Μου πήρε 38 χρόνια να το καταλάβω:
Γιατί δεν έκλαψα όταν έχασα την μαμά μου. Ήμουν δέκα.
Χρειαζόμουν τα χέρια κάποιου για να κλάψω!
Κάποιον να μου κρατάει το βαρύ από τα δάκρυα κεφάλι.
Κάποιον που να μπορώ να εμπιστεύομαι.
Κάποιον που να ξέρω ότι νοιάζεται.
Χρειαζόμουν μία αγκαλιά που μέσα της να κλάψω.
Κάποιον που δεν ήταν μουδιασμένος.
Κάποιον που με πρόσεχε και που τον ενδιέφεραν πάρα πολύ.
Κάποιον που καταλάβαινε τον πόνο της μικρής μου ψυχής.
Χρειαζόμουν τα χέρια κάποιου μέσα τους να κλάψω.
Χρειαζόμουν μία μεγάλη αγκαλιά.
Χρειαζόμουν αγάπη για να με πιάσει το παράπονο και να αφήσω το ποτάμι ελεύθερο.
Κράτησα μέσα μου την ορμή ενός ολόκληρου ποταμιού, ενός ωκεανού. Και δεν είχα ιδέα....όλα μου έμοιαζαν τρομακτικά ήσυχα κι ακίνητα.
Χρειαζόμουν βοήθεια για να αφεθώ να κλάψω.
Χρειαζόμουν τα μάτια που θα με κοίταγαν, τα χέρια που θα με κράταγαν, τα λόγια που θα με σκέπαζαν με την θέρμη της αγάπης.
Δεν υπήρχε ούτε μία αγκαλιά πραγματικά διαθέσιμη για εμένα.
Τα μικρά παιδιά θέλουν να τα παρατηρείς για να αφήσουν το δράμα τους να στάξει.
Ευχαριστώ Φοίβο μου φωτεινέ....ευχαριστώ που νέους δρόμους μέσα κι έξω μου φωτίζεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου