Ξυπνώ με τη σκέψη σου...
Μνήμες, επιθυμίες, αναμνήσεις...αν ήσουν αλλιώς;
Αν ήμουν αλλιώς;
Αν όλα γίνονταν λίγο αλλιώς;
Να μεγαλώναμε λέει χωρίς αυτή την πονετική αίσθηση εγκατάλειψης....
Να μου έλεγες μπράβο! Ελένη μπορείς!
Να με ρωτούσες πιο πολλά πράγματα για εμένα.
Να μοιραζόσουν πιο πολλά πράγματα για εσένα.
Όταν κάποιος χάνεται, καταλαβαίνεις πόσο τον είχες
και ποια κομμάτια του δεν είχες ποτέ - και άρα τί δεν έχασες...
'Ηταν πολλά τα κομμάτια πατέρα...
Ανεξίτηλες οι στιγμές της τελευταίας μας εβδομάδας..
Κατά λάθος με πήρες με την κάμερα...είδες το πρόσωπό μου..
Είπες "το πρόσωπό σου..." με θαυμασμό και ανακούφιση και ικανοποίηση.
Με καλούσες, μας καλούσες συνεχώς...
Σου είπα ότι έχω το στομάχι μου, σου έδειξα τον φιδέ που έτρωγα εκείνη την ώρα...
Και ναι, την επόμενη μέρα θυμήθηκες, να με ρωτήσεις πώς είμαι..
Πώς είναι το στομάχι σου;
Με ξάφνιασες...και μετά "Έχω να σου κάνω μια πρόταση για τη ζωή σου..! Θα στην πω αύριο!"
Όλος χαρά, σαν να βρήκες τη λύση ενός παράξενου αινίγματος.
Και πιο μετά ο βήχας σου...μην ήταν η εισρόφηση των τροφών που σε πήρε μακριά;
Όπως και να έχει, αυτά τα λόγια της Άννας μου απαλύνουν τον πόνο..
"Μου είχε πει πολύ γλυκά, δεν είναι ο θάνατος που σε πειράζει, αλλά ο εκφυλισμός του ανθρώπου, ο θάνατος είναι η λύτρωση και δεν σου μένει αυτός, αλλά η πορεία που έκανες μέχρι αυτόν"
Αχ μνήμες, μνήμες κυρίως γλυκές.
"Άλλαξες γυναίκα; Όχι, Άλλαξες δουλειά; Όχι. Άλλαξες σπίτι; Όχι..Ε τότε πως να μην πάθεις καρδιά...." Ήσουν ένας bon viveur. Απορροφημένος από τον εαυτό σου, δινόσουν στην απόλαυση, σωτήριο το χαρτί σου αυτό.
Να κρατάς καλά μέσα σου το νόημα της αξιοπρέπειας...
Ελένη και Ελύτης συνδέονται με τον Ήλιο και την Ελευθερία...η ωραιότερη αφιέρωση που μου έκανες ποτέ σου. Πρέπει αυτό το βιβλίο να το βρω..
Το τραγούδι που λέγαμε και οι τρεις για τα κύματα που αρμενίζουν όταν πηγαίναμε στον Αρμενιστή, έρημοι μετά τη μαμά...Η γλυκιά σου παραμυθία.
Στη ζωή πρέπει να κάνεις υπέρβαση του ευατού.
Να ξέρεις την τέχνη της επιβίωσης.
Δεν υπάρχει θεός, μόνο ο άνθρωπος.
Αχ το γραγρού και οι καυτερές πιπεριές...
Το βουνό που μας πήγαινες...Σειχ-Σου.
Είστε σαν δύο πέτρες δίπλα στη θάλασσα που συνομιλούν...
Οι ρακέτες που παίξαμε.
Το πόσο σου άρεζε όταν έτρωγα κάτι καλό και κουνούσα το χέρι..
έτσι έκανε και η Ρίτσα! Μου έλεγες..
Το πόσο σου άρεζε όταν άρχιζα το "κακομοίρη μου!"
Το επαναλάμβανες με την τσαχπινιά σου όλη....
Πόσο γελούσαμε, μικρά, κοφτά λογάκια, με το δικό μας ιδιαίτερο χιούμορ.
Με έπιανες και σε έπιανα πατέρα.
Η παγώνα που τρόγαμε το ψαράκι μας και η βόλτα στη θάλασσα μετά.
Να θαυμάζετε την ομορφιά, κοιτάξτε το ηλιοβασίλεμα! Έλεγες με κάποια ανεξήγητη οργή, λες και παραλείπαμε να κάνουμε το αυτονόητο...
Μα μέσα μου σαν παιδί έψαχνα τον τρόπο να σου πω ότι ήταν αυτό που έκανα ήδη και εσύ το αγνοούσες...
Αχ αγάπη μου γλυκιά, έτσι σε ηρεμούσα την τελευταία σου εβδομάδα...Κάνε νανάκια αγάπη μου, σε αγαπάω...άκουγα μετά μια ανάσα ανακούφισης...
Πόσο πολύ σε αγάπησα, άραγε θα το μάθεις;
Σε νιώθω διαρκώς δίπλα μου...
ένα κομμάτι μου εγωιστικό θα ήθελε να σου πει, μείνε.
Μα θέλω να ζεις γαλήνια εκεί πέρα από τους γαλαξίες,
μέσα σε ένα παράδεισο με το πιο πράσινο χρώμα που έχεις δει ποτέ σου...
Να γελάς έτσι όπως σε θυμάμαι σε μια φωτογραφία δίπλα στη γκλίτσα σου..
Με κλειστά μάτια, απαλό πρόσωπο, στραμμένο προς τον ουρανό.
Ξεκουράσου πατέρα, πάλεψες με τους άλλους, με τον εαυτό σου, γέμισες βάσανα, αφέσου και ξεκουράσου τώρα...
Μνήμες, επιθυμίες, αναμνήσεις...αν ήσουν αλλιώς;
Αν ήμουν αλλιώς;
Αν όλα γίνονταν λίγο αλλιώς;
Να μεγαλώναμε λέει χωρίς αυτή την πονετική αίσθηση εγκατάλειψης....
Να μου έλεγες μπράβο! Ελένη μπορείς!
Να με ρωτούσες πιο πολλά πράγματα για εμένα.
Να μοιραζόσουν πιο πολλά πράγματα για εσένα.
Όταν κάποιος χάνεται, καταλαβαίνεις πόσο τον είχες
και ποια κομμάτια του δεν είχες ποτέ - και άρα τί δεν έχασες...
'Ηταν πολλά τα κομμάτια πατέρα...
Ανεξίτηλες οι στιγμές της τελευταίας μας εβδομάδας..
Κατά λάθος με πήρες με την κάμερα...είδες το πρόσωπό μου..
Είπες "το πρόσωπό σου..." με θαυμασμό και ανακούφιση και ικανοποίηση.
Με καλούσες, μας καλούσες συνεχώς...
Σου είπα ότι έχω το στομάχι μου, σου έδειξα τον φιδέ που έτρωγα εκείνη την ώρα...
Και ναι, την επόμενη μέρα θυμήθηκες, να με ρωτήσεις πώς είμαι..
Πώς είναι το στομάχι σου;
Με ξάφνιασες...και μετά "Έχω να σου κάνω μια πρόταση για τη ζωή σου..! Θα στην πω αύριο!"
Όλος χαρά, σαν να βρήκες τη λύση ενός παράξενου αινίγματος.
Και πιο μετά ο βήχας σου...μην ήταν η εισρόφηση των τροφών που σε πήρε μακριά;
Όπως και να έχει, αυτά τα λόγια της Άννας μου απαλύνουν τον πόνο..
"Μου είχε πει πολύ γλυκά, δεν είναι ο θάνατος που σε πειράζει, αλλά ο εκφυλισμός του ανθρώπου, ο θάνατος είναι η λύτρωση και δεν σου μένει αυτός, αλλά η πορεία που έκανες μέχρι αυτόν"
Αχ μνήμες, μνήμες κυρίως γλυκές.
"Άλλαξες γυναίκα; Όχι, Άλλαξες δουλειά; Όχι. Άλλαξες σπίτι; Όχι..Ε τότε πως να μην πάθεις καρδιά...." Ήσουν ένας bon viveur. Απορροφημένος από τον εαυτό σου, δινόσουν στην απόλαυση, σωτήριο το χαρτί σου αυτό.
Να κρατάς καλά μέσα σου το νόημα της αξιοπρέπειας...
Ελένη και Ελύτης συνδέονται με τον Ήλιο και την Ελευθερία...η ωραιότερη αφιέρωση που μου έκανες ποτέ σου. Πρέπει αυτό το βιβλίο να το βρω..
Το τραγούδι που λέγαμε και οι τρεις για τα κύματα που αρμενίζουν όταν πηγαίναμε στον Αρμενιστή, έρημοι μετά τη μαμά...Η γλυκιά σου παραμυθία.
Στη ζωή πρέπει να κάνεις υπέρβαση του ευατού.
Να ξέρεις την τέχνη της επιβίωσης.
Δεν υπάρχει θεός, μόνο ο άνθρωπος.
Αχ το γραγρού και οι καυτερές πιπεριές...
Το βουνό που μας πήγαινες...Σειχ-Σου.
Είστε σαν δύο πέτρες δίπλα στη θάλασσα που συνομιλούν...
Οι ρακέτες που παίξαμε.
Το πόσο σου άρεζε όταν έτρωγα κάτι καλό και κουνούσα το χέρι..
έτσι έκανε και η Ρίτσα! Μου έλεγες..
Το πόσο σου άρεζε όταν άρχιζα το "κακομοίρη μου!"
Το επαναλάμβανες με την τσαχπινιά σου όλη....
Πόσο γελούσαμε, μικρά, κοφτά λογάκια, με το δικό μας ιδιαίτερο χιούμορ.
Με έπιανες και σε έπιανα πατέρα.
Η παγώνα που τρόγαμε το ψαράκι μας και η βόλτα στη θάλασσα μετά.
Να θαυμάζετε την ομορφιά, κοιτάξτε το ηλιοβασίλεμα! Έλεγες με κάποια ανεξήγητη οργή, λες και παραλείπαμε να κάνουμε το αυτονόητο...
Μα μέσα μου σαν παιδί έψαχνα τον τρόπο να σου πω ότι ήταν αυτό που έκανα ήδη και εσύ το αγνοούσες...
Αχ αγάπη μου γλυκιά, έτσι σε ηρεμούσα την τελευταία σου εβδομάδα...Κάνε νανάκια αγάπη μου, σε αγαπάω...άκουγα μετά μια ανάσα ανακούφισης...
Πόσο πολύ σε αγάπησα, άραγε θα το μάθεις;
Σε νιώθω διαρκώς δίπλα μου...
ένα κομμάτι μου εγωιστικό θα ήθελε να σου πει, μείνε.
Μα θέλω να ζεις γαλήνια εκεί πέρα από τους γαλαξίες,
μέσα σε ένα παράδεισο με το πιο πράσινο χρώμα που έχεις δει ποτέ σου...
Να γελάς έτσι όπως σε θυμάμαι σε μια φωτογραφία δίπλα στη γκλίτσα σου..
Με κλειστά μάτια, απαλό πρόσωπο, στραμμένο προς τον ουρανό.
Ξεκουράσου πατέρα, πάλεψες με τους άλλους, με τον εαυτό σου, γέμισες βάσανα, αφέσου και ξεκουράσου τώρα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου