29.1.22

Ντίντο!

 Σου κάναμε αιμοληψία....ήταν πολύ επώδυνο για όλους.

Έπεσες ιδρωμένο πάνω στην αγκαλιά μου, στο μέγα σου καταφύγιο, στο στήθος μου.

Παλεύω να αγγίξω αυτό που μου καταλόγισε ο πατέρας μου: μία χαρά παράξενη και πανταχού παρούσα. Μία χαρά αταίριαστη σε μία βαριά πενθούσα. 

Αχ μπαμπά....ακόμα μου δείχνεις αλήθειες μου.

Με τον δικό σου αιχμηρό τρόπο πάντα. Μου λείπεις. Δεν ξέρω εάν όντως θα ήθελα να ήσουν εδώ. Ξέρω όμως ότι μου λείπεις.

Είσαι το πιο γλυκό αθώο τρυφερό πλάσμα.

Γεμάτη ευγνωμοσύνη η καρδιά μου παιδί μου.

Σε ρωτάω πως σε λένε; ή ποιος είσαι;

Και μου λες : Ντίντο ! Γελώντας συνομωτικά.

Χαρά μου φως μου.....

Σε βλέπω τώρα στην κάμερα που κοιμάσαι απαλά...

Σε λίγο είναι τα δευτέρα σου γενέθλια...

Η πανδημία κοντεύει να γίνει ενδημική.

Συνεχίζουμε τον δρόμο μας αγάπη μου.

Ανυπομονώ να κάνουμε το πάρτι σου στον παιδότοπο που τόσο αγαπάς.

Δεν υπάρχουν σχόλια: