Η μεγάλη, η απέραντη ομορφιά...
Πες μου γιατί, έχω τόσες και τόσες και τόσες μνήμες από εσένα;
Μυρίζεις τα πάντα!
Χωριό, Πεντάλοφος....μαυρισμένα καυσόξυλα, κουτσομπολιό από τις γυναίκες της αυλής... αθωότητα παιδιού που παραμένει, εμφύλιο που μυρίζει αίμα, φόβο παιδικού οικοτροφείου, περηφάνια για αυτό που είσαι, αγάπη για τα δέντρα, τα ποτάμια και τα βουνά...
Πάντα η αγάπη σου αυτή για όλα με έπειθε, ιδίως για εκείνα που ποτέ δεν είπες.
Μυρίζεις ΑΠΘ και Θεσσαλονίκη και ΖΟΝΑΡ και καφετέριες και πάρτυ. Περήφανέ μου άνθρωπε, ανταγωνιζόσουν τις γυναίκες.... έτσι μου έλεγε η μάνα σου. Έβαλες κάποτε στο μάτι μια ανώτερής σου τάξης και αναρωτήθηκες εάν θα γυρνούσε ποτέ να κοιτάξει. Ο πρώτος σου γάμος ήταν λάθος, ποτέ δεν θα κατάφερνες καλά στα ζητήματα της καρδιάς.
Απέμεινες με ένα παιδί μέσα στην αμήχανη αγκαλιά σου. Δεν σου έτυχαν και λίγα... Προχώρησες μπροστά. Στον Όλυμπο γνώρισες τη μητέρα μου...άλλη πονεμένη ύπαρξη. Με καταγωγή από τη Μικρά Ασία. Ρίζες πολίτισσας, ψυχή απαλή και πασπαλισμένη με τα πιο γλυκά μπαχαρικά. Μάτια μαύρα σαν κάρβουνο, σε έδεσαν για πάντα.
Αργότερα μου είπες ότι σαν περνάς από το νεκροταφείο που πλέον κατοικούσε, φυλάς τρυφερά το πάνω μέρος της παλάμης σου και είναι κάθε φορά σαν να φιλάς εκείνη και να της λες, δεν ξέχασα ακόμα. Αυτές οι τρυφερές σχισμές της ψυχής σου με αιχμαλώτισαν. Προχώρησες μετά το χαμό της, μας φρόντισες όσο καλύτερα μπορούσες.
Πάλεψες για το περιαστικό δάσος... τα νομικά σε βάρυναν πολύ. Το χέρι σου αρρώστησε στην αρχή, σαν το δικό μου πατέρα... Μα κάποτε το πήρες απόφαση ότι η ζωή σου θα είναι να γράφεις, να γράφεις, να γράφεις. Και έπιασες τα χαλινάρια και έκανες ότι καλύτερο μπορούσες. Σε θαυμάζω γι αυτό. Πάλεψες ναι, να μην δοθεί σπιθαμή, να μην χτιστεί. Μας πήγαινες...μας έμαθες την κραυγή του ορειβάτη. Ήσουν τότε γεμάτος ονειρα, επιτυχία και όρεξη για ζωή.
Πρώτα μας παραδεισένια χρόνια! "ΕΧΕΧΕΧ ΜΩΡΕ" σε ακούω να μου φωνάζεις πίσω από τα δέντρα...Βουνίσιος αέρας, στεφάνι του Μαγιού και το απαλό φιλί που δίνεις στη μαμά. Προσπαθούσατε και καταφέρνατε να μας ποτίσετε αρκετή ευτυχία. Οι τέσσερίς μας Αρμενιστή, εμείς γυμνά στη θάλασσα.
Πλαζ στην Αρετσού. Σε κοιτάω από τη μπαλαρίνα. Αγαπώ τα άσπρα μαλλιά σου. Δεν θα ξεχάσω την αίσθηση που είχε εκείνο το κούνημα και πόσο σταθερό σημείο μου φαινόσουν εσύ όταν κοίταγα από πάνω.
Πάντα με έκανες να νιώθω ότι το κάθετι είναι λιγοστό και γι αυτό πολύτιμο. Ποτέ δεν ένιωθα ότι είχα αρκετά λεφτά για να ανέβω σε όλα τα παιχνίδια. Πλαζ, τσουρέκι, Αη- γιαννιού, κάθε χρόνο, επτά Γενάρη...Πλησιάζει πατέρα η γιορτή σου... Θυμάμαι τα κανάλια και εσάς να βουτάτε, γυμνοί και περήφανοι μες στο χειμώνα. Ο φίλος σου ο Τζίμης, η Ρούλα.... απλοί άνθρωποι, με αυτούς ρίζωνες καλύτερα. Ακόμα προσπαθώ να σου συγχωρήσω που πήγες κι άφησες στην πλαζ τον παλιό μου υπολογιστή. Με όλα τα γραπτά μου. Δεν τον ζήτησα ποτέ πίσω. Έτσι έκανα, σου χάριζα ψυχικές μου εκτάσεις χωρίς καλά καλά να το καταλαβαίνω.
Ωραίες κουβέντες που μου είπες...Στη ζωή δεν μπορούμε να έχουμε πάντα αυτό που θέλουμε (ενώ σου τραβούσα τα μαλλιά για να πιάσω το τηλεκοντρόλ, ήθελα να δω ένα παιδικό). Να ξέρεις την τέχνη της επιβίωσης. Να κάνεις υπέρβαση του εαυτού σου. Δεν υπάρχει καλός και κακός, ο καθένας το βλέπει από την πλευρά του. Δεν υπάρχει θεός, κοίτα τα μαμούνια πως γεννήθηκαν μέσα από τον τραχανά. Πιστεύω στον άνθρωπο. .. εάν τη χάσουμε θα είστε πολύ άτυχα (αυτό εκείνο το καλοκαίρι που χάσαμε τη μαμά. Χωρίς ποτέ να έχεις τα εργαλεία, προσπάθησες να μας προετοιμάσεις).
Θυμάμαι τις φορές που με χτύπησες από τα νεύρα σου, θυμάμαι πολλές αδύναμες στιγμές σου αφού χάθηκε η μαμά, μα κυρίως δεν ξεχνώ πως με την επόμενη γυναίκα σου κυλίστηκες στο λάκο της παθογένειας, της αρρώστιας. Έχανες λίγο λίγο εσένα. Σε έκανε πιο άσχημο αυτή η γυναίκα, ναι. Κι ας έπαιρνα συνήθως το μέρος της.
Πάντα κρεμόσουν από το φουστάνι της μητέρας σου και ο πατέρας σου ανησυχούσε για εσένα ότι θα τα κάνεις μαντάρα. θυμάσαι αλήθεια το Γραγρού? Ζεστή φασολάδα και ρυζόγαλο...και εκείνη η καυτερή πιπεριά που μου είπες να μην φοβάμαι να φάω. Βάλαμε ταυτόχρονα το κεφάλι μας κάτω από τη βρύση.
Θυμάσαι τότε που νόμισα ότι είχα την πρώτη μου περίοδο; ¨Ημασταν στον Πεντάλοφο άγαρμπε πατέρα μου....μου έφερες λουλούδια και μετά με μάλωσες αμέσως.
Μου είπες όπου ταξιδεύω να μελετώ από πριν την ιστορία του τόπου. Μου είπες να βγάλω κάρτα διαρκείας για το μέγαρο μουσικής και να ακούω Σοπέν. Μην νομίζεις πατέρα, τα άκουσα τα σ' αγαπώ σου, τα μάζεψα κάτω από το μαξιλάρι μου στην άκρη της νύχτας.
Εκείνος ο ρευματικός πυρετός πολύ αμφιβάλλω αν είχε καλά το πείσμα σου υπολογίσει... Μπορεί να σε έχει γονατίσει μα επιμένεις και έχεις το θαυμασμό μου γι αυτό.
Σε αγαπώ ώρες ώρες τόσο βαθιά που φοβάμαι τον αφανισμό μου με τον δικό σου.
Μα μετά λέω όχι, θα μπορέσω να είμαι ολόκληρη, η ζωή πάντα μας καλεί μπροστά.
Αχ πατέρα, πόσος θυμός στο τέλος, γιατί είχες συνηθίσει να μην σε παιδεύω μα έρπεπε να μεγαλώσω και να είμαι ο εαυτός μου. "Θέλει κότσια να κάνεις επανάσταση, δεν τα έχεις!" μου είπες άγρια κάποτε πάνω σε κάποια κυκλοθυμία σου. Αναρωτιέμαι πόσο καλά με ήξερες τότε...
Αγαπάς τον Ελύτη, τον ήλιο. Πάντα αυτό στην καρδιά μου κρατώ, και την ποίηση. Μας έδεσες πάνω σου με τα ποιήματα που έγραψες, λίγα μα αισθαντικά και λαμπερά σαν πολύτιμα πετράδια. Πριν λίγα χρόνια μου είπες ότι φαντάζεσαι εμένα και τη Δήμητρα σαν δύο πέτρες που βρέθηκαν δίπλα δίπλα στην θάλασσα και συνομιλάνε αιώνια. Δεν πρόλαβες μα ήθελες να γράψεις τη συνομιλία...Νομίζω ότι ποτέ δεν θα μπορέσω να σε ευχαριστήσω αρκετά για τις εικόνες που μου χάρισες. Χαράξαν ανεξήτιλα την ψυχή μου.
Σε αγαπώ μπαμπά και υποφέρω μαζί σου, μα προσπαθώ να κρατηθώ από τη ζωή, όπως έκανες κι εσύ, που δεν σου έτυχαν και λίγα, πάντα.
Πες μου γιατί, έχω τόσες και τόσες και τόσες μνήμες από εσένα;
Μυρίζεις τα πάντα!
Χωριό, Πεντάλοφος....μαυρισμένα καυσόξυλα, κουτσομπολιό από τις γυναίκες της αυλής... αθωότητα παιδιού που παραμένει, εμφύλιο που μυρίζει αίμα, φόβο παιδικού οικοτροφείου, περηφάνια για αυτό που είσαι, αγάπη για τα δέντρα, τα ποτάμια και τα βουνά...
Πάντα η αγάπη σου αυτή για όλα με έπειθε, ιδίως για εκείνα που ποτέ δεν είπες.
Μυρίζεις ΑΠΘ και Θεσσαλονίκη και ΖΟΝΑΡ και καφετέριες και πάρτυ. Περήφανέ μου άνθρωπε, ανταγωνιζόσουν τις γυναίκες.... έτσι μου έλεγε η μάνα σου. Έβαλες κάποτε στο μάτι μια ανώτερής σου τάξης και αναρωτήθηκες εάν θα γυρνούσε ποτέ να κοιτάξει. Ο πρώτος σου γάμος ήταν λάθος, ποτέ δεν θα κατάφερνες καλά στα ζητήματα της καρδιάς.
Απέμεινες με ένα παιδί μέσα στην αμήχανη αγκαλιά σου. Δεν σου έτυχαν και λίγα... Προχώρησες μπροστά. Στον Όλυμπο γνώρισες τη μητέρα μου...άλλη πονεμένη ύπαρξη. Με καταγωγή από τη Μικρά Ασία. Ρίζες πολίτισσας, ψυχή απαλή και πασπαλισμένη με τα πιο γλυκά μπαχαρικά. Μάτια μαύρα σαν κάρβουνο, σε έδεσαν για πάντα.
Αργότερα μου είπες ότι σαν περνάς από το νεκροταφείο που πλέον κατοικούσε, φυλάς τρυφερά το πάνω μέρος της παλάμης σου και είναι κάθε φορά σαν να φιλάς εκείνη και να της λες, δεν ξέχασα ακόμα. Αυτές οι τρυφερές σχισμές της ψυχής σου με αιχμαλώτισαν. Προχώρησες μετά το χαμό της, μας φρόντισες όσο καλύτερα μπορούσες.
Πάλεψες για το περιαστικό δάσος... τα νομικά σε βάρυναν πολύ. Το χέρι σου αρρώστησε στην αρχή, σαν το δικό μου πατέρα... Μα κάποτε το πήρες απόφαση ότι η ζωή σου θα είναι να γράφεις, να γράφεις, να γράφεις. Και έπιασες τα χαλινάρια και έκανες ότι καλύτερο μπορούσες. Σε θαυμάζω γι αυτό. Πάλεψες ναι, να μην δοθεί σπιθαμή, να μην χτιστεί. Μας πήγαινες...μας έμαθες την κραυγή του ορειβάτη. Ήσουν τότε γεμάτος ονειρα, επιτυχία και όρεξη για ζωή.
Πρώτα μας παραδεισένια χρόνια! "ΕΧΕΧΕΧ ΜΩΡΕ" σε ακούω να μου φωνάζεις πίσω από τα δέντρα...Βουνίσιος αέρας, στεφάνι του Μαγιού και το απαλό φιλί που δίνεις στη μαμά. Προσπαθούσατε και καταφέρνατε να μας ποτίσετε αρκετή ευτυχία. Οι τέσσερίς μας Αρμενιστή, εμείς γυμνά στη θάλασσα.
Πλαζ στην Αρετσού. Σε κοιτάω από τη μπαλαρίνα. Αγαπώ τα άσπρα μαλλιά σου. Δεν θα ξεχάσω την αίσθηση που είχε εκείνο το κούνημα και πόσο σταθερό σημείο μου φαινόσουν εσύ όταν κοίταγα από πάνω.
Πάντα με έκανες να νιώθω ότι το κάθετι είναι λιγοστό και γι αυτό πολύτιμο. Ποτέ δεν ένιωθα ότι είχα αρκετά λεφτά για να ανέβω σε όλα τα παιχνίδια. Πλαζ, τσουρέκι, Αη- γιαννιού, κάθε χρόνο, επτά Γενάρη...Πλησιάζει πατέρα η γιορτή σου... Θυμάμαι τα κανάλια και εσάς να βουτάτε, γυμνοί και περήφανοι μες στο χειμώνα. Ο φίλος σου ο Τζίμης, η Ρούλα.... απλοί άνθρωποι, με αυτούς ρίζωνες καλύτερα. Ακόμα προσπαθώ να σου συγχωρήσω που πήγες κι άφησες στην πλαζ τον παλιό μου υπολογιστή. Με όλα τα γραπτά μου. Δεν τον ζήτησα ποτέ πίσω. Έτσι έκανα, σου χάριζα ψυχικές μου εκτάσεις χωρίς καλά καλά να το καταλαβαίνω.
Ωραίες κουβέντες που μου είπες...Στη ζωή δεν μπορούμε να έχουμε πάντα αυτό που θέλουμε (ενώ σου τραβούσα τα μαλλιά για να πιάσω το τηλεκοντρόλ, ήθελα να δω ένα παιδικό). Να ξέρεις την τέχνη της επιβίωσης. Να κάνεις υπέρβαση του εαυτού σου. Δεν υπάρχει καλός και κακός, ο καθένας το βλέπει από την πλευρά του. Δεν υπάρχει θεός, κοίτα τα μαμούνια πως γεννήθηκαν μέσα από τον τραχανά. Πιστεύω στον άνθρωπο. .. εάν τη χάσουμε θα είστε πολύ άτυχα (αυτό εκείνο το καλοκαίρι που χάσαμε τη μαμά. Χωρίς ποτέ να έχεις τα εργαλεία, προσπάθησες να μας προετοιμάσεις).
Θυμάμαι τις φορές που με χτύπησες από τα νεύρα σου, θυμάμαι πολλές αδύναμες στιγμές σου αφού χάθηκε η μαμά, μα κυρίως δεν ξεχνώ πως με την επόμενη γυναίκα σου κυλίστηκες στο λάκο της παθογένειας, της αρρώστιας. Έχανες λίγο λίγο εσένα. Σε έκανε πιο άσχημο αυτή η γυναίκα, ναι. Κι ας έπαιρνα συνήθως το μέρος της.
Πάντα κρεμόσουν από το φουστάνι της μητέρας σου και ο πατέρας σου ανησυχούσε για εσένα ότι θα τα κάνεις μαντάρα. θυμάσαι αλήθεια το Γραγρού? Ζεστή φασολάδα και ρυζόγαλο...και εκείνη η καυτερή πιπεριά που μου είπες να μην φοβάμαι να φάω. Βάλαμε ταυτόχρονα το κεφάλι μας κάτω από τη βρύση.
Θυμάσαι τότε που νόμισα ότι είχα την πρώτη μου περίοδο; ¨Ημασταν στον Πεντάλοφο άγαρμπε πατέρα μου....μου έφερες λουλούδια και μετά με μάλωσες αμέσως.
Μου είπες όπου ταξιδεύω να μελετώ από πριν την ιστορία του τόπου. Μου είπες να βγάλω κάρτα διαρκείας για το μέγαρο μουσικής και να ακούω Σοπέν. Μην νομίζεις πατέρα, τα άκουσα τα σ' αγαπώ σου, τα μάζεψα κάτω από το μαξιλάρι μου στην άκρη της νύχτας.
Εκείνος ο ρευματικός πυρετός πολύ αμφιβάλλω αν είχε καλά το πείσμα σου υπολογίσει... Μπορεί να σε έχει γονατίσει μα επιμένεις και έχεις το θαυμασμό μου γι αυτό.
Σε αγαπώ ώρες ώρες τόσο βαθιά που φοβάμαι τον αφανισμό μου με τον δικό σου.
Μα μετά λέω όχι, θα μπορέσω να είμαι ολόκληρη, η ζωή πάντα μας καλεί μπροστά.
Αχ πατέρα, πόσος θυμός στο τέλος, γιατί είχες συνηθίσει να μην σε παιδεύω μα έρπεπε να μεγαλώσω και να είμαι ο εαυτός μου. "Θέλει κότσια να κάνεις επανάσταση, δεν τα έχεις!" μου είπες άγρια κάποτε πάνω σε κάποια κυκλοθυμία σου. Αναρωτιέμαι πόσο καλά με ήξερες τότε...
Αγαπάς τον Ελύτη, τον ήλιο. Πάντα αυτό στην καρδιά μου κρατώ, και την ποίηση. Μας έδεσες πάνω σου με τα ποιήματα που έγραψες, λίγα μα αισθαντικά και λαμπερά σαν πολύτιμα πετράδια. Πριν λίγα χρόνια μου είπες ότι φαντάζεσαι εμένα και τη Δήμητρα σαν δύο πέτρες που βρέθηκαν δίπλα δίπλα στην θάλασσα και συνομιλάνε αιώνια. Δεν πρόλαβες μα ήθελες να γράψεις τη συνομιλία...Νομίζω ότι ποτέ δεν θα μπορέσω να σε ευχαριστήσω αρκετά για τις εικόνες που μου χάρισες. Χαράξαν ανεξήτιλα την ψυχή μου.
Σε αγαπώ μπαμπά και υποφέρω μαζί σου, μα προσπαθώ να κρατηθώ από τη ζωή, όπως έκανες κι εσύ, που δεν σου έτυχαν και λίγα, πάντα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου