25.7.19

Η δημιουργία και η Τέχνη είναι μια ευχή που γράφεις
με το μελάνι της ψυχής σε ένα χαρτάκι και κλείνεις καλά μέσα στο μπουκάλι.
Μετά πετάς το μπουκάλι στο πέλαγος με την ελπίδα κάποιος να διαβάσει το μήνυμα.
Η Μοναξιά της Εποχής είναι ενίοτε αβάσταχτη...

18.7.19

Να φύγω, να φύγω!

Σήμερα πέταξα πάνω από μια αίσθηση ελευθερίας στη συνεδρία μας...
ω τι ωραία αίσθηση!
Να αλλάξεις συμβολισμό, μου είπες.
Να αλλάξεις τη θέση σου στο σύμπαν.
Από κάποιον που υπηρετεί τις ζωές των άλλων, λύνει τα προβλήματα άλλων, χωρίς να έχει χώρο για τον ίδιο, σε κάποιον που ζει για τον εαυτό του πρωτίστως.
Τι όμορφες επιθυμίες,
δυνατές, σαν ηφαίστειο πάνω στον ήλιο.
Καλοκαίρι, ακόμα ούτε μια ακρίτσα σου δεν έσκυψα να πιάσω,
κι όμως σε μυρίζω,
με όλα σου τα αρώματα.

17.7.19

Κάθομαι στο μπαλκόνι, το αεράκι μου χτυπάει την πλάτη.
Η απόγνωση της μοναξιάς με βαραίνει όμως γεμίζω τόση χαρά με το βάρος αυτό.
Είναι πολυτέλεια το να μπορώ να νιώθω πόσο μόνη είμαι, τώρα που έχω χρόνο να το αντιληφθώ. Είμαι κάτω από το ποτάμι της προθεσμίας και έτσι μπορώ και νιώθω τον χρόνο. Διψάω για άνθρωπο, διψάω για επαφή.
Η πόρτα της καλής μου καλά κλεισμένη.
Κουράστηκα να χτυπάω σε κλειστές πόρτες.
Θέλω να μπω μέσα σε μια πόρτα ανοιχτή.
Μαζί με το στομάχι μου που ανακατεύεται νιώθω μέσα μου να πιάνει τόπο η ζωή.
Η απόγνωση, πάντα κάπου οδηγεί.
Η απόγνωση σημαίνει πως είσαι ακόμα ζωντανή.

11.7.19

Εκεί που ρέει η αλήθεια...
όταν χαϊδεύεις στον ήλιο τα μαλλιά σου
και ακουμπάς τα τρωτά σου σημεία
θέλοντας να αλλάξεις
τη δική σου ροή...

Εκεί που πιάνει ο ένας το πρόσωπο του άλλου
και κολυμπάνε μαζί μέσα στην αγάπη,

εκεί που όλοι είμαστε μικροί ακόμα
ανέτοιμοι και όμως, τα δίνουμε όλα...

Εκεί που κατοικούν τα ωραία τραγούδια,
οι αλησμόνητες συγνώμες,
τα τρυφερά σου λόγια
και τα δικά μου.

Εκεί που η ώρα είναι πάντα
ακίνητη στο τώρα.
Με πήγε χθες το βράδυ τ' αεράκι που άγγιζε
την απαλή κουτρίνα.

Θολή η νύχτα,
τα αστέρια όμως μοιάζουν καθαρά,
σαν τότε που για πρώτη φορά ένιωσα την καρδιά μου να πάλλεται.
Έχει τόση δύναμη αυτή η επαφή.
Εκεί στη νύχτα, ευχαριστώ το ρεύμα της ζωής
κι εσένα που με άφησες μέσα του να κυλήσω. 

4.7.19

Όταν αφηνόσουν
απλός κι ελεύθερος.

       απλά κι ελεύθερα
       μας αγαπούσες.

             Στην πραγματικότητα όμως
              ακόμα και τότε πάλευες.
     
                Οι φοβοι σου δεν άφηναν να τους ξεφύγει
                                                                             α ν ά σ α. 

30.6.19

Μπορείς να νιώσεις το θέρος
να σου ζεματάει την ψυχή;
Να υποταχθείς στη μαγεία μιας βραδιάς
γεμάτης άστρα;
Να μη φοβάσαι τη μεγάλη πτώση
στα μέσα σου άδυτα,
να ευλογείς το χρόνο που περνά;
Μπορείς σιωπηλή να αφουγκραστείς
τη σιωπή μιας εικόνας γεμάτης ήχους της φύσης;
Να έρθεις σε επαφή με τη δική σου ζωτική
ορμή;
Όλα τα μπορείς, το ξέρω..
Πάρε με μαζί.

16.6.19

"Θέλω να ξαναρχίσει ο διάλογος της αγάπης μας"
μου έγραψες με τα χεράκια σου στις 27.8.2017...

Δεν είπες μεταξύ πατέρα και κόρης είπες "της αγάπης μας".

Αχ μπαμπάκα μου.... πόσο σε αγαπώ γλυκιέ μου, σε ευχαριστώ για αυτή την αναπάντεχη κρούση σου στο κινητό μου....Χθες έκλαιγα και σε σκεφτόμουν τόσο μα τόσο πολύ και σου ζήτησα ένα σημάδι...ότι όλα έγιναν έτσι όπως έπρεπε, ότι είσαι καλά...

Να είσαι καλά, να είσαι καλά με τη μαμάκα και εγώ όλα θα τα φροντίσω...

Να με και να μας φροντίζετε...

Σας λατρεύω.

Η κόρη σας. 

10.6.19

Σήμερα άκουσα στο τηλέφωνο,

τον κλασικό φοβισμένο εαυτό σου...

Άραγε εσύ μπορείς και σε ακούς πίσω από την όλο έμφαση φωνή σου..

Πρέπει να καταλάβεις πόσο υπεραμύνεσαι.

Αυτό είναι οι πληγωμένοι.

Άνθρωποι που υπεραμύνονται αδερφή μου.

Πας να μείνεις μακριά μου αλλά με βρίσκεις σε ένα ηλιοβασίλεμα.

Ο πατέρας μας ρομαντικός.

Ο παππούς μας γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Καταγωγή από Καρδίτσα.

Καρδούλα μου μικρή άραγε χτυπάς;

Νομίζω μπορώ και σε ακούω.

8.6.19

 Κακομοίρη μου..
Πόσο μου λείπεις.
Όταν χάνεται ένας άνθρωπος,
χάνεται ένα σύμπαν ολόκληρο.
Σκέφτομαι τη μορφή σου να κάθεται κάπου,
σε μια ταβέρνα από την οποία περνάω.
Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να δω τα λευκά σου μαλλιά. Το γνώριμο κεφάλι σου. Δεν είπαμε το αντίο πατέρα.
Πόσο λυπάμαι.
Μα δεν αλλάζει. Και όλα γίνονται όπως γίνονται στο βαθμό που τα αντέχουμε.
Νομίζω ήσουν ήρεμος. Έκανα τη σκέψη ότι προτιμώ τα χέρια της Χρύσας, από εκείνα της Μαρίνας. Μπορεί να τα προτίμησες κι εσύ.
Το πένθος μου μοιάζει αόρατο.
Μα εγώ το νιώθω παντού.
Μου λείπεις, οι ωραίες στιγμές σου.
Το σπάνιο γελάκι σου, το πονηρό.
Ιππότη των δασών.
Μου λείπει η ματιά σου, η ηθική σου
η καθαρή, η έντιμη.
Τα ιδανικά σου.
Σέιχ - Σου, το πολύπαθον.
Πόση αμηχανία και πόση ανημπορία
ένιωθες μπροστά μας πατέρα.
Αμήχανος στον πατρικό σου ρόλο,
αμηχανος στην εκδήλωση μιας ευαισθησίας που αγκαλιάζε μόνο το χαρτί και τις γάτες σου.
Σήμερα το βλέμμα μου έπεσε πάνω στη φωτογραφία σου που έχω στο πορτοφόλι μου. Δεν άντεξα να το κρατήσω εκεί πολλή  ώρα.
Σε αγάπησα κι εσύ εμάς.
Ο φόβος όμως μας έδεσε πολύ
Φόβος, φθόνος, θυμός, εγωισμός.
Με δίδαξες.

