8.5.19

Πόσο..

Πόσο μου λείπεις... αυτό που κατάλαβα, μου είπες τα Χριστούγεννα, είναι ότι τί άλλο θέλω τώρα εγώ, πέρα από το να είμαι με τις κόρες μου?
Δεν σε ακούσαμε, δεν φροντίσαμε να βρούμε λίγο χρόνο για εσένα πατέρα..
Τον πέτρινο δρόμο, το σπίτι μας μόνο.
ΑΧ μπαμπά! Πόσο χρόνο χάσαμε.
Πόσο μόνος έφυγες. Σαν πέτρα. Τώρα έγινες σκληρή. Η άνοιξη είναι για τους ευτυχισμένους, έλεγες. Συγνώμη που έγινα σκληρή!
Γλυκιέ μου πατέρα. Πόσο μόνο σε άφησα.
Ψυχή μου! Κορμί μου!
Πονούσε. Η επαφή μαζί σου ήταν γεμάτη αίμα. Αίμα και δάκρυα. Δεν ήμασταν εκεί. Όχι. Συγνώμη. Συγνώμη για την απουσία όλων μας, μα κυρίως για τη δική μου.
Δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να με συγχωρήσω. Ποτέ δεν θα μπορέσω. Να τρέξω, να τρέξω πατέρα, μην διώχνεις τα χάδια μου. Να σε πάρω αγκαλιά, τότε που με ζήτησες μέσα στη νύχτα. Να σε έχω στα χέρια μου σαν μωρό. Φοβήθηκα πατέρα. Δεν ήθελα να πεθάνεις στα χέρια μου. Δεν ήθελα να μείνω εκεί, δίπλα σου στο κρεβάτι. Δεν έκανα ποτέ την υπέρβαση. Συγχωρα με. Λυτρώθηκες ψυχή μου. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: