26.4.19

Μνήμη

Χθες καθόμασταν με την αδερφή μου και κοιτούσαμε παλιές φωτογραφίες. Η αδερφή μου δύσκολα δέχεται το χάδι, κάθε φορά φωνάζει όταν θέλω να της κάνω μια ζεστή αγκαλιά. Μου λέει ότι δεν μπορεί. Ως γνήσια διαχυτικός άνθρωπος που είμαι δυσκολεύομαι να το καταλάβω αυτό αλλά το σέβομαι. Ευτυχώς ήρθαμε κοντά χθες. Θέλω να δείχνω κι εγώ την πιο ευαίσθητη πλευρά μου, όχι μόνο το προσωπείο.
Ακουμπούσα τη θλίψη της, την άκουγα να ανασαίνει. Όταν μιλάει γι αυτά που νιώθει, όταν τα βάζουμε κάτω και τους δίνουμε σχήμα, νιώθει λιγότερο μόνη. Αυτό μου αρκεί.
Ο πατέρας μου ήταν διαρκώς στο μυαλό μας.
Όταν τον πήγα στο κέντρο ηλικιωμένων, την πρώτη μέρα, το μυαλό του είχε αρχίσει ήδη να μπερδεύεται αρκετά, όχι πολύ, με ρώτησε κάποια στιγμή: όλα είναι λίγο περίεργα γιατί; δεν ξέρω αν καταλάβαινε ακριβώς, την προηγούμενη με πήρε να μου πει σχεδόν με θυμό, ποιο κέντρο καλέ; στο γηροκομείο με πάτε! Στην αρχή το αρνήθηκα. Ευτυχώς μετά βρήκα τη δύναμη και του είπα, Ναι, εκεί. Θα είσαι καλύτερα από εδώ, θα βλέπεις τόσο κόσμο. Είναι ζωή εδώ πάνω σε ένα κρεβάτι; κι εμένα στην ηλικία σου εκεί θέλω να με πάνε. Για μια εβδομάδα μόνο και βλέπουμε. Δεν ξέρω αν ένιωσε ότι δεν είχε περιθώριο επιλογής, αλλά πάντως συμφώνησε. Και σε μια εβδομάδαακριβώς πέθανε. Παρασκευή τον πήγα, Παρασκευή πέθανε. Σχεδόν την ίδια ώρα. Μια εβδομάδα γεράκο μου. Αγάπη μου. Δεν θα προλάβεις, μου είπες. Δεν θα προλάβω τί; σε ρώτησα. Ενός λεπτού αμηχανία. Δεν κατάλαβα ότι ήσουν χειρότερα και έφευγες. Εσύ μάλλον τα κατάλαβες όλα. Είχες όμως τη φροντίδα της Χρύσας. Πόσο με παρηγορεί αυτό. Συγνώμη που έφυγες μέσα στους ξένους, εκεί που κούνησες με απόγνωση το κεφάλι όταν κοίταξες γύρω σου για το που σε φέραμε. Συγνώμη γιατί το μόνο που ήθελες ήταν οι κόρες σου. Αυτές οι κόρες που ήταν συνεχώς στο τηλέφωνο εκείνη την εβδομάδα. Οι κόρες σου που τόσες φορές πλήγωσες. Το πρόσωπό σου, μου είπες όταν κατά λάθος με είδες στην κάμερα. Σαν αυτό το πρόσωπο να ήταν παρηγοριά σου. Συγνώμη αγάπη μου, που έφυγες έτσι μόνος. Ευτυχώς εκείνο το πρωί σε άκουσα, τη φωνή σου.

Ο μπαμπάς μου στις ωραίες μας στιγμές μας έλεγε "ατζουτζούκες".

Δεν υπάρχουν σχόλια: