22.4.19

Το σαββατοκύριακο που πέρασε ήταν πολύχρωμο.
Η περιήγηση με τον Θανάση ξεκίνησε από το άγαλμα του Μακρυγιάννη στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου.
Είχε μείνει νωπή μέσα μου η εντύπωση για τον Τζειμς Τζόυς, τα ερωτικά του γράμματα στη Νόρα, ο παραγκωνισμός της κόρης του Λουσίας. Άραγε, είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τί πραγματικά μεταξύ τους διαμείφθηκε;

Μας μίλησε, έξω από την κατοικία αυτή, για τον Σεφέρη και την άκαρδη στάση του απέναντι στη Μάρω...Την έβαλε να διαλέξει ανάμεσα σε αυτόν και τα παιδιά της. Ήταν άπιστος και την έφτασε στην απόπειρα αυτοκτονίας. Την ξέρω καλά τη σκοτεινή πλευρά της σαγήνης των καλλιτεχνών.
Είναι τον κίνδυνο που ερωτεύεσαι. Τον κίνδυνο για την καταστροφή σου από του έρωτα το άκαρδο βέλος.
Σαγήνη η αυτοκαταστροφή.

Μας μίλησε για τον κοσμοκαλόγερο Παπαδιαμάντη έξω από τον ναού του Αγίου Ελισαίου που πήγαινε και έψελνε...Μιλούσε με τόση ζέση, τόσο πάθος. Και την ίδια στιγμή σκεφτόμουν ότι έχει αφήσει τη Χαρά μόνη της με δύο παιδιά. Οτι είναι αυτός ο απών πατέρας, αφού είναι αφοσιωμένους στις ύψιστες της τέχνης συγκινήσεις.
Μπορεί ο πατέρας μου που μου ψέλισε "είσαι σαν ορφανό" να φοβόταν το φάντασμα του ατιμέλητου Παπαδιαμάντη, ποιος ξέρει; Ένα φάντασμα και του δικού του, πιο εσωτερικού εαυτού, τον ροπών του που νίκησε.
Ποιος ξέρει.

Μα η Νικολέτα είχε ένα βαμμένο κόκκινο μαλλί σαν της φωτιάς και η ζεστασιά στο βλέμμα του Δομίνικου σε αποζημιώνει για κάθε ώρα ορθοστασίας. Πήγαμε στο Όξο νου με τα παιδιά. Περάσαμε καλά, ανέμελα χαμόγελα της νιότης.

Και τώρα δουλειά. Έχει μια δική της τελετουργία η εργασία.


Δεν υπάρχουν σχόλια: