυρας....Χωρίς καν να συνηδειτοποιώ τι παραχωρώ: εμένα, τη ζωή μου, την ψυχή μου, την ύπαρξή μου.

Δεν χρειάζονται δράματα και εκκωφαντικές κινήσεις. Ούτε θα καταλάβουν για πότε άλλαξαν όλα. Δεν θα λυπηθώ ποτέ ξανα κανέναν τους. Εξάλλου αυτή η στάση είναι βλαπτική για το σύνολο.

Ξημέρωσα στη ζωή μου, ανατέλει ο ωραίος εαυτός μου ΧΩΡΙΣ λάθος και περιττές έγνοιες πια...
Φτάνει πια με την κακοποίηση που έχω καταπιεί και που πάντα με οδηγεί στο να τους χρωστάω! Να χρωστάω στους κακομαθημένους βρικόλακες που μου ρουφούν το αίμα με τις ευλογίες μου....

Παιδί μου, γιαβρί μου, ψυχούλα μου, εγώ και η μανούλα σου σε περιμένουμε να ρθεις. 

18.10.18

Σε ευχαριστώ....

Μαργαρίτα,

σε ευχαριστώ αλήθεια, γιατί σπάνια κλαίει κάποιος για τον πόνο μου.

Σε ευχαριστώ που κράτησες παρέα στο δάκρυ μου,

συγκινούμαι αφάνταστα που ήσουν εκεί.

Ακόμα κι αν εγώ δεν έκλαψα...σε ευχαριστώ που έκλαψες εσύ.

Μακάρι να μην χρειαζόταν. Αλλά αφού χρειαζόταν σε ευχαριστώ.

Ναι.

Χρειάζομαι βοήθεια, συμπαράσταση, αγάπη, προσοχή,
να με ρωτάνε κάθε μέρα,
να ασχολούνται κάθε μέρα,
να μου λένε, πονάς πολύ μικρή μου;
Κι εγώ να μην είμαι καλά και να πονάω.

Γιατί αυτή είναι η αλήθεια,
μου χαντάκωσαν τον πόνο μου,
κι εγω από τότε περιφέρομαι
σα φάντασμα
πάνω στη γη
και τον ψάχνω.


8.10.18

Μην αρνείσαι να χρησιμοποιείς τη δύναμή σου.

Και να θυμάσαι ότι δεν είσαι:

Δεν είσαι μητέρα του, δεν είσαι γυναίκα του. 

6.10.18

Σήμερα...

Μου λείπουν οι άνθρωποι που μου εμπνέουν βαθιά συναισθήματα...

που η ψυχή τους παλλόμενη και ζωντανή εισχωρεί μέσα στο πετσί μου...

Μου λείπουν η ανατριχίλα και το δέος και η ομορφιά
που γεννιώνται από κάποιες ωραίες συναντήσεις
ανθρώπου με άνθρωπο. 

18.9.18

Το να διατηρείς την αυτονομία σου μέσα στη σχέση,
τη ζωτική σου δύναμη,
ναι είναι κάτι εφικτό.

Να μην αφήνεσαι, να μην ξεχνάς εσένα,
να μην παραδίνεσαι στα θέλω και τις επιλογές του άλλου.
Να μην έχεις μαξιλάρι σου τον άλλο.
Η ζωή είναι αυτό που είναι για εσένα, αρκεί να ακούς τον εαυτό σου. 

17.9.18

Η ανάγκη επαφής με τον πυρήνα μου,
η ανάγκη να βρω τον εαυτό μου,
να φοράω τα χίπικα χαλαρά ρούχα μου,
να μην ασκώ εξουσία αλλά αγάπη,
να κάνω βόλτες αιθέριες στην παραλία,
να έχω συμφιλιώσει την ευθύνη με την ελευθερία.

Να τραγουδάει η ψυχή μου ελεύθερα,
γάργαρα, 
να τρέφει με ζωτική δύναμη το κορμί μου,
να με βρω, 
να με βρω....

Σε ευχαριστώ και συγνώμη.
Που ψάχνω να με βρω έξω από εμένα.

Και από εδώ και στο εξής δεν θα αφεθώ στα χέρια κανενός.

Και θα υπερασπίζομαι τη φωνή μου, το ρυθμό μου, αυτά που αγαπώ,
που προτιμώ, τα χνάρια στα οποία θέλω να βαδίζω και θαρετά,
υπομονετικά, σταθερά, την άποψή μου θα εκθέτω σε όσα διαφωνώ.

Ναι δέχομαι.

Να είμαι αληθινή.

11.9.18

Γυρνώντας στα ίδια σημεία
δεν βρίσκω την ίδια εμένα.

Τα χρόνια ξεκολλάνε από πάνω μας
κομμάτια εαυτού.

Γυρνώντας στα ίδια σημεία
βρίσκω πάντα λίγη από εμένα.

Μια κουκίδα αναλλοίωτη που έμεινε 
στο μέσο του ωκεανού.

9.9.18

Ανθρώπινο τραύμα...

Αυτό που περισσότερο απ' όλα κινδυνεύει να χαθεί με το τραύμα,
είναι η απαλότητά σου...


7.9.18

Το σώμα είναι ο ναός της ψυχής ...

Σε ευχαριστώ για όλα τα προβλήματα που μου έχεις δημιουργήσει...

Σε ακούω πάντα σώμα μου....πιο απαλά, μου λες, πιο σιγά, μου λες.....
Θα ενσωματώσω σε όσα έχω ήδη στο διάβα μου, περισσότερη απαλότητα. Μα τι όμορφη λέξη...και συναίσθημα, ναι..... είμαι μαλακή, σαν ζυμάρι, σαν λουλούδι που γέρνει στην πρώτη υποψία ανέμου...είμαι απαλή σαν το πιο ανεπαίσθητο χάδι..

Απαλή σαν το τραγούδι των κοχυλιών.

Έσκυψα πολλά βράδια από πάνω σου,

εγώ κι εσύ δυο άγνωστοι γνωστοί.

Και να που με ανταμοίβεις.

Σε ακούω και σε ευγνωμονώ.

29.8.18


Καλοκαίρι Αυγούστου,
η ψυχή μοσχοβολά και αναπαύεται
πάνω σε τόση ομορφιά...









"Εγώ, κληρονόμος πουλιών,
πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω"

Μ.Σ.

Εγώ, κληρονόμος χαμένων στιγμών,
πρέπει να αποδίδω φόρο τιμής στο ανεκπλήρωτο....

Ποίηση δεν μπορεί να γραφεί χωρίς μια κάποια απώλεια, μια κάποια αίσθηση πένθους...

7.8.18

Συνειδητά

Δεν μου αρέσει ο τρόπος της, που φέρεται σε όλους σαν να είναι μωρά παιδιά, σαν να χρειάζονται απέραντη φροντίδα και τρυφερότητα...

Δεν μου αρέσει, γιατί αυτό μαρτυρά τη δική της ανάγκη για διακριτική μεταχείριση....

Με κούρασαν οι ενήλικες που δεν είναι ενήλικες, εκείνοι που αξιώνουν φροντίδα από τους άλλους στο βαθμό που δεν αναλαμβάνουν πλήρως τη δική τους ευθύνη.

Δεν θα σηκώσω την ευθύνη κανενός.

Αυτό στο τέλος τέλος είναι το ΟΡΙΟ: η ανάγκη για δικαιοσύνη, για απόδοση του κάθε πράγματος στην αιτία του και στον κάθε άνθρωπο της ευθύνης του.

Μια ωραία, απαλή δικαιοσύνη ξημερώνει, απέναντι στον εαυτό μου....

Μεγαλώνω ναι, εκείνο το κοριτσάκι που υπήρξα με κοιτά με μάτια θαμπά, γουρλωμένα, το έχω εδώ και καιρό πάρει αγκαλιά, το έχω μεγαλώσει μέσα μου, με το δικό μου χρόνο, με το δικό μου αίμα.

Τώρα ξέρει, ότι έχω πια αλλάξει, έχω πια συνειδητοποιήσει, αναλύσει, αποδεχθεί, οριοθετήσει.

Ιδού η μαγική λέξη.

Δεν μου αρέσουν τα παιδιαρίσματα των μεγάλων ανθρώπων.

Το χάδι ενίοτε είναι πολύ πιο βλαπτικό από την ευθύτητα που ξεβολεύει. 

6.8.18

Το παιδί μας...

Εσένα καθόλου δεν σε πειράζει το δικό σου κομματάκι που θα λείπει,
σου αρκεί μου λες να είναι το παιδί μας,
αρκεί να το φτιάξουμε και με ένα κομματάκι ετερότητας....
Σου αρκεί, αρκεί να μην ξέρεις κάποιον άλλο που να σε στοιχειώνει...

Και τα αδερφάκια του τα θεωρείς ευλογία...

Τι όμορφη που είσαι αγαπη μου και πόσο μου αλλάζεις, μου ανοίγεις, των πραγμάτων την προοπτική.

Ναι, θα ήταν το δικό σου υλικό και τώρα θα είναι ένα υλικό που θα είναι ακριβώς σαν να ήταν το δικό σου ...

Μου αρκεί, σου λέω μου αρκεί. 

4.8.18

Κανένα παιδί...

Κανένα παιδί,
δεν μας ανήκει πραγματικά. Δεν είναι 100% βιολογικά δικό μας,  αυτό προσπαθεί να μας διδάξει ο νόμος της φύσης ξεγελώντας μας παράλληλα...ότι δηλαδή επιλέξαμε τον άνθρωπο του οποίου το βιολογικό υλικό θα έχει το παιδί μας μαζί με το δικό μας.
Πάντα το παιδί μας φέρει μόνο τη μισή μας πλευρά...και την άλλη μισή την παίρνει από το σύντροφό μας.
Μα είναι ψευδαίσθηση ότι ξέρουμε, ποιος θα υπερνικήσει τι και πώς τελικά θα είναι το παιδί.
Κανένα παιδί δεν είναι δικό μας, στην πραγματικότητα υπήρξαμε μια μικρή γέφυρα,
ή καλύτερα ένα μικρό λιθαράκι στο συνένωμα ανόμοιων ποικίλων υλικών που έρχονται από τα βάθη των αιώνων.
Το παιδί μας είναι η συμφιλίωση με την ετερότητα και το άγνωστο μέσα μας,
τα αποκαλυπτήρια γίνονται αφού γεννηθεί μα ακόμα και τότε
οι γονείς παρόλη την καλή προσπάθεια δεν θα μπορούσαν να ξεχωρίσουν
σε ποιον από τους δύο ή σε ποιον γονιό τους ή σε ποιον πρόγονο μπορούν να αποδοθούν τα χαρακτηριστικά που έχει το παιδί τους.
Φαίνεται λοιπόν ότι πάντα προηγείται μια κρυφή επιλογή,
καλά φυλαγμένη στα γρανάζια της ύπαρξης , μια διαδικασία μέσα από την οποία ο καθένας μας καταλήγει να συγκροτηθεί σε ον, μέσα από τυχαίες ή ηθελημένες διασταυρώσεις και προσμίξεις.
Τελικά το δικό μας δεν είναι αληθινά κανένα
και είμαστε μεταξύ μας ενωμένοι με υπόγειες ρίζες
πολύ περισσότερο από όσο μπορούμε να φανταστούμε. 

23.7.18

Νοσταλγία...

Αν γεννιόμουνα ξανά,
το όνομά μου θα ήθελα να ήταν
Νοσταλγία...

Νοσταλγία για όλα,
για τα πάντα,
για το τίποτα,
κυρίως για 'κείνα που διαφεύγουν:

Tο λιοπύρι της ξεγνοιασιάς,
το χορό των εντόμων,
τα χάδια στην πλάτη,
την άμμο που καίει,
το όνειρο που σε ξυπνάει,
τη ζωή που περνάει,
το χρόνο που κοιτάει.

2.7.18

Σας ευχαριστώ...

Σας ευχαριστώ,
γιατί μου μάθατε τη σημασία του να είμαι (υγιώς) εγωίστρια...
Και μου δείξατε πόσο σας θρέφω και πόσο με παραμελώ.
Κέντρο της ζωής μου θα είμαι μόνο ΕΓΩ.
Και ο χρόνος μου
και ο πόνος μου
και η χαρά μου
σε ΄μένα κοντά θα λιμνάζουν....

Έφευγα έφευγα, χρόνια και δάκρυα μακριά μου.
ήρθε η ώρα να μείνω εδώ μαζί μου.