26.5.19

Πόσες στιγμές ωραιότητας εξασφάλισες φέτος στον εαυτό σου;

Χάνεσαι με ευχαρίστηση στο πέλαγος της πληροφορίας,

μα θα πρέπει να θυμάσαι να χρησιμοποιείς και τις διαστάσεις του κορμιού σου..

Θυμάσαι;

Κάποτε κυνηγήσαμε με το αμάξι σου
ένα ολόκληρο ηλιοβασίλεμα.

Από τότε σωπάσαμε για πολλά χρόνια,
σαν να μας έφτανε το άγγιγμα του ωραίου που βιώσαμε.

Όμως εμένα ακόμα μου λείπουν τα ηλιοβασιλέματα
και αυτό που δεν ξέρω είναι
γιατί έπαψα να τα κηνυγάω.

Η απώλεια του εαυτού μέσα στο μαζί είναι αναπόφευκτη,
μα και η επανεύρεσή του επίσης...

18.5.19

Διαβάζω για παλαιότερες εποχές και σε σκέφτομαι. Η νοσταλγία βαριά απόψε. Έξω έρχεται το καλοκαίρι μα εσύ λείπεις.
Τα τελευταία σου Χριστούγεννα δεν τα  γιορτάσαμε μαζί..
Πόσο λυπάμαι για το κοντά που δεν ήρθαμε.
Μόνο το αγγίξαμε με τα ακροδάχτυλα των χεριών μας.
Πόσο λυπάμαι πατέρα, αγάπη μου μεγάλη.
Οι εποχές περνάνε γρήγορα, δεν σταματούν να σε κλάψουν.
Μα σε κλαίω, σε κλαίω εγώ, μοναχικό μου στολίδι.
Λευκό στο λαιμό μου μεταγιόν.
Μετά το θάνατο θα σε έχω κοντά μου.
Πάντα ήξερα ότι μας αγαπάς.
Κι ας κάνεις λίγα.
Έχω υπάρξει κι εγώ αμελής.
Έχω καταλάβει κι εγώ πόσο δύσκολο μου είναι το βαρίδι της ευθύνης.
Η μοίρα σου έπαιξε γερό παιχνίδι.
Είπες ότι είσαι περήφανος που μας μεγάλωσες μόνος. Αυτό έλεγες στη μαρίνα.
Να είσαι. Να είσαι..
Γλυκιέ μου πατέρα, μεγάλη μάχη έκανες.
Φοβόσουν μην άθελά σου μαρτυρήσεις το ποσό έτρεμε η ψυχούλα σου.
Πρώτα από όλα πάλευες με εσένα.
Με τα κομμάτια σου για τα οποία ντρεπόσουν. Εκείνα της αδυναμίας.
Μετά ήταν ο εγωισμός.
Πατέρα μου, δεν φοβάσαι το θάνατο μου είπες.
Μακάρι να το εννοούσες.
Μέσα μου θα σε έχω πάντα εγώ.

15.5.19

Είναι που σε έβλεπα σαν ένα πρόβλημα προς διαχείριση. Είναι που δεν σε άκουγα με την καρδιά μου.
Την είχες πονέσει τόσο αυτή την καρδιά.
Είναι που δεν σε πήγα εκείνη τη βόλτα μωρό μου. Γεράκο μου.
Τίναξες από πάνω σου το χέρι μου που σε χάιδευε με οίκτο. Γνήσιος.
Μου λείπεις ψυχή μου. Κοιμήσου τον ύπνο της γαλήνης. Τα άστρα να σου τραγουδούν, το φεγγάρι να σε λούζει, ο ήλιος να σε γεμίζει λάμψη, ο ουρανός να σε ανυψώνει.
Κοιμήσου άγγελε μου.
Συγχώρεσε την προδοσία μας, υμών που ζούμε εδώ κάτω στη γη.

12.5.19

Το καταλαβαινε ότι δεν ήταν καλά.
Έβηχε ξέπνοος.
Αυτό που πήρα σαν σημάδι βελτίωσης δεν ήταν παρά η τελευταία του προσπάθεια να αρθρώσει λόγο:
Που είστε? Με θυμό και αγωνία.
Ελένη δεν θα προλάβεις.

Το τελευταίο "αντίο" σου θα με στοιχειώνει πάντα.
Εγώ τον μπαμπά μου τον αγαπούσα.

Πολύ.

Θα ήθελα να τον ξέρω περισσότερο, να μου μιλάει περισσότερο γλυκά και τρυφερά.

Να μου λέει τα δικά του.

Να με γεμίζει με ενθουσιασμό για τις ομορφιές της ζωής.

Μου έλεγε βέβαια, κοίτα Ελένη, την ομορφιά του ηλιοβασιλέματος..αλλά αμέσως μετά το συμπλήρωνε με ένα "δεν ξέρετε να εκτιμάτε....το βλέμμα σας είναι αδιάφορο".

Σχεδόν ότι έκανε συνοδυεόταν από μια επίκριση μετά...κοίτα μπαμπά, πόσο καλά σε βλέπω.

Η χρόνια αγωνία σου για το μεγάλωμά μας έγινε ένα ατελείωτο παράπονο, μια ηχηρή επίκριση.

Θα ήθελα να μου μιλάει πιο πολύ για τις νομικές του μάχες. Να με θεωρεί ισάξιο συνομιλιτή.

Όχι μια φορά στα τόσα χρόνια, όποτε ένιωθε ότι είναι η στιγμή.

Θα ήθελα να με ρωτούσε πώς είμαι και τι κάνω αντί να με παίρνει τηλέφωνο για να μου θυμίσει τη μια ή την άλλη δουλειά που έπρεπε να γίνουν. Η αντί να πρέπει όταν τον παίρνω εγώ να το κάνει πάντα να είναι για τα λεφτά και να νιώθω ότι είμαι μια οικονομική ρουφήχτρα.

Θα ήθελα να μην με τραβολογάει με το ζόρι στη Χαλκιδική για να παίξει ρακέτες ενώ ήμουν αδιάθετη και είχα μόλις χάσει τη μαμά μου. Να μπορεί να μου πει "μικρή μου, θα κάτσουμε εδώ αφού δεν νιώθεις καλά, πάνω απ' όλα θέλω να είσαι χαρούμενη".

Ποτέ κανείς δεν με είπε "μικρή μου" και ποτέ κανείς δεν θυμάμαι να με αντιμετώπισε ως μικρή.

Θα ήθελα τόσο πολύ να είχα υπάρξει η μικρή τους με τον ίδιο τρόπο που τα παιδιά μου θα τα αντιμετωπίζω ως μικρά και θα αναλαμβάνω την ευθύνη απέναντί τους και απέναντι σε μένα.

Όταν είπα στη μαμά ότι κάποια παιδιά από το νηπιαγωγείο με κοροϊδεύουν μου είπε "έχεις μεγαλώσει, βγάλτα πέρα μόνη σου".

Όταν η μητέρα μου με άφηνε μόνη στο αμάξι, παιδί προσχολικής, για να πάει στο φαρμακείο ή στο μανάβικο ή στο σούπερ απέναντι, και μου ερχόταν άγχος φοβερό, ένιωθα ότι πρόβλημα ήταν δικό μου που φοβόμουν τόσο. Προσπάθησα να της μιλήσω για κάτι που κι εγώ δεν καταλάβαινα, για τα σημάδια του άγχους...Με πονάει η κοιλιά όταν με αφήνεις στο αμάξι....επειδή θέλεις να πάς τουαλέτα, μου είπε. Και έμεινα με την απορία γιατί όταν φεύγει από το αμάξι θέλω πάντα να πάω στην τουαλέτα...

Τον αγαπούσα πάρα πολύ. Περισσότερο κι από ότι θα έπρεπε. Είχα κολλήσει μαζί του.

Τη μισή μου ζωή προσπαθούσα να καταλάβω την αινιγματικότητά του, και την άλλη μισή να καταλάβω εμένα.

Όλη η εξέλιξη της πορείας μου σκόνταφτε πάνω του. Σαν ένα μάτι γυμνό παρατηρούσε όλη μου τη ζωή και την έβρισκε λίγη. Εμένα με έβρισκε ανώριμη και λίγη. Στα μάτια του εδώ που τα λέμε όλοι ήμασταν λίγοι. Το τίμημα της ευφυίας του ή της αλαζονίας του η αναπόφευκτη μοναξιά.


Ναι, θα ήθελα κάποιες φορές να οργανώσει μια εκδρομή ειδικά για εμάς, να μην είμαστε εκεί παρεμπιπτόντως, επειδή είχε να μιλήσει σε ένα περιβαλλοντικό συνέδριο, επειδή τους άρεζε η ταβέρνα, επειδή είχε κάποια εκδήλωση. Θα ήθελα να ήμασταν εκεί επειδή θα άρεσε στην Ελένη και τη Δήμητρα.

Θα ήθελα να μου είχε πάρει ένα δώρο γενεθλίων.
Δεν είναι περίεργο;
Δεν έχω κανένα, κανένα δώρο γενεθλίων από τον πατέρα μου.
Αχ μπαμπά, πόσο το λαχτάρησα να μου κάνεις ένα δώρο. Θα το φύλαγα σαν θησαυρό.
Και όταν τους έκανα εγώ δώρα πάντα τα απαξίωναν.
Γιατί; Δεν έπρεπε, εμάς δεν μας αρέσουν τα δώρα, μην ξοδεύεις τα χρήματά σου.

Μόνο η μητέρα μου μας έκανε πάρτυ γενεθλίων στα GOODY'S.
Μετά όλα άλλαξαν. Όχι πάρτυ γενεθλίων και γενικά όχι πολλά πολλά για να μην εξοργίζεται η Τασούλα.

Πάντα στους καυγάδες όταν την έπιανε υστερική κρίση ούρλιαζε "Η ΕΜΕΝΑ Η ΑΥΤΕΣ!!! ΔΙΑΛΕΞΕ!!".

Δεν είχα έδαφος να πενθήσω τη μητέρα μου, τα προβλήματα που ορθωνόντουσαν απέναντί μου ήταν γιγάντια. Η αμήχανη απουσία του πατέρα μου και η παρουσία ενός νέου ανθρώπου προβλήματος στη ζωή μου. Χαιρόμουν όταν η Τασούλα στην αρχή της γνωριμίας μας μου έκανε σοκολάτες δώρο. Ή όταν με ρωτούσε αν με πειράζει που βλέπω την ταινία με το άρρωστο αγοράκι, αν μου θυμίζει τη μαμά. Δεν έχω κανένα πρόβλημα, της έλεγα, μα μέσα μου χαιρόμουν που κάποιος ρωτούσε.

Ξαφνικά όλα αυτά σταμάτησαν...η σχέση της με το μπαμπά εδραιωνόταν και όποτε ασχολιόταν "με τα μπαλέτα μας" και τα υπόλοιπα τρεχάματα φρόντιζε να μας υπενθυμίζει πόσα πολλά έκανε για εμάς. Πάντα ήταν εμείς οι 3 κι εκείνη. Πάντα μας ένιωθε σαν αντίπαλο δέος και σαν απειλή.
Κι εγώ εκείνη σαν σανίδα σωτηρίας.
Μας γλίτωνε από τον αμήχανο αριθμό τρία.

Η στιγμή που απομάκρυνε τις φωτογραφίες της μαμάς μου από το σαλόνι στο δωμάτιό μου, όταν ούρλιαζα από οργή και απόγνωση, κανένας πατέρας μου δεν παρενέβη.
Δεν θυμάμαι το χέρι που τις απομάκρυνε, μπορεί να ήταν το δικό του και η τασούλα απλά να κοιτούσε.
Ο μπαμπάς έκανε την πάπια που λέμε.
Πάντα εμείς ήμασταν οι ανάωγες, αυτές που στεναχωρούσαμε την τασούλα.
Αυτές που είχαμε πολλά έξοδα όταν ζητούσαμε να πάμε σε κάποιο γιατρό ή να πάρουμε τα απαιραίτητα για την ηλικία μας. Πάντα σαν βάρος, σαν υποχρέωση και σαν ευθύνη.

Δεν είναι ωραίο να μεγαλώνεις νιώθοντας έτσι.
Νιώθεις ότι φταις. Δεν μπορείς να καθορίσεις γιατί.
Φταις που υπάρχεις. Φταις απέναντι σε όλους.
Φταις που αναπνέεις.

Στο τέλος της ζωής του μας ζητούσε, μα ήταν τόσες οι φορές που δεν δίστασε να μας μιλήσει με τον χειρότερο τρόπο που διώχνουμε την Τασούλα. Ακόμα και όταν αναγνώριζε, με δυσκολία, χωρίς να θέλει να το πιστέψει, ότι εκείνη δεν ήταν καν στο χειρουργείο, ότι στις πιο δύσκολες στιγμές του εξαφανίστηκε, ακόμα και τότε ήταν έτοιμος να χυμήξει επάνω μας όταν επρόκειτο να στεναχωρηθεί η Τασούλα.

Ακομα κι όταν τον άφησε μόνο του σε ένα άδειο σπίτι, την περίοδο που δεν ήταν καλά και μέχρι να βρούμε γυναίκα να τον προσέχει ζούσαμε έναν εφιάλτη, τα βράδια φοβόταν, κάποιες φορές πήγε μόνος του σε ένα ξενοδοχείο, ακόμα και τότε δεν θύμωσε ολότελα μαζί της.

Ακόμα και όταν αναγκάστηκε να παραδεχτεί σαν πληγωμένο ζώο από τη φθορά ότι πήρε τη ζωή του λάθος. Δεν δίστασε να μου μιλήσει άσχημα, να πάει να βγάλει όλα τα χρήματα που με δυσκολία διαχειριζόμουν από την τράπεζα και να κεράσει για τα γενέθλιά του την Τασούλα....δεν μπορούσε απλά να το ζητήσει, δεν καταδεχόταν να ζητά πράγματα από εμένα, δεν του άρεσε που διαχειριζόμουν πια τα πάντα. Μου έριξε κάτι φωνές, σαν δεν σε υπολογίζω, εκείνος που δεν περπατούσε χωρίς να χάσει την ισορροπία του, και πήγε στην τράπεζα να τραβήξει όχι ένα κάποιο ποσό, αλλά ότι είχε και δεν είχε.
Έφτυνε πάνω μας τη δυσπιστία του απέναντί μας με κάθε ευκαιρία. Και άντε οκ απέναντι στην αδερφή μου κάπως το καταλαβαίνω, αλλά εγώ δεν του πήρα ποτέ χρήματα, απεναντίας, του πρόσθετα όταν του λείπαν.

Έτσι λοιπόν, τα τελευταία γενέθλια της ζωής του τα γιόρτασε με την Τασούλα, ενώ την επόμενη ημέρα μας κατηγορούσε που δεν του μιλάμε στα γενέθλιά του - πόσο  μετάνιωσα γι αυτό.

Δεν δίστασε να φωνάξει στην αδερφή μου ότι είμαστε φίδια και τα χαλάμε όλα όταν εκείνος ήθελε να αγοράσει ψάρι για την Τασούλα και η αδερφή μου που είχε ήδη μιλήσει μαζί της και καταλάβαινε ότι δεν πρόκειται να έρθει, του έλεγε να μην το κάνει. Μας σιχτίρησε, είπε ότι του καταστρέψαμε τη ζωή και ότι είμαστε φίδια...ο μπαμπάς....

Εάν αυτά τα έκανε μόνο στα τελευταία του, θα τα κατανοούσα σαν παρενέργεια της φθοράς. Όμως όχι, αυτός ήταν ο πατέρας μου...Έτρεφε μια βαθιά περιφρόνηση για τους μικρούς, τους μη έμπειρους, τα παιδιά. Οι αντιλήψεις της κοινωνίας των εποχών του τον είχαν αλώσει: τα παιδιά δεν είναι ακριβώς άνθρωποι, αλλά περίπου.
Και για εκέινον ήμασταν πάντα τα παιδιά του. Αυτά τα ανολοκλήρωτα πλάσματα που χρήζουν ειδικής φροντίδας για να γίνουν σωστοί άνθρωποι.
Στις αντιλήψεις και τις στάσεις του πατέρα μου συναντώ όσα έμαθα για την παιδαγωγική αντίληψη του προ προηγούμενου αιώνα.

Θα ήθελα περισσότερες αγκαλιές,
θα ήθελα περισσότερες συζητήσεις,
θα ήθελα δώρα,
θα ήθελα εκδρομές,
θα ήθελα αφού έχασα τη μαμά μου να είμαι για λίγο καιρό εγώ η πρωταγωνίστρια στη σκέψη τους και όχι εκείνοι,
θα ήθελα να με ρωτάει πώς πάει το σχολείο,
πώς τα πάω με τους συμμαθητές μου,
τί μου αρέσει να κάνω όταν μεγαλώσω.
θα ήθελα να με εκτιμά περισσότερο,

Μα εκείνος δεν εκτιμούσε κανέναν ενώ η γυναίκα του σίγουρα δεν εκτιμούσε εμάς όταν μας ένιωθε σαν απειλή απέναντι στην λιγοστή του εκτίμηση προς εκείνη.




9.5.19

Ένα λεμόνι στο ψυγείο δεν σάπισε.
Ένα λεμόνι που απλά δέχθηκε να συρρικνωθεί.
Μα κανείς δεν βρέθηκε να μου εξηγήσει
ποια η διαφορά ανάμεσα σε εκείνα που συρρικνώνονται και σε εκείνα που χάνονται..
Ένα λεμόνι που θέλω να μείνει για πάντα μαζί μου.
Με την τέφρα μαζί.
Πάντα θα εμπεριέχω λίγο από εσένα.
Και πάντα θα εμπεριέχεις λίγο από εμένα.
Εγώ κι εσύ μαζί.
Ξέρω πόσο με αγάπησες.
Κι εσύ το ξέρεις, πόσο αγάπησα εγώ εσένα.
Καρδιά μου που δεν χτυπάς πια.
Πότε μου δεν σε είχα.
Πάντα συνομιλούσα μαζί σου μέσα μου
χωρίς να το ξέρεις. Και πάντα αναρωτιόμουν : μήπως το ήξερες;
Μήπως εμείς οι δύο επικοινωνούσαμε κάπως;
Τώρα πια, είναι σίγουρο ότι ποτέ δεν θα σε έχω.
Τα βιβλία σου και τα αστεία σου μου λείπουν.
Σε λάτρευα.

8.5.19

Δυσκολευόμουν πολύ να ακούσω την καρδιά σου πατέρα. Δεν έβαζα την ψυχή μου μπροστά αλλά τη λογική μου. Φοβόμουν μην πάθω κάτι από τη θλίψη.
Δεν σε άκουγα πέρα από τα τραύματά Λουί έπρεπε να πάμε βόλτα με το αμάξι.
Έπρεπε να σε αγκαλιάζω όλο το βράδυ.
Δεν άντεχα να έρθω πιο κοντά σου.
Μα δεν θα αφήσω τη λήθη να σε πάρει εύκολα. Θέλω ένα φυλαχτό με την ψυχή σου.

Το θέαμα της ασθένειας είναι δύσκολο.
Το θέαμα της ασθένειας διώχνει τους ανθρώπους μακριά.
Έχει μάτια κουρασμένα, δόντια που χάλασαν.
Στόμα που μυρίζει, κόκαλα που τρέμουν,
Πόδια που δεν στέκονται.
Και σου θυμίζει, το τέλος μιας δικής σου διαδρομής.
Το τέλος ενός ανθρώπου σου, ενός μαζί.
Το σώμα της ασθένειας σε διώχνει μακριά του.
Θέλεις να το κρατήσεις καθαρό και απαλό.
Όταν μου ζήτησε να σου βάζω το baby oil κατάλαβα ότι ήμουν ανάξια.
Το σώμα της ασθένειας είναι σύνορο.
Χωρίζει και απομονώνει.
Να φύγεις μακριά, να ανοίξεις τα φτερά σου μου είπες κάποτε. Θα το θυμάμαι πάντα. Το σκίρτημα του νέου εαυτού σου.
Το κρεβάτι ήταν γεμάτο αγκάθια; ή απλά ο εγωισμός και η απάθεια νίκησαν; μειώθηκε η ικανότητά μου να αγαπώ; με νίκησε το πρέπει της ζωής; έχασα λοιπόν την ψυχή μου; ζεστή, καυτή.
Όταν ήταν να μπεις στο χειρουργείο, πόσο χρόνο σου αφιέρωσα πατέρα μου γλυκιέ.
Έκανες το παράπονο στη μαρίνα. Ότι θα έπρεπε δηλαδή θα ήθελες, να έρθω να μείνω  εκεί, εγώ, που πάντα είχα απέναντί σου το ρόλο μιας κόρης την οποία αγαπούσες αλλά και μισούσες και μιας μητέρας που σε φρόντιζε χωρίς τίποτα να της δίνεις.. Σε άφησα, ναι..
Κουράστηκα, ναι. Δεν είχα βοήθεια από πουθενά, ναι. Απελπίστηκα, ναι. Ένιωθα να πνιγόμαστε σε ένα πέλαγος, ναι. Έβαλα πιο πάνω εμένα, ναι. Για πρώτη φορά στη ζωή μου, ναι. Πρόδωσα εσένα, ναι. Εσένα που με κράτησες στα χέρια για να καλωσορίσεις την ανάσα μου στη γη, ναι. Μαζί με τη μητέρα μου, ναι. Σε άφησα μόνο, ναι. Ρακέτες μου έμαθες εσύ, ναι. Πάλευες με τα κύματα, ναι. Παλέψαμε μαζί, ναι.
Συγνώμη για τον χρόνο που δεν έδωσα. Η αγάπη είναι χρόνος. Συγνώμη για την αγάπη που δεν έδωσα. Εσύ μας έδωσες χρόνο με το θυμό και τη λαβή του λόγου σου. Τα λόγια σου έκοβαν την τρυφερή ψυχή μας. Ήταν λόγια αγάπης από το στόμα σου όταν έβγαιναν, το ξέρω. Η ατμόσφαιρα τα έκανε πικρά.
Τα πικρά σου λόγια. Τα  πικρά σου χάδια. Μια ζωή που ζήσαμε μαζί. Και μια άλλη που δεν ζήσαμε ποτέ. Πάντα θα λαχταράω ότι δεν είχα. Πάντα θα μου λείπει ότι μαζί σου είχα.
Συγνώμη πατέρα μου, γλυκιέ μου  ανήμπορε άνθρωπε. Τελευταία δεν δίνω πολλά, μα θα αλλάξω.

Πόσο..

Πόσο μου λείπεις... αυτό που κατάλαβα, μου είπες τα Χριστούγεννα, είναι ότι τί άλλο θέλω τώρα εγώ, πέρα από το να είμαι με τις κόρες μου?
Δεν σε ακούσαμε, δεν φροντίσαμε να βρούμε λίγο χρόνο για εσένα πατέρα..
Τον πέτρινο δρόμο, το σπίτι μας μόνο.
ΑΧ μπαμπά! Πόσο χρόνο χάσαμε.
Πόσο μόνος έφυγες. Σαν πέτρα. Τώρα έγινες σκληρή. Η άνοιξη είναι για τους ευτυχισμένους, έλεγες. Συγνώμη που έγινα σκληρή!
Γλυκιέ μου πατέρα. Πόσο μόνο σε άφησα.
Ψυχή μου! Κορμί μου!
Πονούσε. Η επαφή μαζί σου ήταν γεμάτη αίμα. Αίμα και δάκρυα. Δεν ήμασταν εκεί. Όχι. Συγνώμη. Συγνώμη για την απουσία όλων μας, μα κυρίως για τη δική μου.
Δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να με συγχωρήσω. Ποτέ δεν θα μπορέσω. Να τρέξω, να τρέξω πατέρα, μην διώχνεις τα χάδια μου. Να σε πάρω αγκαλιά, τότε που με ζήτησες μέσα στη νύχτα. Να σε έχω στα χέρια μου σαν μωρό. Φοβήθηκα πατέρα. Δεν ήθελα να πεθάνεις στα χέρια μου. Δεν ήθελα να μείνω εκεί, δίπλα σου στο κρεβάτι. Δεν έκανα ποτέ την υπέρβαση. Συγχωρα με. Λυτρώθηκες ψυχή μου. 

4.5.19

Ένας χώρος ασφαλής..

Πέρασα τα τελευταία τρία χρόνια συνεδριών μου
με τη θεραπεύτρια να προσπαθεί να με πείσει ότι είμαι φυσιολογική.

Ένας μεγάλος φόβος, γονιδιακό και συμπεριφορικό κληροδότημα αυτών που προηγήθηκαν εμού.

Παλιά χάιδευα αυτά το "μη φυσιολογική" μέσα μου και το έκανα "ξεχωριστή".

Τώρα πια θέλω απλά να νιώθω φυσιολογική, δηλαδή ξεχωριστή όπως οι υπόλοιποι και ίδια όπως οι υπόλοιποι.

Μου αρκεί να είμαι απλά αυτό, χωρίς περιττούς ναρκισσισμούς.

Στην ομάδα θέλω να καταφέρω να είμαι απλά ο εαυτός μου.
ήταν μαγεία η αγάπη και η θέρμη που πλανιόντουσαν στην ατμοσφαιρα.

Ένας χώρος ασφαλής.
Ένας χώρος αποδοχής.

1.5.19

Σημείωμα μνήμης...

..ένα μικρό σημείωμα, με γράμματα δικά μου...
το βρήκα τυχαία ενώ έριξα το χυμό από ρόδι πάνω στο γραφείο μου, όλως αναστατωμένη..

Γράφει:
Βιβλία για μπαμπά:
 Σιωπηλή Άνοιξη
1962
Ρόσελ Κάρσον

Ζώντες και τεθνεώτες
Παπαγιώργης

Σε ευχαριστώ μπαμπά, πάντα μοιραζόσουν μαζί μου τα βιβλία...το όμορφο πνεύμα.
Την αβάστακτη γοητεία των τυπωμένων λέξεων.
Μείνε κοντά μου, μείνε, σαν μνήμη και σαν ικεσία. 

30.4.19

Σημαντικές λεπτομέρειες που δεν θέλω να ξεχάσω και που μου αποκαλύπτονται σιγά σιγά, για να απαλύνουν το φορτίο των ενοχών μου...

Θυμήθηκα σήμερα το πρωί ότι η Μαρίνα τον τελευταίο καιρό που είχε αρχίσει ήδη να ψάχνει για δουλειά, όπως αντιλήφθηκα, μου έλεγε πως δεν μπορεί να τον κουμαντάρει.
Το ίδιο γινόταν και με την Τσία η οποία πια δεν ερχόταν να τον κάνει μπάνιο.
Το θέμα με τη Μαρίνα ήταν το φαγητό.

Μου έλεγε λοιπόν η Μαρίνα ότι δεν την ακούει και ότι ακούει μόνο τον φυσιοθεραπευτή, τον Γιάννη. Πράγματι κι εγώ η ίδια ήμουν μάρτυρας στην ευκολία με την οποία σχεδόν τον διέταζε ο Γιάννης, του έπιανε με ένα τρόπο το κεφάλι και τον έκανε να σηκωθεί μέσα σε ένα λεπτό, πάντα υποστηρίζοντάς τον.

Τρυφερή στιγμή, όταν ο Γιάννης του έκανε το πρόγραμμα κι εγώ σαν γεράκι δίπλα του παρατηρούσα τα πάντα (και ο μπαμπάς με παρατηρούσε που παρατηρούσα και σχολίασε με εκείνο το χιουμοριστικό τσαχπίνικο μαλαγάνικο υφάκι του : κοιτάει η κόρη), ο μπαμπάς, ενώ του κρατούσε τα χέρια σήκωσε το κεφαλάκι του και του είπε "με συγκίνησες".
Αχ....
Βέβαια την επόμενη μέρα μου παραπονέθηκε ότι το ίδιο πρόγραμμα τον κούρασε....Θυμάμαι κι εγώ παρατηρούσα με τι κόπο τον περπατούσαμε μέχρι το σαλόνι και μου φαινόταν τόσο δύσκολο για εκείνον, έβλεπα πόσο αγώνα έκανε. Κρατούσα την ελαφριά καρέκλα της κουζίνας ακριβώς πίσω από τα πόδια του, να μην νιώσει ότι θα πέσει αν κουραστεί. Η Μαρίνα από μια γωνίτσα μας κοιτούσε.... Είναι λογικό να θέλει αύξηση ή να θέλει να φύγει. Δεν μου άφησε περιθώρια ώστε να πιστεύω ότι θα κάτσει με μια αύξηση. Ότι και να κάνεις δεν μπορείς να το αλλάξεις, μου είπε. Όταν κάποτε έσπασα με όλα αυτά και πήγα στην κουζίνα και έκλαιγα, μου είπε, Ελένη τί θέλεις να κάνουμε; Θέλεις να κάτσω μέχρι να φύγω Αρμενία τον Απρίλιο; Όχι, της είπα, δεν θέλω να σε πιέσω.
Μέσα μου πίστευα ότι ήδη δεν κάνει καλά τη δουλειά της, ήταν σχεδόν αδύνατο να τον ταίσει, μου παραπονιόταν ότι δεν έπαιρνε τα φάρμακα, την έβλεπα με το ένα πόδι να είναι εδώ και με το άλλο κάπου αλλού, ο ίδιος ο μπαμπάς μου έκανε παράπονο ότι του φωνάζει και να βρω κάποια άλλη για back up. Εκτός αυτού πράγματι δεν μαγείρευε καλά και το βασικό πρόβλημα του μπαμπά ήταν η αδυναμία. Σε λίγο θα άρχιζαν οι πληγές στην πλάτη και θα υπέφερε πολύ. Εκτός αυτού πόσες φορές είχε πέσει και είχε χτυπήσει με τη Μαρίνα. Δεν μπήκα καν στον κόπο να της πω να του βάζει στην πλατούλα το baby oil που συνέστησε η νευρολόγος. Και η νευρολόγος με τρόμαξε...άκου εκεί θα χρειαστεί μάλλον αντιψυχωτικά σε λίγο....το πουλάκι μου...άκου εκεί κινδυνεύει να ανοίξει η πλατούλα του από την αδυναμία...τί άλλο να ζήσει πια; Πόσο να υποφέρει; Πόσο να χαθεί στη σύγχυση και την λήθη;

Για να επιστρέψω στο αρχικό μου θέμα, έβλεπα όντως ότι ο Γιάννης μπορούσε να τον κουμαντάρει, ότι η Μαρίνα δεν θα έκανε ούτε τα μισά από όσα της έλεγε ο Γιάννης. Αν και ο Γιάννης μου έλεγε κράτα τον σπίτι έτσι έκανα κι εγώ με τον πατέρα μου, εγώ έμενα μακριά και η γυναίκα δεν μπορούσε πλέον να το διαχειριστεί και την φοβόμουν μη σηκωθεί ξαφνικά και φύγει, ποτέ δεν εμπιστεύτηκα τη Μαρίνα μετά το πώς μου μίλησε στην αρχή όταν συγκρουστήκαμε. Αδίστακτη. Αναγκαζόμουν να παίζω θέατρο μπροστά της για να τα έχουμε καλά, ο μπαμπάς την έλεγε η βασίλισα Μαρίνα και δεν ήθελε με τίποτα να φύγει και τώρα ο ίδιος ο μπαμπάς μου έλεγε να βρω άλλη.

Ήθελε να τον κατευθύνουν άτομα που ξέρουν τον τρόπο. Να τον σηκώνουν σε ένα λεπτό, να τον ταίζουν, να τον πλένουν. Ήθελε μια νοσοκόμα, ίσως και δύο καθώς και καθημερινό φυσιοθεραπευτή.

Λίγο το ένα λίγο το άλλο, μετά και την απόλυτη συμφωνία της νευρολόγου, οδηγήθηκα στη σκέψη του κέντρου. Πήρα την ευεξία αλλά όταν κατάλαβαν ότι η κατάσταση είναι βαριά μου μίλησαν για άλλα θεραπευτήρια....Κατάλαβα ότι είναι γηροκομεία παρηγορητικής. Ρωτώντας έμαθα για τη Μυρτιά, άκουσα από δύο άτομα (θεία και Μαργαρίτα) καλά λόγια, τα παιδιά εκεί μου φάνηκαν συμπαθητικά, οι χώροι καθαροί. Θα έβλεπε και άλλες παραστάσεις πέρα από το ταβάνι του δωματίου του, θα τον πήγαιναν βόλτα με το καροτσάκι. Στη μυρτιά έκανα για πρώτη φορά τη σκέψη ότι κάτι που για εμάς μοιάζει ανυπόφορο, όπως ένα γηροκομείο, για έναν άνθρωπο με τόσο περιορισμένη και κακή ποιότητα ζωής, σαν το μπαμπά, μπορεί να φαίνεται όχι τόσο κακό, αλλα΄να έχει ίσα ίσα και τα καλά του. Πού ξέρεις; Μπορεί να κάνει και παρέες, έλεγα. Δεν θα ξεχάσω που όλο περηφάνια μου είπε, τις πρώτες του μέρες εκεί, ότι μιλούσε με ένα ζευγάρι! Ο μπαμπάς που ΄ήταν κλεισμένος στην κρεβατοκάμαρά του. Η όταν μου είπε "κλείσε τώρα έρχονται να μου κάνουν τα νύχια" είχε η φωνή του την ενόχληση αυτού που του χαλάω την κούρα...ή όταν μου είπε "τώρα πάμε βόοοολτα" και τράβηξε λίγο αυτό το "οοοοο" σαν να του άρεσε η κίνηση πάνω στο καροτσάκι. Αχ γεράκο μου, αγάπη μου. Πόσο καλά έτρωγες εκεί. Και μόνο που όπως μου είπε ο κολλητός σου έφαγες ότι σου έφερε και είχε ανοίξει η όρεξή σου, εμένα μου αρκεί.

Και έτσι τα πράγματα πήραν τη δική τους πια τροπή....
Και ο ίδιος καταλάβαινε. Τον ρώτησα και συμφώνησε να το δει για μία εβδομάδα...αχ βρε μπαμπά. Έζησες ακριβώς μια εβδομάδα εκεί μέσα, στην κυριολεξία ούτε ώρα παρά πάνω.

Είμαι επαναστάτης εγώ και θα φύγω...η φωνή σου αντηχεί ακόμα στα αυτιά μου.
Για μένα η μικρή μου ανιψιά θα είναι πάντα ένα τσαχπινάκι, χάρη στην εύστοχη επιλογή σου.
Ήταν ότι καλύτερο μπορούσα να κάνω για εσένα, τη Δήμητρα, εμένα.....
Αχ βρε μπαμπά....ποιός μπορεί να τα βάλει με τη φθορά;

27.4.19

Ήρθα και τον βρήκα σε μια κατάσταση λήθαργου. Παρατημένος στη μοίρα του. Είναι ζωή αυτή? Με ρώτησε. Φαγητό μια μπουκιά με το ζόρι. Δεν μιλούσε πολύ. Καθόμουν εκεί σιωπηλή, γυρνούσε την πλάτη και κοιμόταν.
Ετοιμαζόταν για τον μεγάλο ύπνο. Τρόμαξε μέσα στο βράδυ. Χάρηκε όταν με είδε εκεί. Ήταν ένας άνθρωπος που είχε χάσει το σπίτι του και τη σχέση με τη γυναίκα στην οποία είχε τα πάντα επενδύσει. Καλή είσαι, σχεδόν ψέλλισε εκείνη τη μέρα, αλλά πώς να συζητήσουμε εμείς ; Στερείσαι τις δικές μου εμπειρίες. Για άλλη μια φορά, χωρίς να το ζητήσω, μου θύμισε πόσο μη επαρκή ένιωθε τη συντροφιά μου.
Γιατί έκανα εγώ ένα τόσο παράξενο παιδί? Γιατί βγήκες έτσι? Είσαι σαν ορφανό. Και αργότερα, στο κέντρο: είσαι αδύναμη. Όχι μπαμπά, του απάντησα με θάρρος. Η πιο δυνατή είμαι εγώ. Γι αυτό βρίσκομαι εδώ. Ναι? Μου έκανε αμήχανα.
Όταν έφυγα εκείνη την Παρασκευή μου είπε:Ελένη λέω να μην μείνω εδώ στην Αθήνα, να γυρίσω πίσω. Ο καημένος. Πόσο μπέρδεμα στο κεφάλι του τον τελευταίο καιρό.
Κι όμως. Ο πατέρας μου το πρώτο πράγμα που έλαβε εκεί μέσα ήταν σωματική φροντίδα. Τον έλουσαν, όμορφα γλυκά κορίτσια ενώ στο σπίτι αρνιόταν.
Εκεί μέσα άρχισε να τρώει. Άνοιξε η όρεξή του. Πότε δεν ήταν ικανοποιημένος με τα φαγητά της Μαρίνας η οποία έχοντας ήδη αρχίσει το ψάξιμο για δουλειά παραμελούσε όλο και πιο πολύ τα καθήκοντά της.
Δεν θα ξεχάσω ότι όταν η νευρολόγος μου είπε πως είμαστε σε επικίνδυνη φάση να ανοίξει η πλάτη του και να του βάζουμε baby oil δεν τόλμησα καν να της το ζητήσω. Ποια; εκείνη που δεν άντεχε να τον καθαρίσει και να του κάνει μπάνιο;
Έπρεπε από την αρχή να την είχα αλλάξει. Πόσο εκείνος δεν ήθελε κι έτσι υπέγραφε κι αυτός τις σελίδες μιας αναμενόμενης εξέλιξης: της φυγής της και εγκατάλειψής του, όταν η κατάστασή του γινόταν πιο σοβαρή. Όπως μου είπε η νευρολόγος σε λίγο μπορεί να χρειαζόταν και αγωγή για ψύχωση. Τρόμαξα πολύ.
Μέσα στο κέντρο ο εγκέφαλός του ξύπνησε. Τα ερεθίσματα ήταν πολλά σε αντίθεση με την μονοτονία του δωματίου του, όπου ήθελε να επιστρέψει.
Είχε και πάλι ένα σκοπό: να φύγει από εκεί. Εγώ είμαι επαναστάτης και θα βρω έναν τρόπο να φύγω από εδώ, μου δήλωσε.
Ήταν ανήσυχος τα βράδια; μόνο για το πρώτο βράδυ μου το είπαν αυτό. Τον ρωτούσα πως κοιμήθηκε και μου έλεγε καλά, δεν μου έλεγε κάτι του τύπου άσε τι έπαθα χθες.
Στην αδερφή μου είπε: ωχ ωχ έχετε σκοπό να με αφήσετε για πολύ καιρό εδώ, σωστά; με αυτό το γνωστό χιούμορ του, όταν εκείνη του είπε για τον υπολογιστή. Ζήτησε τη μαρίνα μια δύο φορές αλλά κατάλαβε ότι δεν..
Ένα από τα πρώτα πράγματα που μου είχε πει είναι να βρω κάποιαν άλλη γιατί έχει πρόβλημα, νευριάζει.
Με όλα αυτά και βλέποντας και την Δήμητρα να μην αντέχει άλλο, έκανα ότι καλύτερο μπορούσα. Η Τασούλα πήγε δύο φορές. Ο Γιώργος με το μωρό. Η θεια Ρένα με Τάκη και Νίκο. Ο Βαγγέλης με τον Πυθαγόρα. Η αδερφή μου την προηγούμενη.. Τον είδαν τόσοι άνθρωποι. Ένας μεγάλος αποχαιρετισμός.
Και κάθε μέρα φυσιοθεραπεία και φαγητό έκαναν τις σκέψεις για την πλάτη παρελθόν.
Η Μαρίνα δεν θα μπορούσε να κάνει αυτά που της έλεγε ο φυσιοθεραπευτής.
Δεν μπορούσα κι εγώ, δεν άντεχα να φύγω και να τον αφήσω μαζί της.
Θεωρώ τραγικό που στο κέντρο δεν είχε καρδιολόγο. Και απαράδεκτη τη συμπεριφορά του νευρολόγου. Θα τους τα πω αυτά.
Μπαμπά μου, νόμιζα πως θα προλάβω.
Λυπάμαι που δεν ήμουν εκεί όπως με είχες ανάγκη.
Οι πρώτοι που ξεπέρασαν αυτό το πρόβλημα ήταν οι αρχαίοι Σουμέριοι που ζούσαν στη νότια Μεσοποταμία. ... Η γραφή είναι μια μέθοδος αποθήκευσης πληροφοριών μέσω υλικών συμβόλων. Γραμμάτων και αριθμών.

Μια σύντομη ιστορία του ανθρώπου.

26.4.19

Μνήμη

Χθες καθόμασταν με την αδερφή μου και κοιτούσαμε παλιές φωτογραφίες. Η αδερφή μου δύσκολα δέχεται το χάδι, κάθε φορά φωνάζει όταν θέλω να της κάνω μια ζεστή αγκαλιά. Μου λέει ότι δεν μπορεί. Ως γνήσια διαχυτικός άνθρωπος που είμαι δυσκολεύομαι να το καταλάβω αυτό αλλά το σέβομαι. Ευτυχώς ήρθαμε κοντά χθες. Θέλω να δείχνω κι εγώ την πιο ευαίσθητη πλευρά μου, όχι μόνο το προσωπείο.
Ακουμπούσα τη θλίψη της, την άκουγα να ανασαίνει. Όταν μιλάει γι αυτά που νιώθει, όταν τα βάζουμε κάτω και τους δίνουμε σχήμα, νιώθει λιγότερο μόνη. Αυτό μου αρκεί.
Ο πατέρας μου ήταν διαρκώς στο μυαλό μας.
Όταν τον πήγα στο κέντρο ηλικιωμένων, την πρώτη μέρα, το μυαλό του είχε αρχίσει ήδη να μπερδεύεται αρκετά, όχι πολύ, με ρώτησε κάποια στιγμή: όλα είναι λίγο περίεργα γιατί; δεν ξέρω αν καταλάβαινε ακριβώς, την προηγούμενη με πήρε να μου πει σχεδόν με θυμό, ποιο κέντρο καλέ; στο γηροκομείο με πάτε! Στην αρχή το αρνήθηκα. Ευτυχώς μετά βρήκα τη δύναμη και του είπα, Ναι, εκεί. Θα είσαι καλύτερα από εδώ, θα βλέπεις τόσο κόσμο. Είναι ζωή εδώ πάνω σε ένα κρεβάτι; κι εμένα στην ηλικία σου εκεί θέλω να με πάνε. Για μια εβδομάδα μόνο και βλέπουμε. Δεν ξέρω αν ένιωσε ότι δεν είχε περιθώριο επιλογής, αλλά πάντως συμφώνησε. Και σε μια εβδομάδαακριβώς πέθανε. Παρασκευή τον πήγα, Παρασκευή πέθανε. Σχεδόν την ίδια ώρα. Μια εβδομάδα γεράκο μου. Αγάπη μου. Δεν θα προλάβεις, μου είπες. Δεν θα προλάβω τί; σε ρώτησα. Ενός λεπτού αμηχανία. Δεν κατάλαβα ότι ήσουν χειρότερα και έφευγες. Εσύ μάλλον τα κατάλαβες όλα. Είχες όμως τη φροντίδα της Χρύσας. Πόσο με παρηγορεί αυτό. Συγνώμη που έφυγες μέσα στους ξένους, εκεί που κούνησες με απόγνωση το κεφάλι όταν κοίταξες γύρω σου για το που σε φέραμε. Συγνώμη γιατί το μόνο που ήθελες ήταν οι κόρες σου. Αυτές οι κόρες που ήταν συνεχώς στο τηλέφωνο εκείνη την εβδομάδα. Οι κόρες σου που τόσες φορές πλήγωσες. Το πρόσωπό σου, μου είπες όταν κατά λάθος με είδες στην κάμερα. Σαν αυτό το πρόσωπο να ήταν παρηγοριά σου. Συγνώμη αγάπη μου, που έφυγες έτσι μόνος. Ευτυχώς εκείνο το πρωί σε άκουσα, τη φωνή σου.

Ο μπαμπάς μου στις ωραίες μας στιγμές μας έλεγε "ατζουτζούκες".

22.4.19

Το σαββατοκύριακο που πέρασε ήταν πολύχρωμο.
Η περιήγηση με τον Θανάση ξεκίνησε από το άγαλμα του Μακρυγιάννη στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου.
Είχε μείνει νωπή μέσα μου η εντύπωση για τον Τζειμς Τζόυς, τα ερωτικά του γράμματα στη Νόρα, ο παραγκωνισμός της κόρης του Λουσίας. Άραγε, είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τί πραγματικά μεταξύ τους διαμείφθηκε;

Μας μίλησε, έξω από την κατοικία αυτή, για τον Σεφέρη και την άκαρδη στάση του απέναντι στη Μάρω...Την έβαλε να διαλέξει ανάμεσα σε αυτόν και τα παιδιά της. Ήταν άπιστος και την έφτασε στην απόπειρα αυτοκτονίας. Την ξέρω καλά τη σκοτεινή πλευρά της σαγήνης των καλλιτεχνών.
Είναι τον κίνδυνο που ερωτεύεσαι. Τον κίνδυνο για την καταστροφή σου από του έρωτα το άκαρδο βέλος.
Σαγήνη η αυτοκαταστροφή.

Μας μίλησε για τον κοσμοκαλόγερο Παπαδιαμάντη έξω από τον ναού του Αγίου Ελισαίου που πήγαινε και έψελνε...Μιλούσε με τόση ζέση, τόσο πάθος. Και την ίδια στιγμή σκεφτόμουν ότι έχει αφήσει τη Χαρά μόνη της με δύο παιδιά. Οτι είναι αυτός ο απών πατέρας, αφού είναι αφοσιωμένους στις ύψιστες της τέχνης συγκινήσεις.
Μπορεί ο πατέρας μου που μου ψέλισε "είσαι σαν ορφανό" να φοβόταν το φάντασμα του ατιμέλητου Παπαδιαμάντη, ποιος ξέρει; Ένα φάντασμα και του δικού του, πιο εσωτερικού εαυτού, τον ροπών του που νίκησε.
Ποιος ξέρει.

Μα η Νικολέτα είχε ένα βαμμένο κόκκινο μαλλί σαν της φωτιάς και η ζεστασιά στο βλέμμα του Δομίνικου σε αποζημιώνει για κάθε ώρα ορθοστασίας. Πήγαμε στο Όξο νου με τα παιδιά. Περάσαμε καλά, ανέμελα χαμόγελα της νιότης.

Και τώρα δουλειά. Έχει μια δική της τελετουργία η εργασία.


10.4.19

Έτσι απότομα...

όπως ήρθαν στη ζωή μου, έτσι έσβησαν...

οι δυο γραμμούλες έσβησαν

κι έμεινα μόνη

σε ένα πένθος που κάνει κρύο

Μα δεν θέλω να ζεστάνω τα χέρια μου

με τις φλογίτσες από τα κεράκια που μου προσφέρουν όσοι με αγαπούν...

Θέλω να αφεθώ στο γαϊτανάκι του πόνου

της θύμησης...

Μνήμες που καίνε,

η μαμά μου στις παιδικές φωτογραφίες με καλεί,

το κανάλι που έβλεπε ο ανήμπορος πια πατέρας μου

μου ρουφάει τα σπλάχνα,

αχ να μην είχα δει στα πρόσωπα αυτών που αγάπησα τον πόνο.

Την φθορά, την κατάπτωση.

Ήθελα απεγνσωσμένα λίγη ζωή να με αποζημιώσει,

να αποδώσει δικαιοσύνη,

να καλύψει το τόσο μαύρο που στάλαζε μέσα μου.

Να απλώσει ένα λευκό σεντόνι πάνω στο πένθος.

Σου ζήτησα πολλά παιδί μου;

Σου ζήτησα πολλά κορμί μου;

2.4.19

Μου λείπει το χιούμορ σου.
Πόσο γελούσαμε μαζί.
Είχαμε κοινή αίσθηση του χιούμορ.
Σου υπόσχομαι να παλέψω να είμαι αληθινή με την ευαισθησία που έχω μέσα μου.
Αν με διδάσκει κάτι ο χαμός σου, είναι αυτό: στην επιφάνεια μπορεί να δείχνουμε σκληροί, ακόμα κι αν οι προθέσεις μας, οι επιθυμίες μας, τα συναισθήματά μας είναι τόνοι αγάπης κρυμμένοι από κάτω.
Στο υπόσχομαι πατέρα μου,
να υποστηρίζω με λέξεις και πράξεις
την ευαισθησία και την αγάπη που έχω μέσα μου.. Για να μην τους διώξω όλους, μέσα σε άγρια μοναξιά.

Και η άλλη η σουσουράδα μου λείπει!
Η αγνή ευαίσθητη Ρίτσα.
Η απλή γυναίκα με το μεγάλο χαμόγελο και την ευαίσθητη ψυχή.
Σας ευχαριστώ αγαπημένοι μου.

Σας νιώθω περισσότερο κοντά μου από ποτέ.

1.4.19

Μα πώς να επικοινωνήσουμε;
Μου είπε με ένα βλέμμα απελπισίας...την τελευταία φορά που με είδε.
Αφού δεν έχεις τις ίδιες εμπειρίες...
Γι' αυτό ποτέ δεν μας θεώρησε ισάξιους συνομιλητές.
Γι' αυτό εψαχνε πάντα μια Τασούλα.

Κι εγώ να σφίγγω το στομάχι και να σφίγγομαι και να σφίγγω το στομάχι. 
Περιμένοντας να δω τί θα ακούσω κάθε φορά...

Με ποιο τρόπο πάλι θα με επηρεάσει και θα καταφέρει να με κάνει να σφιχτώ ακόμα περισσότερο.
Δεν ασχολήθηκες με τα κοινά...καλή είσαι αλλά...

Πάντα αυτό το αλλά.
Πάντα αυτό το σφίξιμο.

Τώρα όμως κοιλίτσα μου, στομάχι μου, χαλαρώστε...

Τώρα είναι μέσα σας μια νέα ζωή.


30.3.19

Σήμερα μετράμε...

Δώδεκα ημέρες κοινής ζωής..

Γίνεται η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής σου να χωράει ανάμεσα σε δύο γραμμές;

Ναι.. οι δύο πιο ευτυχισμένες γραμμές της ζωής μου.


25.3.19

Νιώθω τόσο άσχημα απέναντί της...

ότι είμαι υποχόνδρια, ότι είμαι δυσάρεστη, ότι τη βουτάω στη μαυρίλα...

ναι, αυτό είμαι αυτή τη στιγμή...

ένα μίγμα θλίψης, θυμού και άγριας νοσταλγίας,

που γδέρνει το πρόσωπο και αφήνει να πικρίζουν τα χείλη.

Μου δόθηκε η φλέβα του πατέρα μου,

η δύναμη να βλέπω τον κόσμο ποιητικά,

ευλογία και κατάρα μαζί.

Ναι, την βαραίνω, ναι, δεν μπορώ το υπερβολικό γλέντι,

την υπερβολική χαρά,

την οχλοβοή, το πανηγύρι,

τον κόσμο που γλεντά χωρίς να έχει καταλάβει τα βασικά

υπαρξιακά δεδομένα...

Ναι ώρες ώρες είμαι μια μοναχική άγρια τσουκνίδα.

Μπορώ να είμαι αυτή που είμαι;

Κι ας μην με αντέχεις.

Κι αν δεν με αντέχεις, εγώ μπορώ.