Ήρθα και τον βρήκα σε μια κατάσταση λήθαργου. Παρατημένος στη μοίρα του. Είναι ζωή αυτή? Με ρώτησε. Φαγητό μια μπουκιά με το ζόρι. Δεν μιλούσε πολύ. Καθόμουν εκεί σιωπηλή, γυρνούσε την πλάτη και κοιμόταν.
Ετοιμαζόταν για τον μεγάλο ύπνο. Τρόμαξε μέσα στο βράδυ. Χάρηκε όταν με είδε εκεί. Ήταν ένας άνθρωπος που είχε χάσει το σπίτι του και τη σχέση με τη γυναίκα στην οποία είχε τα πάντα επενδύσει. Καλή είσαι, σχεδόν ψέλλισε εκείνη τη μέρα, αλλά πώς να συζητήσουμε εμείς ; Στερείσαι τις δικές μου εμπειρίες. Για άλλη μια φορά, χωρίς να το ζητήσω, μου θύμισε πόσο μη επαρκή ένιωθε τη συντροφιά μου.
Γιατί έκανα εγώ ένα τόσο παράξενο παιδί? Γιατί βγήκες έτσι? Είσαι σαν ορφανό. Και αργότερα, στο κέντρο: είσαι αδύναμη. Όχι μπαμπά, του απάντησα με θάρρος. Η πιο δυνατή είμαι εγώ. Γι αυτό βρίσκομαι εδώ. Ναι? Μου έκανε αμήχανα.
Όταν έφυγα εκείνη την Παρασκευή μου είπε:Ελένη λέω να μην μείνω εδώ στην Αθήνα, να γυρίσω πίσω. Ο καημένος. Πόσο μπέρδεμα στο κεφάλι του τον τελευταίο καιρό.
Κι όμως. Ο πατέρας μου το πρώτο πράγμα που έλαβε εκεί μέσα ήταν σωματική φροντίδα. Τον έλουσαν, όμορφα γλυκά κορίτσια ενώ στο σπίτι αρνιόταν.
Εκεί μέσα άρχισε να τρώει. Άνοιξε η όρεξή του. Πότε δεν ήταν ικανοποιημένος με τα φαγητά της Μαρίνας η οποία έχοντας ήδη αρχίσει το ψάξιμο για δουλειά παραμελούσε όλο και πιο πολύ τα καθήκοντά της.
Δεν θα ξεχάσω ότι όταν η νευρολόγος μου είπε πως είμαστε σε επικίνδυνη φάση να ανοίξει η πλάτη του και να του βάζουμε baby oil δεν τόλμησα καν να της το ζητήσω. Ποια; εκείνη που δεν άντεχε να τον καθαρίσει και να του κάνει μπάνιο;
Έπρεπε από την αρχή να την είχα αλλάξει. Πόσο εκείνος δεν ήθελε κι έτσι υπέγραφε κι αυτός τις σελίδες μιας αναμενόμενης εξέλιξης: της φυγής της και εγκατάλειψής του, όταν η κατάστασή του γινόταν πιο σοβαρή. Όπως μου είπε η νευρολόγος σε λίγο μπορεί να χρειαζόταν και αγωγή για ψύχωση. Τρόμαξα πολύ.
Μέσα στο κέντρο ο εγκέφαλός του ξύπνησε. Τα ερεθίσματα ήταν πολλά σε αντίθεση με την μονοτονία του δωματίου του, όπου ήθελε να επιστρέψει.
Είχε και πάλι ένα σκοπό: να φύγει από εκεί. Εγώ είμαι επαναστάτης και θα βρω έναν τρόπο να φύγω από εδώ, μου δήλωσε.
Ήταν ανήσυχος τα βράδια; μόνο για το πρώτο βράδυ μου το είπαν αυτό. Τον ρωτούσα πως κοιμήθηκε και μου έλεγε καλά, δεν μου έλεγε κάτι του τύπου άσε τι έπαθα χθες.
Στην αδερφή μου είπε: ωχ ωχ έχετε σκοπό να με αφήσετε για πολύ καιρό εδώ, σωστά; με αυτό το γνωστό χιούμορ του, όταν εκείνη του είπε για τον υπολογιστή. Ζήτησε τη μαρίνα μια δύο φορές αλλά κατάλαβε ότι δεν..
Ένα από τα πρώτα πράγματα που μου είχε πει είναι να βρω κάποιαν άλλη γιατί έχει πρόβλημα, νευριάζει.
Με όλα αυτά και βλέποντας και την Δήμητρα να μην αντέχει άλλο, έκανα ότι καλύτερο μπορούσα. Η Τασούλα πήγε δύο φορές. Ο Γιώργος με το μωρό. Η θεια Ρένα με Τάκη και Νίκο. Ο Βαγγέλης με τον Πυθαγόρα. Η αδερφή μου την προηγούμενη.. Τον είδαν τόσοι άνθρωποι. Ένας μεγάλος αποχαιρετισμός.
Και κάθε μέρα φυσιοθεραπεία και φαγητό έκαναν τις σκέψεις για την πλάτη παρελθόν.
Η Μαρίνα δεν θα μπορούσε να κάνει αυτά που της έλεγε ο φυσιοθεραπευτής.
Δεν μπορούσα κι εγώ, δεν άντεχα να φύγω και να τον αφήσω μαζί της.
Θεωρώ τραγικό που στο κέντρο δεν είχε καρδιολόγο. Και απαράδεκτη τη συμπεριφορά του νευρολόγου. Θα τους τα πω αυτά.
Μπαμπά μου, νόμιζα πως θα προλάβω.
Λυπάμαι που δεν ήμουν εκεί όπως με είχες ανάγκη.
Ετοιμαζόταν για τον μεγάλο ύπνο. Τρόμαξε μέσα στο βράδυ. Χάρηκε όταν με είδε εκεί. Ήταν ένας άνθρωπος που είχε χάσει το σπίτι του και τη σχέση με τη γυναίκα στην οποία είχε τα πάντα επενδύσει. Καλή είσαι, σχεδόν ψέλλισε εκείνη τη μέρα, αλλά πώς να συζητήσουμε εμείς ; Στερείσαι τις δικές μου εμπειρίες. Για άλλη μια φορά, χωρίς να το ζητήσω, μου θύμισε πόσο μη επαρκή ένιωθε τη συντροφιά μου.
Γιατί έκανα εγώ ένα τόσο παράξενο παιδί? Γιατί βγήκες έτσι? Είσαι σαν ορφανό. Και αργότερα, στο κέντρο: είσαι αδύναμη. Όχι μπαμπά, του απάντησα με θάρρος. Η πιο δυνατή είμαι εγώ. Γι αυτό βρίσκομαι εδώ. Ναι? Μου έκανε αμήχανα.
Όταν έφυγα εκείνη την Παρασκευή μου είπε:Ελένη λέω να μην μείνω εδώ στην Αθήνα, να γυρίσω πίσω. Ο καημένος. Πόσο μπέρδεμα στο κεφάλι του τον τελευταίο καιρό.
Κι όμως. Ο πατέρας μου το πρώτο πράγμα που έλαβε εκεί μέσα ήταν σωματική φροντίδα. Τον έλουσαν, όμορφα γλυκά κορίτσια ενώ στο σπίτι αρνιόταν.
Εκεί μέσα άρχισε να τρώει. Άνοιξε η όρεξή του. Πότε δεν ήταν ικανοποιημένος με τα φαγητά της Μαρίνας η οποία έχοντας ήδη αρχίσει το ψάξιμο για δουλειά παραμελούσε όλο και πιο πολύ τα καθήκοντά της.
Δεν θα ξεχάσω ότι όταν η νευρολόγος μου είπε πως είμαστε σε επικίνδυνη φάση να ανοίξει η πλάτη του και να του βάζουμε baby oil δεν τόλμησα καν να της το ζητήσω. Ποια; εκείνη που δεν άντεχε να τον καθαρίσει και να του κάνει μπάνιο;
Έπρεπε από την αρχή να την είχα αλλάξει. Πόσο εκείνος δεν ήθελε κι έτσι υπέγραφε κι αυτός τις σελίδες μιας αναμενόμενης εξέλιξης: της φυγής της και εγκατάλειψής του, όταν η κατάστασή του γινόταν πιο σοβαρή. Όπως μου είπε η νευρολόγος σε λίγο μπορεί να χρειαζόταν και αγωγή για ψύχωση. Τρόμαξα πολύ.
Μέσα στο κέντρο ο εγκέφαλός του ξύπνησε. Τα ερεθίσματα ήταν πολλά σε αντίθεση με την μονοτονία του δωματίου του, όπου ήθελε να επιστρέψει.
Είχε και πάλι ένα σκοπό: να φύγει από εκεί. Εγώ είμαι επαναστάτης και θα βρω έναν τρόπο να φύγω από εδώ, μου δήλωσε.
Ήταν ανήσυχος τα βράδια; μόνο για το πρώτο βράδυ μου το είπαν αυτό. Τον ρωτούσα πως κοιμήθηκε και μου έλεγε καλά, δεν μου έλεγε κάτι του τύπου άσε τι έπαθα χθες.
Στην αδερφή μου είπε: ωχ ωχ έχετε σκοπό να με αφήσετε για πολύ καιρό εδώ, σωστά; με αυτό το γνωστό χιούμορ του, όταν εκείνη του είπε για τον υπολογιστή. Ζήτησε τη μαρίνα μια δύο φορές αλλά κατάλαβε ότι δεν..
Ένα από τα πρώτα πράγματα που μου είχε πει είναι να βρω κάποιαν άλλη γιατί έχει πρόβλημα, νευριάζει.
Με όλα αυτά και βλέποντας και την Δήμητρα να μην αντέχει άλλο, έκανα ότι καλύτερο μπορούσα. Η Τασούλα πήγε δύο φορές. Ο Γιώργος με το μωρό. Η θεια Ρένα με Τάκη και Νίκο. Ο Βαγγέλης με τον Πυθαγόρα. Η αδερφή μου την προηγούμενη.. Τον είδαν τόσοι άνθρωποι. Ένας μεγάλος αποχαιρετισμός.
Και κάθε μέρα φυσιοθεραπεία και φαγητό έκαναν τις σκέψεις για την πλάτη παρελθόν.
Η Μαρίνα δεν θα μπορούσε να κάνει αυτά που της έλεγε ο φυσιοθεραπευτής.
Δεν μπορούσα κι εγώ, δεν άντεχα να φύγω και να τον αφήσω μαζί της.
Θεωρώ τραγικό που στο κέντρο δεν είχε καρδιολόγο. Και απαράδεκτη τη συμπεριφορά του νευρολόγου. Θα τους τα πω αυτά.
Μπαμπά μου, νόμιζα πως θα προλάβω.
Λυπάμαι που δεν ήμουν εκεί όπως με είχες ανάγκη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου