2.4.24

Εφυγε...

 Εφυγε λοιπόν η Ασπασία μας...

Εκείνη που αρχισα άθελά μου να θεωρώ μέλος της οικογένειάς μας. Που πρόσεχε ότι πολυτιμότερο είχα...

Εκείνη που ηταν πάντα μαζί σου απαλή και με έκανε να στρέψω το βλέμμα πάνω σου μετά τον ερχομό του Ερμή.

Η γλυκιά αγαπημένη μας Ασπασία. 

Πόσο πόνεσα αλλά αναρωτιέμαι αν μπόρεσα να αγκαλιάσω τον δικό σου πόνο καρδία μου...παιδί μου..


Σήμερα εκδικητικά σου είπα ενώ έβηχες ότι θα πας στο σχολείο γιατί ήσουν επιθετικός με το μωρό.


Διαπράττω τα ίδια λάθη με τους γονείς μου λατρεία μου...

Θέλω να το αλλάξω αυτό και στο υπόσχομαι....θα το κάνω.

21.3.24

Φοίβος

 Η καινούργια μου δασκάλα στο χορό εχει πολύ όμορφο μίλημα.


20.2.24

Σήμερα.

 Σήμερα είναι η πρώτη μέρα 

που δεν είπες: "δεν θέλω να πάω σχολείο"

Και δεν σε ρωτήσαμε: "γιατί;"

Ούτε απάντησες: "γιατί με αφήνετε...".

Σήμερα δεν είχε κάποιο βάρος ιδιαίτερο για σένα ο αποχωρισμός.

Θα έρθουν μπροστά μας μέρες που θα σηκώνεσαι από το κρεβάτι και θα ετοιμάζεσαι για το σχολείο σαν να είναι το πιο αυτονόητο και φυσικό πράγμα στον κόσμο.

Και ούτε θα θυμάσαι τις μάχες που έδωσες 

για να μην φύγεις από την γνωστή φωλιά σου.

Από την μεγάλη αγκαλιά σου

Από ότι ηταν για εσένα ως τότε ο κόσμος ολος.

Από την μαμά. Από το σπίτι σου.

Πάντα θα θυμάσαι σαν μικρό επίγειο μέσα σου παράδεισο μικρέ μου τότε που όλη μέρα την γέμιζαμε μαζί με παιχνίδια και με το τίποτα. Καταφύγιο στον κόσμο σου θα είναι το μαζί μας.

Όμως εγώ θα θυμάμαι για εσένα όλες τις μάχες που έδωσες την ώρα που οι μεγάλοι γύρω σου ράβαμε τα ρούχα της κουλτούρας που θα φορούσε η τρυφερή σου σάρκα.

Και θα έρθει η μέρα σύντομα που δεν θα αποζητάς ούτε το στήθος μου. Ηδη μου λες ότι δεν εχει γάλα. Μεγαλώνεις αγάπη μου. Κι αλλάζει ο δεσμός μας. Οτι ομως τόσο σαρκικά μας ένωσε δεν θα χαθεί ποτέ.

Καλήμερα σε όλα μου τα δάκρυα.

Καλήμερα στη γεύση της απώλειας που φέρνει το μεγάλωμα.

Καλήμερα σε όλους μας τους εαυτούς. Αυτούς που ήμασταν, είμαστε, θα γίνουμε κι αυτούς που θα μείνουν μέσα μας για πάντα.

Εστω σαν ένα μικρό ίχνος μνήμης.


8.10.23

Έτσι.

 Σπόροι chia 

Ακουστικά λευκού ήχου

Οθόνη σβηστή

Συνθηματικά κι ανάσες 

Μπερδεμένα 

Έτσι είναι μωρό μου

η αγάπη

φτιάχνεται από πράγματα

ακατάληπτα.

23.7.23

Κολυμβητήριο

 Θέλεις να σε γράψουμε στο κολυμβητήριο;

Θέλω αλλά να μου κρατάνε το χεράκι μαμά...

16.7.23

Λέξεις...

 Θα σε προσέχω για πάντα Εμή

Θα σε προσέχω για πάντα μαμά

Θα είμαι πάντα μαζί σου Εμή

Το γάλα σου έχει γεύση μπανάνα...

Με αγαπάς γιατί με τάιζεις με το γάλα σου

Πρέπει να πάω να φάω τώρα Εμή (απολογητικά που φεύγει...)


8.6.23

 Η στιγμή που μπροστά στο παιδί σε κατηγόρησα κι εσύ απλά σιώπησες και μετά από λίγο σηκώθηκες να πάρεις το πιάτο...να μετακινηθείς να φύγεις από την ταμπέλα που σου έβαλα....τόσο βίαια και άδικα...δεν θα φύγει από την μνήμη. Θα με βοηθήσει να γίνω περισσότερο ικανή να σε αγαπήσω. Να σε δέχομαι όπως είσαι.

Λυπάμαι πολύ και θλίβομαι μα θα τα καταφέρω.


Και εσένα Φοίβο μου....όταν γλυκά και προσεκτικά σου μιλάω σου δίνω αυτό που λαχταρά η ψυχούλα σου...αγάπη και αποδοχή...πόσο τα στερήθηκες γλυκό μου παιδί μέσα στο άγχος το καθημερινό. Και πόσο σε επηρεάζουν το ύφος και ο τόνος μου και η ένταση που μεταδίδω...θα είμαι η πηγή της ηρεμίας. Θα είμαι μία γλυκιά αταραξία παιδί μου. Λατρεμένο μου πλάσμα. Ένιωσα και νιώθω ξανά τέτοιο δεσμό μαζί σου...

Μόλις σε ησύχασα μου είπες πεινάω πάλι...θα φάω τα κρουτόν που θα φτιάξεις με τα χέρια σου...τα μαγικά χέρια...αχ

28.5.23

Ομάδα

Είμαστε ομάδα.
Όσο περισσότερο φροντίζω εσένα
Τόσο περισσότερο εμένα φροντίζω.
Είσαι ο στύλος της ψυχής μου
Η αγάπη της ζωής μου.
Δεν αξίζει να το μειώνω όλο αυτό.
Είμαστε αλήθεια.
Άς μην φοβάμαι άλλο να το δείξω.
Να σε φροντίσω
Να με φροντίσω
Να σε αγαπήσω
Να με αγαπήσω
Κι ας πάψω να είμαι θυμωμένη
Που είσαι διαφορετική
Που δεν είσαι τέλεια
Που είμαι διαφορετική
Που δεν είμαι τέλεια
Που πρέπει να εκφράζομαι
Και να εξηγώ
Που δεν είσαι στο μυαλό μου
Ας απλώσουμε άφοβα το χέρι
Αγάπη μου.
Μου έλειψες τόσο πολύ.
Από φόβο κι από συνήθεια.
Μα κανένα φάντασμα δεν είναι ικανό
Να με κάνει να αφήσω στην άκρη την ζεστασιά μου και την στήριξή μου και την κατανόησή μου για σενα αγάπη μου.
Είχες δίκιο που σε έπιασε το παράπονο.

Μεταμόρφωση

 Εγώ να σπέρνω την καταστροφή

Κι εσύ να με ακολουθείς σαν έρημο πιστό σκυλί.

Θα φύγει όλη η καταχνιά

Και θα γελάμε η μία μέσα στης άλλης την καρδιά.

Κρατήσου αγάπη μου σφιχτά.


1.3.23

Νταντά

Λατρεύω τον δεσμό σου με την Ασπασία....
Η αντίληψη και η γλυκιά σου τρυφερή καρδιά με αγγίζουν γλυκό μου παιδί, μου φέρνουν δάκρυα στα μάτια....
Είναι τόσο συγκινητικό για εμένα την μητέρα σου να σε βλέπω να δένεσαι με έναν άλλο φροντιστή...η εικόνα που με τα χειλάκια σου μας περιέγραψες με γέμισε έντονα συναισθήματα αγγίζοντας την ψυχή μου ολόκληρη.
Σήμερα πονούσε η νταντά.
Πηγαίνατε αργά απλά....
Την κρατούσες από το χεράκι...

Γλυκό μου αγόρι
Καλό μου παιδί
Πόσο την αγαπάς
Πόσο την συμπονάς...
Πόσο με κάνεις κι εμένα να γίνομαι 
πάλι αγνή...
Πόση ομορφιά σκορπά
η φωτεινή σου η πηγή.

21.12.22

Δυο.

 Δυο μωρά

Δυο αγόρια

Δυο άντρες...

Η ευλογία μου και η προστασία μου...

Θα κάνω Σύμπαν ότι καλύτερο μπορώ..

Ευγνωμοσύνη.

5.10.22

Τα παιδιά σου...

 Τα παιδιά σου σε διαλέγουν....

Ασχέτως του τί μπορεί να είχες στο νου σου, πέρα από μία ανοιχτή αποδοχή,

εκείνα σε διάλεξαν.

Κι εμένα τα εκείνα μου είναι δυο μικρά αγόρια, 

ο Φοίβος κι ο Ερμής....

Και σας υπόσχομαι αγάπες μου,

το σύμπαν όλο θα σας δώσω, 

κάθε φως θα ξεριζώσω

από αστέρια μακρινά και γαλαξίες, 

στο προσκεφάλι σας να το αφήσω,

όλη την πλάση θα ρουφήξω

για να στολίσω τα τραγούδια μου με ποίηση βαθιά

όλα μας τα ηλιοβασιλέματα θα χρωματίσω

με εσάς μέσα στην ζέστη μου αγκαλιά..

Την αγορίστικη ψυχή σας θα φροντίσω

σε όλη της την ακεραιότητα

κι έτσι ολόκληρους και έτοιμους και αθώους θα σας παραδώσω

στο σύμπαν που μου χάρισε την υπερκόσμια αυτή ομορφιά.

9.9.22

Σχέση

 Και ποτέ δεν θα φτάσουμε βαθύτερα/πάντοτε θα μένουμε μόνοι/ποτέ καμία προσπάθεια/αφού τα ύδατα ταραχθούν/απλά περιμένουμε την αλλαγή του χρόνου/ χωρίς συζήτηση χωρίς επαφή χωρίς συγνώμη και αγάπη/μόνοι σαν σκυλιά που δεν ήξεραν να μιλάνε.

30.7.22

Εσύ τα αστέρια...

 Σήμερα έτσι όπως σε κρατούσα αγκαλιά

Θήλαζες απαλά και με κοιτούσες κλεφτά και πονηρά...

Έτσι όπως κουρνιάζεις σαν διαβάζουμε το "θα σ' αγαπώ ότι κι αν γίνει". 

Στην τελευταία σελίδα του παραμυθιού η μαμά αλεπού κρατάει το μικρό αλεπούδι και του λέει ότι θα είναι πάντα εκεί και του δείχνει τα αστέρια που είναι τόσο ωραία σχεδιασμένα στο βιβλίο με ζωηρό ασημένιο χρώμα...

Έτσι σου έμαθα όταν σε κρατώ και σε κοιτώ να σου λέω σε αγαπάω μέχρι τα αστέρια και πιο ψηλά Φοίβο μου, τόσο πολύ.

Με το μικρό σου χεράκι μου δείχνεις το ταβάνι ή έξω τον ουρανό. Όμως στην πόλη που μένουμε δεν είναι ορατά ιδίως μέχρι την ώρα που κοιμάσαι...

Και να που σήμερα βρέθηκε η στιγμή κι έτσι όπως ήμασταν αγκαλιά μαζί φαίνονταν τα άστρα να δεσπόζουν στον νυχτερινό ουρανό της Άνδρου...

Κοίτα! Τα αστέρια! Σου είπα. Και τότε είδα το βλέμμα σου να φεύγει από το δικό μου και να τα αντικρίζει στον ουρανό....κι ένα χαμόγελο να σχηματίζεται αυθόρμητα στα γλυκά σου χείλη.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω αυτό σου το χαμόγελο το πηγαία αθώο....ποτέ δεν θα ξεχάσω ότι πάντα την έκπληξη ακολουθεί η χαρά.

Σε ευχαριστώ παιδί μου...λατρεία μου γλυκιά.

22.5.22

Αποβολή

 Το αίμα

ενός μωρού

είναι πάντα καθαρό,

ποτέ δεν μυρίζει.

19.5.22

 Αντίο σας αγάπες μου...

Ξέρω ότι σας έβαλαν μέσα στη μήτρα μου ζωντανά...ξέρω ότι ένα από εσάς εάν όχι και τα δυο, γραπώθηκε και προσπάθησε πάρα πολύ για την ζωή. Δεν ήταν γραπτό...για δικό σας και δικό μου καλό. Σας ευχαριστώ που με κάνατε να νιώσω τόσο δυνατά και όμορφα συναισθήματα σαν είδα τις δυο γραμμούλες της ύπαρξής σας.

Θα σας θυμάμαι πάντα.

Όπως θυμάμαι και το πρώτο. Τα πρώτα.



22.4.22







Σε αγαπώ και σε θρέφω
Και με θρέφω
Και χρώματα γεμίζω
Και ζωή πλημμυρίζει
Απ την κουζίνα μου
Κι από τα γέλια σου.

 

 Δεν μπορώ να δεχθώ ότι τα χρόνια θα περνάνε

Κι εμείς απλά θα μένουμε θεατές μίας άγνωστης ρουτίνας.

Δεν μπορώ να δεχθώ ότι τα χρόνια θα περνάνε κι εμείς θα έχουμε φοβηθεί να συναντιόμαστε..

29.1.22

Αν δεν σε σώσω...

 Αν δεν σε σώσω εγώ

από την θλίψη σου κι αν εγώ δεν κάνω να τρέξουν όλα τα κρυφά σου δάκρυα


Τότε ποιος αγάπη μου;


Ποιος την ψυχή σου θα εξημερώσει;

Ποιος θα την κάνει να ανθίσει;

Ποιος την μοναξιά σου θα ακουμπήσει;

Αν όχι εγώ ποιος αγάπη μου;

Ποιος την ενοχή μας θα διαλύσει;

Ένα φάντασμα με όψη παιδιού

Κρεμασμένο στα παιδικά κρεβάτια μας


Αν χαθείς εσύ θα χαθώ κι εγώ αγαπημένη μου...

Κι αν ζούμε μαζί αλλά χώρια, τότε είναι σαν ο φόβος να μας αφανίζει.

Μα ο φόβος είναι το μόνο που ξορκίσαμε, άλλο κάτι δεν μας χρειαζόταν.

Μου ζήτησες να γίνεις η καβάντζα μου- άλλο κάτι δεν χρειαζόταν.

Πάντα είχες έναν υπέροχα τρελό τρόπο να με κάνεις να συγκινούμαι και να χύνω μέσα σου όλα μου τα δάκρυα.

Φωτεινό σιωπηλό πηγάδι μου.

Κι ας βγάζω αγκάθια από το πληγωμένο σώμα μου.

Κι ας βγάζω αγκάθια από το πληγωμένο στόμα μου.

Είμαι εδώ.

Σε αγαπώ.


Ντίντο!

 Σου κάναμε αιμοληψία....ήταν πολύ επώδυνο για όλους.

Έπεσες ιδρωμένο πάνω στην αγκαλιά μου, στο μέγα σου καταφύγιο, στο στήθος μου.

Παλεύω να αγγίξω αυτό που μου καταλόγισε ο πατέρας μου: μία χαρά παράξενη και πανταχού παρούσα. Μία χαρά αταίριαστη σε μία βαριά πενθούσα. 

Αχ μπαμπά....ακόμα μου δείχνεις αλήθειες μου.

Με τον δικό σου αιχμηρό τρόπο πάντα. Μου λείπεις. Δεν ξέρω εάν όντως θα ήθελα να ήσουν εδώ. Ξέρω όμως ότι μου λείπεις.

Είσαι το πιο γλυκό αθώο τρυφερό πλάσμα.

Γεμάτη ευγνωμοσύνη η καρδιά μου παιδί μου.

Σε ρωτάω πως σε λένε; ή ποιος είσαι;

Και μου λες : Ντίντο ! Γελώντας συνομωτικά.

Χαρά μου φως μου.....

Σε βλέπω τώρα στην κάμερα που κοιμάσαι απαλά...

Σε λίγο είναι τα δευτέρα σου γενέθλια...

Η πανδημία κοντεύει να γίνει ενδημική.

Συνεχίζουμε τον δρόμο μας αγάπη μου.

Ανυπομονώ να κάνουμε το πάρτι σου στον παιδότοπο που τόσο αγαπάς.

21.1.22

Με λες με το όνομά μου!

 Γυρνάς και γλυκά απαντάς

όταν σε ρωτάω : πώς με λένε;

"Μένη!" 

Αυτό αυτό είναι το πιο γλυκό Ελένη που έχω ακούσει ποτέ.

22.12.21

Τρίτη δόση

 Εμβολίου moderna....αυτήν την Παρασκευή.

Θα έχεις κι εσύ αντισώματα παιδί μου...

Τί ζούμε Θεέ μου με αυτή την πανδημία....;

18.11.21

Μόνος μου!

 Έτσι το λες αγάπη μου: μόμιτσι!

Ξανά και ξανά: μόμιτσι!

Λατρεία μου θησαυρέ μου....μόνος σου να βάλεις το γάλα στο ποτήρι....μόνος σου να βάλεις σκούπα....αχ

Νιώθεις τις πρώτες σου ντροπές! Σήμερα πήγαμε για αισθητηριακό παιχνίδι και κρυβόσουν στο παλτό μου!

Μικρέ μου γαλάζιε πρίγκιπα...

Αποφασίσαμε να πάμε ένα δυο μήνες πίσω με το δεύτερο παιδί....θέλουμε λίγο ακόμα να σου δώσουμε την άπλα και τον χώρο...

Ω Φοίβο μου.....πως πέρνα ο χρόνος κι όλο ψηλώνεις κλωνάράκι μου...

Πάει ο μπαμπάς....έφυγε....εδώ και καιρό η ανάσα του λείπει....μου λείπει....συντονιστηκαμε τόσον καιρό σε αυτή τη γη... εκείνος αποφάσισε για το σχολείο μου...εκείνος χάραξε τόσες από της ζωής μου τις γραμμές....κι η μαμά μου....αχ παιδί μου τι ωραίο που είναι να έχεις μία μαμά....είναι κάτι τόσο πολύτιμο. Όπως όλα τα αναντικατάστατα.

Θέλω να σε πάω στο γρα γρου και στον πεντάλοφο. Από εκεί κατάγεται ο μπαμπάς...θέλω να σου μιλήσω για όλα μία μέρα..

Έχουμε ηδη διαλέξει το πρώτο σου σχολείο....το roots...η κοπέλα που το έχει γύρισε πίσω στην Ελλάδα για να βρει τις ρίζες της...

Η βόλτα που κάναμε σήμερα στο αλσος της νέας Σμύρνης ήταν υπέροχη....το απόλαυσες....να σε έχω στη φύση....να παίζεις έξω στη φύση.

Αχ πρώτα πολύτιμα χρόνια, εσείς που για πάντα μας ορίζετε.

30.10.21

 Αυτό που με παιδεύει πολύ είναι το να με αντιμετωπίζει εχθρικά γιατί είμαι κι εγώ μέρος της κακοποίητικης της ιστορίας.

Έχω υποστεί πολλή κακοποίηση για να το σηκώσω αυτό.

Όχι όχι πλέον δεν είμαι θύμα....ούτε όμως θύτης.

Είναι κρίμα οι άνθρωποι να έχουν δυο πρόσωπα....ένα που λένε κι ένα άλλο που σκέφτονται από πίσω σου.

Εδώ και χρόνια συστηματικά μαλώνω με δυο ανθρώπους ενώ πίστευα ότι μαλώνω με έναν.

Ενώ πίστευα ότι ο άλλος άνθρωπος προσπαθεί να συνετίσει. Όμως ο άλλος άνθρωπος έπαιρνε θέση εναντίον μου με όσα δεδομένα είχε και με ανοιχτή ακρόαση όπως μαθαίνω....

Τουλάχιστον όταν πήρε θέση η Δέσποινα το έκανε ανοιχτά και μιλήσε η ίδια στην αδερφή μου....

Τελικά χαίρομαι που πλέον δεν τον αφορά και δεν παίρνει θέση γιατί ελπίζω να συνεχίσουμε έτσι ομαλά με την Δήμητρα.

Επιπλέον πρέπει να παραδεχθώ ότι έπεσα έξω με αυτόν τον άνθρωπο κι ότι πλέον όχι μόνο δεν με ενδιαφέρει να φροντίσω την σχέση αλλά θέλω να την αποφύγω. Αρκετά με την τοξικότητα....αρκετά με τα σπίτια και τα κάγκελα και τις διαθήκες και τις μετακομίσεις και όλα τα ψέματα που λένε στον εαυτό τους οι άνθρωποι όταν δεν αντέχουν την αλήθεια τους και το να αναλάβουν την ευθύνη τους.

Αρκετά με τις παρεξηγήσεις που δεν συζητήθηκαν. Αρκετά με όσα μου σπάνε το κεφάλι και μου κλέβουν χρόνο και καρδιά.

Θα πορευτούμε με ότι έχουμε παιδιά μου....δεν τον εκτιμώ τον χαμένο χρόνο ούτε την εύκολη αδιαφορία.

Καλύτερα να μένουμε οι πραγματικά ενδιαφερόμενοι. Κι ας έχετε να αντιμετωπίσετε την ρωγμή παιδιά μου. 

Με τη δύναμη της αγάπης και της ειλικρινείας όλα θα είναι εφικτά και τίποτα εξάλλου δεν είναι και δεν χρειάζεται να είναι τέλειο.

Ας παρηγορηθώ απόψε.

25.10.21

Σε μία παλιά μου αγάπη...

 Δεν είμαι η κοπέλα σου

ούτε εσύ ο άντρας μου

Η ζωή προχωράει και μας πάει

Κι αυτή η συνειδητοποίηση πονάει.

Χαίρομαι που βρέθηκαν να σε αγαπήσουν

Και να σε φροντίσουν

Όπως το ήθελες κι όπως τώρα πια το υποδεχεσαι 

Και το αντέχεις...

Όσο για εμάς; οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο

Σε κάτι τραγούδια μακρινά μελαγχολικά

Στα φαγωμένα ραβασάκια της εφηβικής μας ήβης...

Στις αθώες μυρωδιές της παιδικής μας ηλικίας.

23.10.21

 Η σιωπή σου με κάνει να φωνάζω...

Να γίνομαι ένα τέρας φωνής.


22.10.21

Τα αποκαΐδια ενός καβγά

 Όταν θυμώνω μου λες πως είμαι άσχημη πως είμαι τέρας.

Κι εγώ αμέσως γίνομαι πιο άσχημη και περισσότερο τέρας.


Όταν θυμώνω θέλω να μου κρατήσεις το χέρι.

Να μου δείξεις ότι είμαι εκτός και να με βάλεις εντός.

Ορκίζομαι παιδί μου θα προσπαθώ εγώ για εμένα σαν να μην έχω άλλο κανένα και θα το κάνω μόνο για εσένα.

Είναι άγριο να εξοργίζονται με τον θυμό σου εκείνοι που δεν θέλουν τελικά να στο επιτρέψουν.

Τι άραγε φοβούνται; ποιον μέσα τους θυμό αναθυμούνται;

Είναι δύσκολο πολύ να μεγαλώνεις ένα παιδί από την αρχή.

Θέλω να θυμάμαι τις λέξεις

 ...που βγαίνουν από το στόμα σου αγόρι μου χρυσό! Και θέλω να στέκομαι στην καθεμία όπως της αξίζει. Και θέλω να σε προσέχω....να πιάνω τις καινούργιες λέξεις στον αέρα και να αναγνωρίζω όλες τις παλιές...αγόρι μου γλυκό....θησαυρέ μου.

Μπα έλεγες και τώρα μπάλια!

Τσάνα για την τσάντα!

Νια νια για την γάτα! 

Και γιάλα με τσαχπίνικο τόνο για το γάλα!

Λες όμως και τατάνι! Για το ταβάνι και το τρυπάνι....

Μπανάμπα για την μπανάνα!

Κρατς κρατς λες τα σταφύλια!

Και λες και κιτσίνια τα κριτσίνια!

τρελαίνεσαι για το κέμα (κέρμα).

Αχ πότε έγινες 20 μηνών μωρό μου; 

Ολόκληρο πλάσμα χαρούμενο και ζωηρό μικρό μου.

Σου αρέσει και απολαμβάνεις να μας παρακούς

Και να γυρνάς γύρω γύρω 

Και να κρατάς το κέρμα

Και να βάζεις τα κιδιά (κλειδιά) στην ντουλάπα!

Αχ αγάπη μου μεγάλη σε ευχαριστώ που ήρθες κοντά μας.

28.9.21

 Αχ βρήκαμε τον τρόπο καρδούλα μου...

Σήμερα ένιωσα ότι έκλεινες τα ματάκια σου και χαλάρωνες την ώρα που έριχνα νερό στο κεφαλακι σου...

Με κοιτάς ενώ σε  λουζω κατάματα....λίγες φορές έχω την ευκαιρία να απολαμβάνω έτσι το βλέμμα σου παιδί μου τρυφερό και μοσχομυριστό.

Αγάπη μου ψυχούλα μου.

Αυτές τις μέρες κάνεις μεγάλες προσπάθειες να επαναλαμβάνεις οτιδήποτε λέμε....

Σύντομα θα ακούμε τα λογάκια σου από το πρωί ως το βράδυ!

Αχ...

27.9.21

Συνεδρία

 Όλοι χρειάζεται να φροντίζουμε αυτό που είμαστε γιατί δυσκολίες πάντοτε εμφανίζονται στον δρόμο.

Δεν χρειάζομαι πια την αίσθηση ότι είμαι θύμα.

Ότι κινδυνεύω κι ότι πρέπει να σωθώ...

Είπαμε ότι θα μιλήσουμε για όλα εκείνα που με βάζουν στον ρόλο του θύματος.

Καλώς απομάκρυνα την θεία μου.

Και τι θα κάνω με την τέφρα του πάτερα μου; θέλω να έχει μία θέση κι αν ναι πού και πώς;

Και με την ανακαίνιση που τόσο με δυσκολεύει;

Είναι δύσκολη η πλήρης αποκοπή από το παρελθόν...

25.9.21

Χέρια που δεν υπήρχαν!

 Μου πήρε 38 χρόνια να το καταλάβω: 

Γιατί δεν έκλαψα όταν έχασα την μαμά μου. Ήμουν δέκα.

Χρειαζόμουν τα χέρια κάποιου για να κλάψω!

Κάποιον να μου κρατάει το βαρύ από τα δάκρυα κεφάλι.

Κάποιον που να μπορώ να εμπιστεύομαι.

Κάποιον που να ξέρω ότι νοιάζεται.

Χρειαζόμουν μία αγκαλιά που μέσα της να κλάψω.

Κάποιον που δεν ήταν μουδιασμένος.

Κάποιον που με πρόσεχε και που τον ενδιέφεραν πάρα πολύ.

Κάποιον που καταλάβαινε τον πόνο της μικρής μου ψυχής.

Χρειαζόμουν τα χέρια κάποιου μέσα τους να κλάψω.

Χρειαζόμουν μία μεγάλη αγκαλιά.

Χρειαζόμουν αγάπη για να με πιάσει το παράπονο και να αφήσω το ποτάμι ελεύθερο.

Κράτησα μέσα μου την ορμή ενός ολόκληρου ποταμιού, ενός ωκεανού. Και δεν είχα ιδέα....όλα μου έμοιαζαν τρομακτικά ήσυχα κι ακίνητα.

Χρειαζόμουν βοήθεια για να αφεθώ να κλάψω.

Χρειαζόμουν τα μάτια που θα με κοίταγαν, τα χέρια που θα με κράταγαν, τα λόγια που θα με σκέπαζαν με την θέρμη της αγάπης.

Δεν υπήρχε ούτε μία αγκαλιά πραγματικά διαθέσιμη για εμένα.

Τα μικρά παιδιά θέλουν να τα παρατηρείς για να αφήσουν το δράμα τους να στάξει.

Ευχαριστώ Φοίβο μου φωτεινέ....ευχαριστώ που νέους δρόμους μέσα κι έξω μου φωτίζεις.

17.9.21

Πρώτες λέξεις

 Δεν θα ξεχάσω πότε το γλυκό σου τρόπο να λες: γάλα! Μπάλα! 

Την Ασπασία την λες Τατά....αχ παιδί μου.

Τσάντα!

Το air condition το λες κο κο!

Αχ αυτή η πνιχτή απαλή φωνή σου.....λιώνω από αγάπη ανθρωπάκι μου.

Κάρτα! Λες κάατα!

Σήμερα γελούσαμε τόσο! Μου έλεγες αμε! Ξανά και ξανά!

Αχ γιαβρί μου....

Μαμόνια 

Λες τα μακαρόνια...

Σήμερα μου έδειξες ένα καλαμάκι....πίνεις με αυτό κέφιρ (κε)...

Αχ μικρό μου αχ .....

25.7.21

Ω ναι


 

 Ξέρεις πληγώθηκα τότε.

"Δεν γνωρίζεις καν πως είμαι, τι είμαι..." μου είπες.

Πόσο άδικο είχες. Άνοιξαν οι πόροι του πόνου. Έτρεξαν τα καυτά δάκρυα. Μέσα μου γινόταν καταιγίδα. Έξω μου σιγή επικρατούσε. Έχεις δίκιο σου είπα.

Κι όμως...

Πόσο άδικο είχες.

Υπήρξαμε παρόντες στις στιγμές μας.

Και φαίνεται ότι τίποτε άλλο δεν μπορεί

Να χωρέσει όλη την αλήθεια

Πέρα από ένα αδιάκοπο τώρα

Γιατί μόνο έτσι υπάρχουμε

Αδιάκοπα

Άλλο είναι αν μας αρέσουνε

Οι παύσεις και οι τέλειες.


Δεν χρειάζονται τα μάτια στον έρωτα.

Δεν χρειάζονται καν τα λόγια.

Ακόμα και οι μουγγοί ερωτεύονται.

Ακόμα και οι τυφλοί.

Το μόνο που χρειάζεται στον έρωτα

Είναι ένα εγώ

Ένα εσύ 

και το τώρα.

Υπήρξαμε παρόντες σε πολλά "τώρα" μας.

Άγγιξαμε πολλά ο ένας του άλλου.

Δεν χρειάζεται τα σώματα για να φωτίσει ο έρωτας.

Άλλο αν έχει από την φύση του σκοτάδι.

4.7.21

Υπόσχεση.

 Θα σου φέρομαι με την ίδια υπομονή κι αγάπη

Όπως φέρομαι στο παιδί.

Η μία στην άλλη υποσχέθηκαμε.

Ήταν μία πολύ τρυφερή στιγμή.

Έτσι το παιδί δεν θα νομίζει ότι είναι κάτι ξεχωριστό το απαλό φέρσιμο η φροντίδα κι η ζεστασιά που λαμβάνει.

Έτσι θα σπάσει και η άρρητη ομοφοβική μας απόφαση να αγαπάμε πια μόνο το παιδί.

Μπορεί βεβαία να πρόκειται για απόφαση απλά συζυγική.