10.4.19

Έτσι απότομα...

όπως ήρθαν στη ζωή μου, έτσι έσβησαν...

οι δυο γραμμούλες έσβησαν

κι έμεινα μόνη

σε ένα πένθος που κάνει κρύο

Μα δεν θέλω να ζεστάνω τα χέρια μου

με τις φλογίτσες από τα κεράκια που μου προσφέρουν όσοι με αγαπούν...

Θέλω να αφεθώ στο γαϊτανάκι του πόνου

της θύμησης...

Μνήμες που καίνε,

η μαμά μου στις παιδικές φωτογραφίες με καλεί,

το κανάλι που έβλεπε ο ανήμπορος πια πατέρας μου

μου ρουφάει τα σπλάχνα,

αχ να μην είχα δει στα πρόσωπα αυτών που αγάπησα τον πόνο.

Την φθορά, την κατάπτωση.

Ήθελα απεγνσωσμένα λίγη ζωή να με αποζημιώσει,

να αποδώσει δικαιοσύνη,

να καλύψει το τόσο μαύρο που στάλαζε μέσα μου.

Να απλώσει ένα λευκό σεντόνι πάνω στο πένθος.

Σου ζήτησα πολλά παιδί μου;

Σου ζήτησα πολλά κορμί μου;

Δεν υπάρχουν σχόλια: