9.11.18

Το σύνδρομο της σταχτοπούτας

-Ζητάς από τον πατέρα σου την άδεια να σε αφήσει να ζήσεις τη ζωή σου;

Μου είπε...πόσο μου ετνυπώθηκε η φράση, τη σκέφτομαι ξανά και ξανά...είναι τραγικό αλλά ναι, πέρα για πέρα αληθινό. Γεννήθηκα χρωστώντας.

Εάν θα μπορούσα να βάλω έναν τίτλο στο παραμύθι μου, αυτό θα ήταν "το σύνδρομο της σταχτοπούτας".

Αρχίζω να καταλαβαίνω ότι εγώ και μόνο εγώ τους αφήνω να ορίζουν τη ζωή μου.
Το σύνδρομο της υπηρέτριας. Αγοράζω κάτι ακριβό και έχω τύψεις.
Είμαι εδώ για να σε υπηρετώ.
Για να σε φροντίζω να μην σου λείψει τίποτα.
Είμαι εδώ για να δίνω μέχρι να στραγγιστώ τελείως.
Ο ένας με πήρε τηλέφωνο για να μου κάνει τον έξυπνο. Να μου δώσει συμβουλή! Αν είναι ποτέ δυνατόν!

Η άλλη αγανάκτησε που έκανε τη μισή από τη δουλειά που της αναλογούσε και δεν έχασε καιρό να μου πετάξει ότι έχει και παιδί και δεν μπορώ να απαιτώ τέτοια πράγματα από εκείνη!

Αθόρυβα θα χαθώ, θα λάβω αποστάσεις. Έξω από τη ζωή μου η τοξικότητα, το οφείλω ΣΕ ΕΜΕΝΑ, στη σταχτοπούτα που είμαι, να βάλω το καλό μου φόρεμα, τα γυαλιστερά μου γοβάκια και να βγω για το παλάτι, να χορέψω τον χορό της ζωής. Το οφείλω στη σχέση μου και στην οικογένεια που θέλω να κάνω.

Και επίκεντρο θα είμαι εγώ!
Ένιωθα άσχημα που θα ντραπεί για εμένα αν εκτεθώ! Που θα εκθέσω το όνομά του!
Δεν έβλεπα ότι υποφέρω από τα σημάδια της κακοποίησης, ότι δεν μου άφηνε χώρο να αναπνέω, ότι με μείωνε με όποιο τρόπο μπορούσε για να με ελέγχει, να ελέγχει τις κινήσεις μου μα πολύ περισσότερο το μυαλό μου, στο οποίο έχει φυτέυσει έναν μόνιμο σαμποτέρ!
Όχι, εγώ τον λυπόμουν και έλεγα, ας μην του δώσω κι άλλο πικρό ποτήρι. Πάλι εκείνος το επίκεντρο! Πάλι ντροπή απέναντί του! Πάλι λίγη απέναντί του!!!!ΛΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΧΡΩΣΤΑΩ!
Τους έχω χαρίσει πάνω από τη μισή μου ζωή. Η έγνοια μου για τους ρόλους που μου ανέθεσαν, η καλή αδερφή, η καλή μητέρα, η καλή σταχτοπούτα.... ποτέ δεν γκρίνιαξα για τις μουτζούρες στο πρόσωπο, την αγένεια, τις προσβολές. Υπέμενα σαν οσιομάρτυρας....Χωρίς καν να συνηδειτοποιώ τι παραχωρώ: εμένα, τη ζωή μου, την ψυχή μου, την ύπαρξή μου.

Δεν χρειάζονται δράματα και εκκωφαντικές κινήσεις. Ούτε θα καταλάβουν για πότε άλλαξαν όλα. Δεν θα λυπηθώ ποτέ ξανα κανέναν τους. Εξάλλου αυτή η στάση είναι βλαπτική για το σύνολο.

Ξημέρωσα στη ζωή μου, ανατέλει ο ωραίος εαυτός μου ΧΩΡΙΣ λάθος και περιττές έγνοιες πια...
Φτάνει πια με την κακοποίηση που έχω καταπιεί και που πάντα με οδηγεί στο να τους χρωστάω! Να χρωστάω στους κακομαθημένους βρικόλακες που μου ρουφούν το αίμα με τις ευλογίες μου....

Παιδί μου, γιαβρί μου, ψυχούλα μου, εγώ και η μανούλα σου σε περιμένουμε να ρθεις. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: