Πώς ο θάνατος μπορεί να είναι ευλογία;
Αποκατάσταση αδικίας;
Αίσθηση ότι οι νεκροί σου σε φροντίζουν;
Αίσθηση ότι ελευθερωμένοι από το στενό κοστούμι της σάρκας
αναθεωρούν όλα όσα έπραξαν και σκέφτηκαν;
Πριν αναχωρήσουν για το μεγάλο ταξίδι...
Σε κάποιες κουλτούρες ο θάνατος είναι γιορτή.
Όταν είναι στο σωστό τόπο και χρόνο...
Όλα αποδομήθηκαν την τελευταία εβδομάδα και όλα έγιναν όπως έπρεπε να γίνουν.
Μέσα από το θάνατό σου πνοή δημιουργίας.
Δίαυλος για να βρω επαφή με τη μητέρα μου, τη χαμένη μου εκείνη.
Που ήσασταν, που βρίσκομαι.
Μεγάλο και πλούσιο το κληροδότημα,
αντίθετο στις ζωντανές δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε.
Συναντηθήκαμε.
Μετά το θάνατο μέσα μου σε φέρω.
Η δύναμή σου ενώθηκε με τη δική μου.
Πνευματική διαύγεια.
Αισθαντική διαύγεια η μητέρα μου.
Παλμός της γης που με καλεί.
Μου λες να καρφιτσώσω το παρόν.
Με συβμουλέυεις έτσι ελεύθερος και ηλιόλουστος που είσαι.
Έχω την έμπνευση για ένα έργο.
Θα είναι έργο ομαδικό δικό μας.
Η ενέργεια δεν χάνεται ποτέ.
Οι νεκροί μας μας συντροφεύουν.
Και η αδικία αποκαθίσταται.
Υπάρχει ναι, μια τάξη των πραγμάτων ιερή.
Ο θάνατος έχει ιερότητα, αξίζει όλο το σεβασμό μας.
Είναι το πέρασμα σε κάτι πιο ολόκληρο.
Είναι μια φωτεινή στιγμή.
Σκοτεινά γυαλιά της κουλτούρας, του φόβου, της θρησκείας,
δεν μπορείτε να μας στερείτε τις στιγμές μας.
Σε νιώθω και σε ευχαριστώ.
Ξέρω πόσο στοργικά με αγγίζεις.
Στοργικά και προσεκτικά.
Τώρα μπορώ να αγκαλιάσω όλο μου το πένθος.
Τώρα μπορώ να σας έχω και τους δύο ολόκληρους μέσα μου.
Καλό σου ταξίδι πατέρα!
Πέτα!
Σαν πουλί!
Σαν απαλή ψυχή!
Πέτα γεμάτος πεθυμιές και ομορφιά και περηφάνια.
Ψηλά, προς την Ήλιο.
Αποκατάσταση αδικίας;
Αίσθηση ότι οι νεκροί σου σε φροντίζουν;
Αίσθηση ότι ελευθερωμένοι από το στενό κοστούμι της σάρκας
αναθεωρούν όλα όσα έπραξαν και σκέφτηκαν;
Πριν αναχωρήσουν για το μεγάλο ταξίδι...
Σε κάποιες κουλτούρες ο θάνατος είναι γιορτή.
Όταν είναι στο σωστό τόπο και χρόνο...
Όλα αποδομήθηκαν την τελευταία εβδομάδα και όλα έγιναν όπως έπρεπε να γίνουν.
Μέσα από το θάνατό σου πνοή δημιουργίας.
Δίαυλος για να βρω επαφή με τη μητέρα μου, τη χαμένη μου εκείνη.
Που ήσασταν, που βρίσκομαι.
Μεγάλο και πλούσιο το κληροδότημα,
αντίθετο στις ζωντανές δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε.
Συναντηθήκαμε.
Μετά το θάνατο μέσα μου σε φέρω.
Η δύναμή σου ενώθηκε με τη δική μου.
Πνευματική διαύγεια.
Αισθαντική διαύγεια η μητέρα μου.
Παλμός της γης που με καλεί.
Μου λες να καρφιτσώσω το παρόν.
Με συβμουλέυεις έτσι ελεύθερος και ηλιόλουστος που είσαι.
Έχω την έμπνευση για ένα έργο.
Θα είναι έργο ομαδικό δικό μας.
Η ενέργεια δεν χάνεται ποτέ.
Οι νεκροί μας μας συντροφεύουν.
Και η αδικία αποκαθίσταται.
Υπάρχει ναι, μια τάξη των πραγμάτων ιερή.
Ο θάνατος έχει ιερότητα, αξίζει όλο το σεβασμό μας.
Είναι το πέρασμα σε κάτι πιο ολόκληρο.
Είναι μια φωτεινή στιγμή.
Σκοτεινά γυαλιά της κουλτούρας, του φόβου, της θρησκείας,
δεν μπορείτε να μας στερείτε τις στιγμές μας.
Σε νιώθω και σε ευχαριστώ.
Ξέρω πόσο στοργικά με αγγίζεις.
Στοργικά και προσεκτικά.
Τώρα μπορώ να αγκαλιάσω όλο μου το πένθος.
Τώρα μπορώ να σας έχω και τους δύο ολόκληρους μέσα μου.
Καλό σου ταξίδι πατέρα!
Πέτα!
Σαν πουλί!
Σαν απαλή ψυχή!
Πέτα γεμάτος πεθυμιές και ομορφιά και περηφάνια.
Ψηλά, προς την Ήλιο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου