Σημαντικές λεπτομέρειες που δεν θέλω να ξεχάσω και που μου αποκαλύπτονται σιγά σιγά, για να απαλύνουν το φορτίο των ενοχών μου...
Θυμήθηκα σήμερα το πρωί ότι η Μαρίνα τον τελευταίο καιρό που είχε αρχίσει ήδη να ψάχνει για δουλειά, όπως αντιλήφθηκα, μου έλεγε πως δεν μπορεί να τον κουμαντάρει.
Το ίδιο γινόταν και με την Τσία η οποία πια δεν ερχόταν να τον κάνει μπάνιο.
Το θέμα με τη Μαρίνα ήταν το φαγητό.
Μου έλεγε λοιπόν η Μαρίνα ότι δεν την ακούει και ότι ακούει μόνο τον φυσιοθεραπευτή, τον Γιάννη. Πράγματι κι εγώ η ίδια ήμουν μάρτυρας στην ευκολία με την οποία σχεδόν τον διέταζε ο Γιάννης, του έπιανε με ένα τρόπο το κεφάλι και τον έκανε να σηκωθεί μέσα σε ένα λεπτό, πάντα υποστηρίζοντάς τον.
Τρυφερή στιγμή, όταν ο Γιάννης του έκανε το πρόγραμμα κι εγώ σαν γεράκι δίπλα του παρατηρούσα τα πάντα (και ο μπαμπάς με παρατηρούσε που παρατηρούσα και σχολίασε με εκείνο το χιουμοριστικό τσαχπίνικο μαλαγάνικο υφάκι του : κοιτάει η κόρη), ο μπαμπάς, ενώ του κρατούσε τα χέρια σήκωσε το κεφαλάκι του και του είπε "με συγκίνησες".
Αχ....
Βέβαια την επόμενη μέρα μου παραπονέθηκε ότι το ίδιο πρόγραμμα τον κούρασε....Θυμάμαι κι εγώ παρατηρούσα με τι κόπο τον περπατούσαμε μέχρι το σαλόνι και μου φαινόταν τόσο δύσκολο για εκείνον, έβλεπα πόσο αγώνα έκανε. Κρατούσα την ελαφριά καρέκλα της κουζίνας ακριβώς πίσω από τα πόδια του, να μην νιώσει ότι θα πέσει αν κουραστεί. Η Μαρίνα από μια γωνίτσα μας κοιτούσε.... Είναι λογικό να θέλει αύξηση ή να θέλει να φύγει. Δεν μου άφησε περιθώρια ώστε να πιστεύω ότι θα κάτσει με μια αύξηση. Ότι και να κάνεις δεν μπορείς να το αλλάξεις, μου είπε. Όταν κάποτε έσπασα με όλα αυτά και πήγα στην κουζίνα και έκλαιγα, μου είπε, Ελένη τί θέλεις να κάνουμε; Θέλεις να κάτσω μέχρι να φύγω Αρμενία τον Απρίλιο; Όχι, της είπα, δεν θέλω να σε πιέσω.
Μέσα μου πίστευα ότι ήδη δεν κάνει καλά τη δουλειά της, ήταν σχεδόν αδύνατο να τον ταίσει, μου παραπονιόταν ότι δεν έπαιρνε τα φάρμακα, την έβλεπα με το ένα πόδι να είναι εδώ και με το άλλο κάπου αλλού, ο ίδιος ο μπαμπάς μου έκανε παράπονο ότι του φωνάζει και να βρω κάποια άλλη για back up. Εκτός αυτού πράγματι δεν μαγείρευε καλά και το βασικό πρόβλημα του μπαμπά ήταν η αδυναμία. Σε λίγο θα άρχιζαν οι πληγές στην πλάτη και θα υπέφερε πολύ. Εκτός αυτού πόσες φορές είχε πέσει και είχε χτυπήσει με τη Μαρίνα. Δεν μπήκα καν στον κόπο να της πω να του βάζει στην πλατούλα το baby oil που συνέστησε η νευρολόγος. Και η νευρολόγος με τρόμαξε...άκου εκεί θα χρειαστεί μάλλον αντιψυχωτικά σε λίγο....το πουλάκι μου...άκου εκεί κινδυνεύει να ανοίξει η πλατούλα του από την αδυναμία...τί άλλο να ζήσει πια; Πόσο να υποφέρει; Πόσο να χαθεί στη σύγχυση και την λήθη;
Για να επιστρέψω στο αρχικό μου θέμα, έβλεπα όντως ότι ο Γιάννης μπορούσε να τον κουμαντάρει, ότι η Μαρίνα δεν θα έκανε ούτε τα μισά από όσα της έλεγε ο Γιάννης. Αν και ο Γιάννης μου έλεγε κράτα τον σπίτι έτσι έκανα κι εγώ με τον πατέρα μου, εγώ έμενα μακριά και η γυναίκα δεν μπορούσε πλέον να το διαχειριστεί και την φοβόμουν μη σηκωθεί ξαφνικά και φύγει, ποτέ δεν εμπιστεύτηκα τη Μαρίνα μετά το πώς μου μίλησε στην αρχή όταν συγκρουστήκαμε. Αδίστακτη. Αναγκαζόμουν να παίζω θέατρο μπροστά της για να τα έχουμε καλά, ο μπαμπάς την έλεγε η βασίλισα Μαρίνα και δεν ήθελε με τίποτα να φύγει και τώρα ο ίδιος ο μπαμπάς μου έλεγε να βρω άλλη.
Ήθελε να τον κατευθύνουν άτομα που ξέρουν τον τρόπο. Να τον σηκώνουν σε ένα λεπτό, να τον ταίζουν, να τον πλένουν. Ήθελε μια νοσοκόμα, ίσως και δύο καθώς και καθημερινό φυσιοθεραπευτή.
Λίγο το ένα λίγο το άλλο, μετά και την απόλυτη συμφωνία της νευρολόγου, οδηγήθηκα στη σκέψη του κέντρου. Πήρα την ευεξία αλλά όταν κατάλαβαν ότι η κατάσταση είναι βαριά μου μίλησαν για άλλα θεραπευτήρια....Κατάλαβα ότι είναι γηροκομεία παρηγορητικής. Ρωτώντας έμαθα για τη Μυρτιά, άκουσα από δύο άτομα (θεία και Μαργαρίτα) καλά λόγια, τα παιδιά εκεί μου φάνηκαν συμπαθητικά, οι χώροι καθαροί. Θα έβλεπε και άλλες παραστάσεις πέρα από το ταβάνι του δωματίου του, θα τον πήγαιναν βόλτα με το καροτσάκι. Στη μυρτιά έκανα για πρώτη φορά τη σκέψη ότι κάτι που για εμάς μοιάζει ανυπόφορο, όπως ένα γηροκομείο, για έναν άνθρωπο με τόσο περιορισμένη και κακή ποιότητα ζωής, σαν το μπαμπά, μπορεί να φαίνεται όχι τόσο κακό, αλλα΄να έχει ίσα ίσα και τα καλά του. Πού ξέρεις; Μπορεί να κάνει και παρέες, έλεγα. Δεν θα ξεχάσω που όλο περηφάνια μου είπε, τις πρώτες του μέρες εκεί, ότι μιλούσε με ένα ζευγάρι! Ο μπαμπάς που ΄ήταν κλεισμένος στην κρεβατοκάμαρά του. Η όταν μου είπε "κλείσε τώρα έρχονται να μου κάνουν τα νύχια" είχε η φωνή του την ενόχληση αυτού που του χαλάω την κούρα...ή όταν μου είπε "τώρα πάμε βόοοολτα" και τράβηξε λίγο αυτό το "οοοοο" σαν να του άρεσε η κίνηση πάνω στο καροτσάκι. Αχ γεράκο μου, αγάπη μου. Πόσο καλά έτρωγες εκεί. Και μόνο που όπως μου είπε ο κολλητός σου έφαγες ότι σου έφερε και είχε ανοίξει η όρεξή σου, εμένα μου αρκεί.
Και έτσι τα πράγματα πήραν τη δική τους πια τροπή....
Και ο ίδιος καταλάβαινε. Τον ρώτησα και συμφώνησε να το δει για μία εβδομάδα...αχ βρε μπαμπά. Έζησες ακριβώς μια εβδομάδα εκεί μέσα, στην κυριολεξία ούτε ώρα παρά πάνω.
Είμαι επαναστάτης εγώ και θα φύγω...η φωνή σου αντηχεί ακόμα στα αυτιά μου.
Για μένα η μικρή μου ανιψιά θα είναι πάντα ένα τσαχπινάκι, χάρη στην εύστοχη επιλογή σου.
Ήταν ότι καλύτερο μπορούσα να κάνω για εσένα, τη Δήμητρα, εμένα.....
Αχ βρε μπαμπά....ποιός μπορεί να τα βάλει με τη φθορά;
Θυμήθηκα σήμερα το πρωί ότι η Μαρίνα τον τελευταίο καιρό που είχε αρχίσει ήδη να ψάχνει για δουλειά, όπως αντιλήφθηκα, μου έλεγε πως δεν μπορεί να τον κουμαντάρει.
Το ίδιο γινόταν και με την Τσία η οποία πια δεν ερχόταν να τον κάνει μπάνιο.
Το θέμα με τη Μαρίνα ήταν το φαγητό.
Μου έλεγε λοιπόν η Μαρίνα ότι δεν την ακούει και ότι ακούει μόνο τον φυσιοθεραπευτή, τον Γιάννη. Πράγματι κι εγώ η ίδια ήμουν μάρτυρας στην ευκολία με την οποία σχεδόν τον διέταζε ο Γιάννης, του έπιανε με ένα τρόπο το κεφάλι και τον έκανε να σηκωθεί μέσα σε ένα λεπτό, πάντα υποστηρίζοντάς τον.
Τρυφερή στιγμή, όταν ο Γιάννης του έκανε το πρόγραμμα κι εγώ σαν γεράκι δίπλα του παρατηρούσα τα πάντα (και ο μπαμπάς με παρατηρούσε που παρατηρούσα και σχολίασε με εκείνο το χιουμοριστικό τσαχπίνικο μαλαγάνικο υφάκι του : κοιτάει η κόρη), ο μπαμπάς, ενώ του κρατούσε τα χέρια σήκωσε το κεφαλάκι του και του είπε "με συγκίνησες".
Αχ....
Βέβαια την επόμενη μέρα μου παραπονέθηκε ότι το ίδιο πρόγραμμα τον κούρασε....Θυμάμαι κι εγώ παρατηρούσα με τι κόπο τον περπατούσαμε μέχρι το σαλόνι και μου φαινόταν τόσο δύσκολο για εκείνον, έβλεπα πόσο αγώνα έκανε. Κρατούσα την ελαφριά καρέκλα της κουζίνας ακριβώς πίσω από τα πόδια του, να μην νιώσει ότι θα πέσει αν κουραστεί. Η Μαρίνα από μια γωνίτσα μας κοιτούσε.... Είναι λογικό να θέλει αύξηση ή να θέλει να φύγει. Δεν μου άφησε περιθώρια ώστε να πιστεύω ότι θα κάτσει με μια αύξηση. Ότι και να κάνεις δεν μπορείς να το αλλάξεις, μου είπε. Όταν κάποτε έσπασα με όλα αυτά και πήγα στην κουζίνα και έκλαιγα, μου είπε, Ελένη τί θέλεις να κάνουμε; Θέλεις να κάτσω μέχρι να φύγω Αρμενία τον Απρίλιο; Όχι, της είπα, δεν θέλω να σε πιέσω.
Μέσα μου πίστευα ότι ήδη δεν κάνει καλά τη δουλειά της, ήταν σχεδόν αδύνατο να τον ταίσει, μου παραπονιόταν ότι δεν έπαιρνε τα φάρμακα, την έβλεπα με το ένα πόδι να είναι εδώ και με το άλλο κάπου αλλού, ο ίδιος ο μπαμπάς μου έκανε παράπονο ότι του φωνάζει και να βρω κάποια άλλη για back up. Εκτός αυτού πράγματι δεν μαγείρευε καλά και το βασικό πρόβλημα του μπαμπά ήταν η αδυναμία. Σε λίγο θα άρχιζαν οι πληγές στην πλάτη και θα υπέφερε πολύ. Εκτός αυτού πόσες φορές είχε πέσει και είχε χτυπήσει με τη Μαρίνα. Δεν μπήκα καν στον κόπο να της πω να του βάζει στην πλατούλα το baby oil που συνέστησε η νευρολόγος. Και η νευρολόγος με τρόμαξε...άκου εκεί θα χρειαστεί μάλλον αντιψυχωτικά σε λίγο....το πουλάκι μου...άκου εκεί κινδυνεύει να ανοίξει η πλατούλα του από την αδυναμία...τί άλλο να ζήσει πια; Πόσο να υποφέρει; Πόσο να χαθεί στη σύγχυση και την λήθη;
Για να επιστρέψω στο αρχικό μου θέμα, έβλεπα όντως ότι ο Γιάννης μπορούσε να τον κουμαντάρει, ότι η Μαρίνα δεν θα έκανε ούτε τα μισά από όσα της έλεγε ο Γιάννης. Αν και ο Γιάννης μου έλεγε κράτα τον σπίτι έτσι έκανα κι εγώ με τον πατέρα μου, εγώ έμενα μακριά και η γυναίκα δεν μπορούσε πλέον να το διαχειριστεί και την φοβόμουν μη σηκωθεί ξαφνικά και φύγει, ποτέ δεν εμπιστεύτηκα τη Μαρίνα μετά το πώς μου μίλησε στην αρχή όταν συγκρουστήκαμε. Αδίστακτη. Αναγκαζόμουν να παίζω θέατρο μπροστά της για να τα έχουμε καλά, ο μπαμπάς την έλεγε η βασίλισα Μαρίνα και δεν ήθελε με τίποτα να φύγει και τώρα ο ίδιος ο μπαμπάς μου έλεγε να βρω άλλη.
Ήθελε να τον κατευθύνουν άτομα που ξέρουν τον τρόπο. Να τον σηκώνουν σε ένα λεπτό, να τον ταίζουν, να τον πλένουν. Ήθελε μια νοσοκόμα, ίσως και δύο καθώς και καθημερινό φυσιοθεραπευτή.
Λίγο το ένα λίγο το άλλο, μετά και την απόλυτη συμφωνία της νευρολόγου, οδηγήθηκα στη σκέψη του κέντρου. Πήρα την ευεξία αλλά όταν κατάλαβαν ότι η κατάσταση είναι βαριά μου μίλησαν για άλλα θεραπευτήρια....Κατάλαβα ότι είναι γηροκομεία παρηγορητικής. Ρωτώντας έμαθα για τη Μυρτιά, άκουσα από δύο άτομα (θεία και Μαργαρίτα) καλά λόγια, τα παιδιά εκεί μου φάνηκαν συμπαθητικά, οι χώροι καθαροί. Θα έβλεπε και άλλες παραστάσεις πέρα από το ταβάνι του δωματίου του, θα τον πήγαιναν βόλτα με το καροτσάκι. Στη μυρτιά έκανα για πρώτη φορά τη σκέψη ότι κάτι που για εμάς μοιάζει ανυπόφορο, όπως ένα γηροκομείο, για έναν άνθρωπο με τόσο περιορισμένη και κακή ποιότητα ζωής, σαν το μπαμπά, μπορεί να φαίνεται όχι τόσο κακό, αλλα΄να έχει ίσα ίσα και τα καλά του. Πού ξέρεις; Μπορεί να κάνει και παρέες, έλεγα. Δεν θα ξεχάσω που όλο περηφάνια μου είπε, τις πρώτες του μέρες εκεί, ότι μιλούσε με ένα ζευγάρι! Ο μπαμπάς που ΄ήταν κλεισμένος στην κρεβατοκάμαρά του. Η όταν μου είπε "κλείσε τώρα έρχονται να μου κάνουν τα νύχια" είχε η φωνή του την ενόχληση αυτού που του χαλάω την κούρα...ή όταν μου είπε "τώρα πάμε βόοοολτα" και τράβηξε λίγο αυτό το "οοοοο" σαν να του άρεσε η κίνηση πάνω στο καροτσάκι. Αχ γεράκο μου, αγάπη μου. Πόσο καλά έτρωγες εκεί. Και μόνο που όπως μου είπε ο κολλητός σου έφαγες ότι σου έφερε και είχε ανοίξει η όρεξή σου, εμένα μου αρκεί.
Και έτσι τα πράγματα πήραν τη δική τους πια τροπή....
Και ο ίδιος καταλάβαινε. Τον ρώτησα και συμφώνησε να το δει για μία εβδομάδα...αχ βρε μπαμπά. Έζησες ακριβώς μια εβδομάδα εκεί μέσα, στην κυριολεξία ούτε ώρα παρά πάνω.
Είμαι επαναστάτης εγώ και θα φύγω...η φωνή σου αντηχεί ακόμα στα αυτιά μου.
Για μένα η μικρή μου ανιψιά θα είναι πάντα ένα τσαχπινάκι, χάρη στην εύστοχη επιλογή σου.
Ήταν ότι καλύτερο μπορούσα να κάνω για εσένα, τη Δήμητρα, εμένα.....
Αχ βρε μπαμπά....ποιός μπορεί να τα βάλει με τη φθορά;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου